Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Big *nh1

Απόγνωση. Απόγνωση και θυμός ταυτόχρονα. 
Δεν θα μιλήσω. Δεν θα βρίσω. Όμως δεν μπορώ να μείνω να ανεχτώ τα πάντα. Υπομονή αρχικά. Μετά θα φύγω,τουλάχιστον θα το αποφύγω. 
Νιώθω. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Νιώθω,και με ενοχλεί. 
Με ενοχλεί η αδιαφορία. 

Περπατούσα και κοιτούσα τα κύματα να χτυπούν τους βράχους. Ένιωθα κάποιες σταγόνες το κορμί μου να βρίσκουν. Ένιωθα ότι με μια ανάσα αναπνέω όλο τον αέρα. Ένιωθα ελεύθερη,ξεχωριστή. Ένιωθα. Έτσι ήταν και μαζί του,ένιωθα. Ήμουν άλλη. Προσπάθησα να το ξανά νιώσω,ήλπιζα πως θα μπορούσα και με άλλους ανθρώπους. Ίσως έκανα λάθος,ίσως να είναι νωρίς. Προσπαθώ,τουλάχιστον.
Μου έλειψες ήλιε,σκέφτηκα..βαρέθηκα χειμώνα,γεμάτο βροχές..ένιωθα την ζεστασιά και πάλι,έβλεπα το φως. Και κάπου εκεί χαμένη στον κόσμο μου με τις περίπλοκες σκέψεις, είδα έναν νεαρό να στέκεται στην άκρη του δρόμου και να προσπαθεί με τον δικό του τρόπο να κάνει τα παιδιά να χαμογελάσουν,να ονειρευτούν. Τον χάζεψα. Μου χαμογέλασε. Πήγα να φύγω,με τράβηξε. Μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί που έλεγε nagy hunor,μου είπε θα τα πούμε και έφυγε. Τον έψαξα, εξαφανίστηκε. 
Ταξίδευε από εδώ και από εκεί, μου είχε πει. Θα έφυγε. Θα ξανά γυρίσει όμως μια μέρα,μου είχε υποσχεθεί. 
Δεν ήξερα τι να κρατήσω, τι είχε πει ή τι είχε υποσχεθεί. Προτίμησα να θυμάμαι το χαμόγελο,εκείνο το ένα λεπτό που ξεχώρισε από όλη μου την ζωή. 
Το χαμόγελο του που γέννησε το δικό μου. 

Aw

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Ένα λεπτό.

Τράβα την κουρτίνα, θα δεις καθαρά. 
Τράβα με κοντά σου, θα νιώσεις περισσότερα.
Μου χαμογελάς..
Με παρεξήγησαν.
Να σε αγγίξω και να φύγω ήθελα.
Τίποτα παραπάνω,τίποτα λιγότερο.
Ένα λεπτό.
Αυτό το λεπτό που είσαι αλλιώς.
Ειλικρινής. Γλυκός.
Αυτό το λεπτό που είσαι μαζί μου.
Σαν να μεταμορφώνεσαι ξαφνικά. 
Σαν πτηνό. 
Υποκρίνεσαι πως δεν ξέρεις να πετάς.
Μα σε είδα.
Ήσουν ψηλά,μακριά. 
Το μυστικό σου.
Η δύναμη σου.
Την νύχτα εκείνη σε έμαθα.
Μέσα σε ένα λεπτό.

Untitled

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Το ταξίδι της ελευθερίας.


VISIONE

Μου φωνάζουν "Πρόσεχε!"σαν παιδί που πηγαίνει να αγγίξει την φωτιά..μα φέρομαι το ίδιο απερίσκεπτα σαν παιδί που δεν γνωρίζει αν είναι σωστό και θέλει να ξεπεράσει τα όρια που του βάζουνε.  Δεν γνωρίζει απαγορεύσεις,γεννήθηκε ελεύθερο. 
Και όσο με κοιτάνε επίμονα και φωνάζουν,απομακρύνομαι κλίνοντας με τα χέρια μου τα αυτιά μου με όλη μου την δύναμη. Τους κοιτάω κατάματα και τρέχω, τρέχω να ελευθερωθώ. Θέλω να νιώσω αυτό που μου κλέψανε τότε, καταπατώντας τα παιδικά μου χρόνια,τα παιδικά μου όνειρα.
Τρέχω να βρω τα όνειρα,τρέχω να βρω εμένα. Δεν θα τους φοβηθώ,δεν θα με κρατήσουν πίσω με όλους εκείνους. Δεν θα βολευτώ. Θα παλέψω. Θα γνωρίσω τόσους και άλλους περισσότερους,πολλοί θα με κοιτάξουν στραβά,λίγοι θα νιώσουν το ταξίδι. 

Υ.Σ. Καλή μας τύχη Κώστα Καραπαναγιώτη στο μεγάλο μας βήμα για την απόκτηση ενός ονείρου. (IELTS)*