Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

Afraid

-What are you afraid of? 

-(Big deep breath)
Afraid of getting used to you.
Afraid of getting one with you.
Afraid of losing you.
Afraid of living with you.
Afraid of getting a scar from you.
Afraid of you.
(Turning on a cigarette )

-Life full of fear, is waste of life. 

-Life full of reality, is real life. 
Are you not afraid of something?
 Of course you are. 
You are just too weak to admit. 
Too weak or too afraid. 
I am strong enough to deal it, admit it. 
Person who can not face his fears,  is afraid that the fear is gonna win.
Which is scary. 

-We are not here for me, but for you.

-(Turning off the cigarette)
I am afraid of heights, but I am more afraid of never flying. 

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Δεν υπάρχει χρόνος.

-Κοίτα με.
-'Άλλη στιγμή.
-Μια αγκαλιά και ένα φιλί?
-Πολλά για αυτήν την στιγμή.
-Λίγο χρόνο ζητάω.
-Δεν υπάρχει χρόνος, πάω.
-Θα σε δω το αργότερα?
-Ίσως. Έχω  πολλά να κάνω.

-Αα γύρισες! 
-Όχι για πολύ.
-Μια αγκαλιά?
-Είμαι κουρασμένος για πολλά. 
-Καληνύχτα
-...

-Καλημέρα. Τα λέμε αργότερα.
-Εντάξει. 
-Ήρθα!
-Εντάξει. 
-Φεύγω!
-Εντάξει.

-Τι τρέχει?
-Δεν τρέχει. 
Τίποτα. Απολύτως τίποτα πια, όλα σταμάτησαν.
-Μια αγκαλιά?
-Συνήθισα χωρίς αυτήν.
-Ένα φιλί να δια γραφτούν όλα?
-Διαγράφτηκαν πολύ καιρό πριν. 
-Δώσε μας λίγο χρόνο.
-Δεν υπάρχει χρόνος, είπες. 

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

Posh


manga and dengeki daisy εικόνα

A little machine which makes my life harder every second with its paper coming out with more orders and orders. However, the worst part are the unexpected waitress coming back with the plate of food which I just send to a table telling me "the costumer is complaining its cold,uncooked,overcooked, too hot"and many other words which just came on their mind just looking at it, not even tried or half eaten and decided to get some more free food. I touch the food to check if it is actually "cold" before I waste it in our "waste bin" and it is burning me fingers. It does not happen often but it happens, sometimes in a rush I do mistakes and I am happy to correct them saying to the waitress myself to apologize. BUT, 95% of the times it is not anything wrong with the food and people are being rude. It's not the purpose which annoys me the most which they are doing it for, it is a bit but not as much as the idea to make someone remake something for them again when they are working anyway under stress. Think about the people, not only about your personal satisfaction! Richmond is a "posh" area, meaning that people are more stupid! They have to complain to show off their standards on food and quality of life, which makes me laugh when they come in a place which is something between a mac Donald's and restaurant, and no, its not a proper restaurant IS SELF SERVICE, which many people struggle to understand what does that mean as I have understood. 

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Σαν την πρώτη μας φορά.

kiss and love εικόνα


Μετά απο ένα χρόνο,δύο μήνες και τέσσερης μέρες. Στις 20.03.

-Θες να βγούμε ραντεβού;
Ραντεβού αγάπη μου, σαν την πρώτη μας φορά.

Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγκει ξανά. Ένιωσα το ίδιο όπως την πρώτη φορά που με ρώτησες. Χαμογέλασα και τον κοίταξα με ενθουσιασμό. Σηκώθηκα και άνοιξα την ντουλάπα μου, άλλαξα τρία φορέματα μέχρι να αποφασίσω τι να φορέσω. Όπως στο πρώτο ραντεβού, νοιάστικα, ξανά. Βάφτικα, έβαλα ψηλά παππούτσια και έτοιμη.

-Πως είμαι;
-Όμορφη, πολύ όμορφη.
-Σίγουρα;
-...
(πληκτρολογούσε στον υπολογηστή)

Ξαφνικά μου τραγουδούσε " you are beautiful, you are beautiful, you are beautiful it's true"
Γέλασα κουνόντας αριστερά και δεξιά το κεφάλι μου.
Μου έκανε νόημα με τα χέρια του να τον πλησιάσω όπως είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι. Ξάπλωσα δίπλα του και μου έδωσε την πιο γλυκιά ματιά.

-Πάμε; είπα να σπάσω την σιωπή.
-Ναι.

Πήραμε το λεωφορείο στο κέντρο και πήγαμε στο εστιατόρειο που είμασταν την πρωτοχρονιά. Παραγγείλαμε, και μιλήσαμε για την μέρα που μόλις περάσαμε. Δουλειά-δουλειά. Αποφασήσαμε να μην μιλήσουμε για δουλειά το υπόλοιπο βράδυ.

-Πες μου κάτι που δεν ξέρω. Είπε.
Και συζητήσεις άνοιξαν, ήταν δύσκολο να βρω κάτι που δεν ξέρει.

-Τι νιώθεις για μένα; ήταν η επόμενη ερώτηση.
-Ε..ε ξέρεις.

Είναι πιο δύσκολο απο όσο νόμιζα να απαντήσω αυτή την ερώτηση.

-Εσύ; είπα.
-Δεν θέλω να σε χάσω, και ξέρεις ότι σε νοιάζομαι όσο τίποτα άλλο.
Αλλά εκτός από όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω με λέξεις. Είναι κάτι που δεν έχω ξανά νιώσει, είναι περίεργο αλλά όμορφο.

Τον κοιτούσα να μιλάει με αυτόν τον τρόπο για μένα και ένιωθα να τον ερωτεύομαι περισσότερο κάθε λεπτό που περνούσε.  Τον κοιτούσα και τον χαίδευα σαν την πρώτη φορά, τα μπλε μάτια του, τα απαλά μαλλιά του, τα χείλι του, το άρωμα του, το σώμα του, την αγκαλιά του.

Αγκαλιαστίκαμε, φιληθίκαμε. Σαν την πρώτη μας φορά.

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

Mornings

Seven in the morning the alarm rings. Snoozing it and turning on the other side of the bed I believe is sorted. Seven and ten the alarm rings again and this time I switch it off. Lying on the bed I am usually thinking what I have to do today. Oh yeah, tones of things. Get up, have a sip of tea and getting dressed in the same time. Trying to find my keys as I am putting on my shoes. Checking what time is the next bus online and preparing my bag. 213 bus to Kingston is in two minutes,whispering "shit!" and running to the bus stop. Sometimes I get in and try to catch my breath, other times I get there looking the bus leaving and I get one big breath to try to stay calm. Till the next one comes I would probably been texting on my phone and smiling like a silly person on the phone screen. oh well. Next bus here, getting in and trying to find a comfortable sit (if there is any space), falling asleep on my way to work or university or at trains going to Crystal Palace where children are waiting for me. I am not an early person! The worst thing is waiting for the train which has been delayed or for the bus which did not stop because was full during the winter, every time when happens I am just counting the minutes which I could stay in bed longer being warm. This is why I do not like mornings. But there is something special in the mornings except traffic and cold. That first sun shine which makes me smile and think that life yes is hard but is so beautiful. That's my energy I guess. The energy which I take to continue my day, my week, my life. People say I do too much stuff, and is true I do. I am in the current stage at the moment counting the minutes of free time and this is the reason which I do not get the chance to write in this beautiful blog more often. No, no more complains. :)

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

Μη με ρωτήσεις.

black, clouds, and gif εικόνα

Μη με ρωτήσεις. Μη με ρωτήσεις αν ένιωσα κάτι εκείνη την στιγμή,την στιγμή που τα βλέμματα μας ενώθηκαν. Ξανά,για λίγο. Το ξέρεις. Καλύτερα και από μένα.
Πολύς κόσμος, μα για μας μονάχα εμείς. Τα μάτια μας νοσταλγούσαν ο ένας τον άλλον. Η καρδιά χτυπούσε δυνατά,και τα χέρια μας τρέμαν επειδή τα αναγκάζαμε να μείνουνε μακριά. Έτρεξα. Έτρεξα στην πρώτη αφορμή, στην πρώτη πόρτα ανοιχτή. Αναστατώθηκα. Μη με ρωτήσεις. Μη με ρωτήσεις γιατί. Ξέρεις. Εσύ ξέρεις, νιώθεις. Νιώθεις τον παλμό,την ανάσα. Την χαρά, την λύπη. Ξέρεις. 
Κοίτα με στα μάτια,..άγγιξε με όσες φορές θες αλλά μη, μη με ρωτήσεις. Σιωπή.
To βιβλίο με τον τίτλο 'το λάθος στα αστέρια μας' σου χάρισα. Για να σου δείξω ότι υπήρχε λάθος.
Να σου δείξω πως τα αστέρια πέφτουν με τον χρόνο. Αγάπη μου.