*23

Ο σφυγμός του χεριού σου μου έδειξε τις αδυναμίες σου,τους φόβους σου,τις ανάγκες τις οποίες πολεμάς και πνίγεις μέσα σου κάθε μέρα. Τις κρύβεις από όλους, προσπαθείς να τα αντιμετωπίσεις όλα μόνος. Αυτό σε πιέζει και ξεσπάς κάποιες στιγμές. Οι περιπτώσεις και οι δικαιολογίες είναι αφορμές.

Σε πρόδωσαν τα μάτια σου,το άγγιγμα σου. Δεν μπόρεσες να μου κρυφτείς..δεν μπόρεσες να με ξεγελάσεις,και ας μετά το μετάνιωσες που δεν προσπάθησες αρκετά,και ας κράτησε μόνο μια στιγμή. Μαζί μου ήσουν αληθινός,όχι απλά ειλικρινής το οποίο στο αναγνωρίζουν όλοι. Δεν μπορεί να το αμφισβήτηση κανείς,είναι το όπλο σου. Όμως τι σημασία έχει αν δεν ξέρεις να το χρησιμοποιείς; Τι σημασία έχει το ότι δείχνεις δυνατός πάντα ενώ υπάρχουν στιγμές που δεν αληθεύει; Συγκρούεται με την ειλικρίνεια και σε παγιδεύουν τα ανάμικτα συναισθήματα. 

Δεν είναι απαραίτητο να μιλήσεις ,τον βρήκες τον τρόπο μέσα από την σιωπή το προηγούμενο βράδυ. Απλά κοίτα βαθιά στα μάτια του κόσμου και θα νιώσουν,κοίτα πόσοι σε νοιάζονται. Και αν δεν έχεις την υπομονή για αυτό και δεν μπορέσεις ξανά, απλά τρέξε στην αγκαλιά τους,μην διστάσεις.  Όλα μετά θα ναι καλύτερα,στο υπόσχομαι. Μην τα προσπερνάς όσα σε βασανίζουν, να τα ξεπερνάς. Μπορείς.

Βρισκόμουν με έναν άνθρωπο που σου έμοιαζε πολύ αλλά έδειχνε τόσο διαφορετικός, ήταν η άλλη σου πλευρά. Η πλευρά που επιλέγεις να μην δείχνεις, όμως είναι πιο όμορφη. Φοβάσαι..ναι φοβάσαι,ακόμα και αν το αρνηθείς. Για αυτόν τον λόγο κρατάς μια απομακρυσμένη στάση. Γιατί όλοι όταν φοβόμαστε κάτι το αποφεύγουμε και δείχνουμε αδιαφορία μπροστά σε άλλα πρόσωπα. Έτσι είναι οι άνθρωποι,έτσι είναι η μάζα..νομίζω όμως πως είσαι μια από τις εξαιρέσεις,είσαι διαφορετικός, με βάση όσα μου έχεις δείξει,τα οποία πιστεύω..σε πιστεύω. Τότε που είναι η διαφορά σου,σε αυτή την περίπτωση; Ελπίζω να την δω κάποια στιγμή. Όπως είδα άλλα πράγματα με τον χρόνο.

Αποκοιμήθηκε δίπλα μου σαν μικρό παιδί το οποίο ήταν κουρασμένο μετά από ένα παιχνίδι στην γειτονιά. Με κρατούσε σαν να μου έλεγε μείνε λίγο ακόμα γιατί μετά θα πρέπει να ξανά σταθώ μόνος μου στα δυο μου πόδια,γιατί τώρα δεν με παρεξηγούν,θα μπορώ να κρυφτώ πάλι από τον πληθυσμό.

Ο τρόπος που με κοιτούσες μου έδωσε το κλειδί να δω το χάος μέσα σου, που παρουσιάζεις σαν παράδεισο. Μπόρεσα να καταλάβω τον τρόπο που σκέφτεσαι,μπόρεσα να δω τα στίγματα που σου έχουν αφήσει παλιότερα γεγονότα που προσπαθείς να επουλώσεις αλλά σε επηρεάζουν, και το σημαντικότερο τι είδος άνθρωπος είσαι. Για αυτό απλά χαμογελούσα όσο σε κοιτούσα:)

Άδειο δωμάτιο.

Τι σημασία έχει όμως τι λες..αφού πλέον το δωμάτιο είναι άδειο,αφού πλέον κανείς δεν είναι εκεί να σε ακούσει,αφού δεν μπορείς να μοιραστείς με κανέναν τα συναισθήματα σου.

Τι τα έχεις και καθόλου; τι σημασία έχει; 

Προβληματίζεσαι.Τα τσαλακωμένα σεντόνια,η μυρωδιά στο μαξιλάρι και κάποιες υποσχέσεις,είναι τα μόνα που έμειναν να γεμίσουν το κενό σου και να ξύνουν το παρελθόν σου.

Κοιτάς από το παράθυρο περιμένοντας ένα όραμα να εμφανιστεί,αυτό είναι το μόνο που σε παρηγορεί. Με τον χρόνο οι κουρτίνες έχουν σκιστεί,από θυμό και εξαντλημένη υπομονή.

Όσο και αν φωνάξεις,όσα πράγματα και αν σπάσεις για να ξεσπάσεις..τι σημασία έχει; Η σιωπή δεν θα εξαφανιστεί,θα σε σέρνει στα πατώματα κάθε μέρα πιο πολύ. Αυτό είναι μόνο η αρχή,θα νιώσεις πως τρελαίνεσαι αφού θα προσπαθείς να φυτρώσεις "λουλούδια από τοίχους και πατώματα"..πάρε το απόφαση όσα αξίζουν χρειάζονται χρόνο και τρόπο. Αλλιώς πάρε μια "γλάστρα" και κορόιδεψε τον εαυτό σου πως τα κατάφερες. Όπως έκανες με τα όνειρα σου..τα αντικατάστησες για να σε διευκολύνουν, έλεγες εσύ..τα παράτησες, λέω εγώ..

Τώρα κοιτάς απέναντι την άδεια καρέκλα του δωματίου σου και μιλάς για ώρες.. δακρύζεις. Σου λείπει ένα χάδι,μια φωνή. Μετανιώνεις,μα τώρα τι σημασία έχει; και αν έχει απόδειξε το..με αγάπη.

Φοβόταν.

Φοβόταν πολλά,ακόμα και τα πιο απλά..Φοβόταν τις καταιγίδες τα βράδια και δεν μπορούσε να κοιμηθεί μόνο του,έβλεπε εφιάλτες και φώναζε. Ήθελε κάποιον δίπλα του,να νιώθει ασφάλεια.Φοβόταν αυτό το παιδί να περπατάει στα στενά,έτρεχε όταν αναγκαζόταν να περάσει. Φοβόταν τον ήχο των πυροτεχνημάτων και έκλεινε τα αυτιά του δυνατά. Προτιμούσε μόνο την εικονική τους ομορφιά,όπου έδιναν φως στο σκοτάδι. Τα κοιτούσε και τα μάτια έλαμπαν από χαρά..θα μπορούσε να κάθετε και να τα κοιτάει για ώρες,αφού και όταν τελείωναν έψαχνε με το βλέμμα του δεξιά και αριστερά μήπως εμφανιστεί άλλο ένα.Μεγάλωνε, και μαζί του μεγάλωναν και οι φόβοι του παιδιού, ή μάλλον του μικρού κοριτσιού.Άκουγε από όλους ότι πρέπει να προσέχει,κάθε βήμα που θα πράξει και αυτή προτίμησε να μην προχωρήσει βήμα,φοβόταν ότι θα κάνει λάθη, όμως δεν ήξερε πως ήδη έκανε το πιο μεγάλο.  Όλα τριγύρω άλλαζαν,όλα εκτός εκείνη. Προχωρούσε σιωπηλή παρακολουθώντας τον κόσμο γύρω της..απλά κοιτούσε καταστάσεις που τύχαιναν να βρεθούν μπροστά της  και λίγα λεπτά αργότερα έφευγε. Δεν μιλούσε,δεν σχολίαζε, απλά σκεφτόταν.. για αυτό πολλές φορές την έβρισκες αφηρημένη. Λες και δεν υπήρχε ποτέ αυτό το κορίτσι στον δικό μας κόσμο,συνέχεια ταξίδευε αλλού και χανόταν στις σκέψεις,σαν να την απασχολούσαν διάφορα.Κανείς δεν ήξερε τι σκεφτόταν, κανείς δεν νοιάστηκε κιόλας να μάθει.

Άρα πως να κρίνουμε αν ήθελε να σωπάσει ή απλά αναγκάστηκε.

Υ.Σ. Ελπίζω να έχω καλά αποτελέσματα:)

κρύο-ζεστασιά

Στο είχα πει πως οι πληγές επουλώνονται,στο είχα υποσχεθεί. Θυμάσαι; Τότε που ο τόνος της φωνής μου ακουγόταν αυστηρός,σίγουρος..αν και έτρεμαν οι χορδές τις φωνής μου από φόβο, και οι λέξεις ήταν σιωπηλές. Με πίστεψες όμως,φαντάζομαι..από το αυθόρμητο χαμόγελο που μου χάρισες. Αυτό με έκανε να δώσω δύναμη και περισσότερη σημασία σε ότι είχα πει. 
Περπατούσα στην άκρη της θάλασσας και έβλεπα τον ήλιο που χανόταν σιγά σιγά και ξεκινούσε η αλλαγή ..το φως της μέρας χανόταν.
Όταν άκουσα το κινητό μου να χτυπάει,ήταν ήδη αργά,οι σκέψεις μου είχαν κατακτήσει όλη μου την προσοχή. Ήταν σαν να ταξίδεψα, να διέσχισα την θάλασσα και όλοι αυτοί οι ήχοι ήταν μακριά..ήθελα να είμαι μακριά..να μείνω λίγο μόνη. 
Η νύχτα έφερε κρύο, ένιωθα μέσα μου να καίω και έξω πάγος. Ένιωθα πως κάτι με έκαιγε αλλά και πως κρύωνα τόσο πολύ που τα δόντια μου χτυπούσαν μεταξύ τους από το τρέμουλο, άκουγα αυτόν τον ενοχλητικό ήχο για αρκετή ώρα.  Οι δρόμοι άρχισαν να βρέχονται με σταγόνες βροχής και δεν άργησε η στιγμή που ένιωθα το νερό να κυλάει στο κορμί μου. Ήξερα πως δεν υπήρχε νόημα να βιαστώ,είχα γίνει ήδη μούσκεμα..στάθηκα για μια στιγμή για να το ευχαριστηθώ, κοίταξα τον ουρανό με μισό κλεισμένα μάτια και ύστερα συνέχισα σιγά σιγά τον προορισμό μου. Η αλήθεια ήταν ότι δεν ήξερα που πήγαινα, αλλά ήξερα πως στο τέλος στο ίδιο εκείνο σημείο θα καταλήξω..από εκεί που άρχισε η μέρα μου,εκεί θα τελείωνε. Αυτό που δεν γνώριζα ήταν αν αυτή την φορά θα ήμουν μόνη πάλι, να κρυώνει η ψυχή μου αυτή την φορά και όχι το ανατριχιασμένο δέρμα μου όπου γρήγορα κάλυψα με κουβέρτες. Ήταν πιο δύσκολο να έχεις αυτήν την ζεστασιά. Είναι δύσκολο να στην απλώσουν απλόχερα.
Όπως σου είπα όμως, όλα θα πάνε καλά..ξεκίνησε μια καινούργια μέρα,δεν είναι ίδια με την χθεσινή,ούτε θα είναι ίδια η αυριανή. Για αυτό,ήλπιζα..χαμογελούσα σε όλη την διαδρομή,σαν να κρατούσα κερί μέσα στην βροχή. Μην σβήσει.  
Όταν έφτασα.. ήσουν εκεί. Καθόσουν στο βρεγμένο σκαλοπάτι υπομονετικά.. Όσο πλησίαζα,σηκώθηκες κοιτώντας με σαν παιδί που περιμένει τα Χριστούγεννα..μια λάμψη υπήρχε σε όλο σου το πρόσωπο. 
-"Άργησα;" αποκρίθηκα χαμογελώντας. Δεν πήρα απάντηση..αμέσως χάθηκες στην αγκαλιά μου.. Ένιωσα από τον τρόπο που με κρατούσες σφιχτά ότι δεν σε ένοιαζε πότε θα ερχόμουν,αλλά ότι ήρθα..ότι ήρθα ξανά στην ζωή σου. 
Ήμουν σίγουρη τα βράδια όταν θα γυρνούσα θα ήσουν εκεί, εσύ δεν θα με άφηνες,απλά πάντα είχα έναν φόβο..η ζωή με έκανε να φοβάμαι,ενώ εσύ να είμαι σίγουρη ταυτόχρονα. Δυο συναισθήματα τόσο δυνατά που έρχονται σε αντίθεση,και πολεμούν μέσα μου κάθε μέρα. Δεν θέλω να χάσεις,δεν θέλω να χάσουμε. 

Χρόνος.

Με φοβίζει η ησυχία,η σιωπή ..που κατακτά εκείνα τα βλέμματα που έχουν να πουν τόσα πολλά. Και όλα τα πνίγουν μέσα τους και δεν μιλούν..και δείχνουν δυνατοί κρύβοντας την πληγή που υπάρχει μέσα τους.

Μονάχα δυο μάτια σε κοιτούν γεμάτα νοσταλγία,απορία ..δείχνοντας την ανάγκη να πλημμυρίσουν με δάκρυα,έχοντας ανάγκη να γονατίσουν τα πόδια,να πέσουν στο πάτωμα και να κλάψουν. Να κλάψουν ελεύθερα,για ώρες ατελείωτες. Είναι δύσκολο να πολεμάς με τον ίδιο σου τον εαυτό,με τα συναισθήματα σου..και ακόμα πιο δύσκολο να νιώσεις ικανοποίηση για ότι και αν αποφασίσεις. Αφού μια μεριά πάντα θα λείπει,και ένα κενό θα υπάρχει. Πριν όμως κάτσεις να σκεφτείς λίγο, σε αναγκάζουν να σηκωθείς,να συνεχίσεις την μέρα σου,την ζωή σου.. Δεν σου δίνουν τον χρόνο,στο επιβάλουν..αφού όλα προχωράνε,πρέπει και εσύ.

"Σταματήστε λίγο τον χρόνο..δεν προλαβαίνω να σκεφτώ" φωνάζω. Κανείς δεν με ακούει. Αδιαφορία. Ίσως για αυτό οι άνθρωποι κάνουν λάθη..γιατί δεν έχουν τον χρόνο να υπολογίσουν τι θέλουν,και όχι τι πρέπει. Παρασέρνονται από καταστάσεις,βιάζονται γιατί δεν τους μένει πολύ χρόνος. Η ζωή τελειώνει,ο χρόνος τελειώνει..η άμμος της κλεψύδρας δεν σταματάει. Το παρελθόν τελείωσε,το παρόν κυλάει κάθε δευτερόλεπτο που λες "τώρα",για το μέλλον όμως έχεις εσύ την δύναμη μονάχα να καθορίσεις ορισμένα πράγματα,αν όχι όλα.. Μην τα αφήσεις στον χρόνο και στην ζωή αυτά,απλά συμβιβάσου με αυτά,γίνε φίλος τους..

Για αρχή πιάσε ένα χαρτομάντιλο και εξαφάνισε τα δάκρυα από το πρόσωπο σου,σφίξε τα πόδια σου,το κορμί σου και στάσου όρθια. Δες γύρω τον κόσμο..είναι γεμάτος περιπέτειες, και δυστυχώς η ευτυχώς υπάρχουν καλά και άσχημα, που συμβαίνουν σε όλους χωρίς εξαιρέσεις. Σκοπός είναι να κάνεις κάθε χτύπημα να μοιάζει με γλυκό φιλί,σαν εκείνο που σου χάρισαν μια όμορφη μέρα..σαν ένα όμορφο λουλούδι..που με την υπομονή σου θα έχεις φτιάξει μέσα στην ψυχή σου τον πιο όμορφο κήπο. Με τα δικά σου χρώματα,όχι τα καθορισμένα.

Τότε θα έχεις θάψει κάθε στεναχώρια στο χώμα βαθιά,και κάθε φορά που θα γυρνάς στο μέρος σου,το λουλούδι με την υπέροχη μυρωδιά θα σου θυμίζει όμορφες αναμνήσεις,αλλιώς; αλλιώς θα σκάβεις και θα θάβεις τα ίδια ξανά και ξανά όλη σου την ζωή.

Και ξέρω τι θες,αυτό δεν θέλει σκέψη,δεν θα σου πάρει χρόνο..απλά κάνε αυτό που έχεις ανάγκη. Να νιώσεις αναζωογόνηση,όμορφα. Δημιούργησε λοιπόν τον κόσμο σου..στην ψυχή σου.

Υ.Σ. Με τόσο διάβασμα που χρόνος να σκεφτείς. (Υπομονή.)
Υ.Σ.2. Καλή μας τύχη.

#To walk

Δεν κατάλαβα πως με βαστούσαν τα πόδια μου εκείνο το βράδυ,αφού είχαν κοπεί όπως τα φτερά μου που ετοίμαζα τόσο καιρό ώστε να αντέξουν και να μπορέσουν να πετάξουν μακριά και ψηλά.
Έμεινε μια ευθεία  γραμμή και κάποιες σκουριασμένες ταμπέλες στο δρόμο που με οδηγούσαν στα ίδια και ίδια μέρη. Ήταν τόσο συνηθισμένη αυτή η διαδρομή που θα μπορούσα να την κάνω με τα μάτια μου κλειστά..η μόνη διαφορά ήταν ότι τότε ήμουν μόνη μου. Αρχικά δεν είχα υπολογίσει σε αυτή την διαφορά τόσο,μα όσες πιο πολλές φορές περπατούσα μόνη τόσο πιο πολύ μου έλειπε το παρελθόν. Κάθε φορά μου ήταν όλο και πιο δύσκολο,τόσο που κάποιες φορές επαναλάμβανα τις συζητήσεις μας ξανά και ξανά μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου.
Άρχισα να κάθομαι στα πεζοδρόμια αργότερα και να σε περιμένω. Ήξερα ότι δεν θα ερχόσουν ποτέ,απλά ήθελα να ελπίζω και να φαντάζομαι τον τρόπο που θα ερχόσουν και θα μου μιλούσες. Μετά από κάποια λεπτά σηκωνόμουν και έλεγα πόσο ανόητη είμαι,αφού και να ήθελες να έρθεις δεν ήξερες που βρισκόμουν.. Ίσως απλά είχα ανάγκη αυτά τα λίγα λεπτά να τα ξοδεύω έτσι,έτσι όπως μου είχες μάθει,ελπίζοντας..γιατί όπως έλεγες,τίποτα δεν είναι απίθανο.
Προσπαθούσα να αποφεύγω την διαδρομή από εκείνον τον δρόμο που ήταν γεμάτο αναμνήσεις,έκανα στροφές σε στενά που δεν γνώριζα καν ότι υπήρχαν,όμως πάντα με κάποιον ανεξήγητο τρόπο κατέληγα εκεί πάλι. Ένιωθα πως δεν μπορώ να προχωρήσω  βήμα μόνη μου στην ζωή, και ας έκανα εκατό κάθε μέρα..Ήταν ότι έλειπε κάτι πολύ σημαντικό που χωρίς αυτό απλά δεν γινόταν,και ας νόμιζα πως ήμουν πιο δυνατή από αυτό. Τότε ήταν που κατάλαβα πως ο άνθρωπος δεν χρειάζεται φαΐ και νερό μόνο για να ζήσει..γιατί "ζω" δεν σημαίνει αναπνέω,αλλά υπάρχω..έχω μια θέση στην δική μου την ζωή πρώτον και μετά των άλλων. 
Είναι στιγμές μπερδεμένες που δεν πρέπει να βιαζόμαστε,είναι θολά όλα μέσα μας..όμως αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι λίγη υπομονή..θα σταματήσει η βροχή. Δεν έχουμε κάθε μέρα καλό καιρό..
Και όταν επιστρέψει ο ήλιος θα ξανά νιώσεις δύναμη και ελπίδες να γεμίζουν τις μίζερες ευχές που ο ίδιος επέλεξες και πέταξες σε σκοτεινές  γωνίες,επειδή δεν μπόρεσες να παλέψεις.
Λυπάμαι τους ανθρώπους που τα παρατάνε, και δεν θέλω να λυπηθώ τον εαυτό μου..

Ψίθυροι

Ψίθυροι με περί τριγυρίζουν,  ψίθυροι που δεν μπορώ να ακούσω καθαρά. Ίσα ίσα που ακούω στόματα να ανοιγοκλείνουν και κάποιες σκόρπιες λέξεις. Αγγίζω το γρασίδι,διστάζω μα ξαπλώνω. Αντικρίζω τον  γαλάζιο ουρανό,ηρεμώ. Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να χαθώ στο σκοτάδι,προσπαθώ να ξεφορτωθώ τις φωνές,μα όλο δυναμώνουν. Νιώθω πίεση και κούραση,απελπίζομαι και αντιδρώ χωρίς να ξέρω τι θα καταφέρω,χωρίς δεύτερη σκέψη σηκώνομαι και τρέχω..τα πόδια μου έτρεμαν,τα μάτια μου έδειχναν τα πάντα θολά,μπερδεμένα, οι ανάσες μου ήταν κοφτές και συνεχώς ακολουθούσε η μία την άλλη χωρίς στάση. Δεν ήξερα που πήγαινα, απλά ήθελα να φύγω..πριν καλά καλά το καταλάβω είχα χαθεί και τα πόδια μου δεν με βαστούσαν πια,έτσι ακολούθησε η πτώση..
Το φόρεμα μου είχε λερωθεί και η κορδέλα από τα μαλλιά μου είχε πέσει. Περπάτησα λίγο παραπάνω και συνάντησα ένα ποτάμι,βούτηξα τα πόδια μου και χάζεψα τα ψηλά δέντρα που υπήρχαν γύρω μου. Λίγο παρακάτω βρήκα μια φωτογραφία,μια σκισμένη φωτογραφία, την καθάρισα και την παρατηρούσα για κάμποση ώρα, υπήρχε μια πεταλούδα,μια όμορφη πεταλούδα. 
Ύστερα από πολλές ώρες,όπου πλέον ο ήλιος είχε χαθεί και είχε νυχτώσει, προσπαθούσα να βρω κάποιον να με βγάλει από τον τεράστιο αυτό λαβύρινθο,μάταια όμως..
Πέρασαν μερικές μέρες μέχρι να συνηθίσω  την απόλυτη σιωπή, φώναζα, ούρλιαζα, μιλούσα με τον εαυτό μου σαν να μιλούσα σε κάποιον ή μερικές φορές απαντούσα σε ψιθύρους . Ένιωθα πως άρχισα να τρελαίνομαι. Ένα βράδυ λοιπόν οι ψίθυροι δυνάμωσαν τόσο που δεν μπορούσα να ακούσω πια την φωνή μου,άρχισα να ιδρώνω και να κλαίω. Προσπαθούσα να σηκωθώ και να σταθώ σε κάποιο δέντρο γιατί από το σκοτάδι δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα,και άρχισα να από μακρύνομαι με βήματα μεθυσμένου..τότε λοιπόν ήταν που σκόνταψα και βγήκε η φωτογραφία από την τσέπη μου,αλλά αυτήν την φορά με την πίσω μεριά,εκεί υπήρχε κάτι που δεν είχα παρατηρήσει τόσες μέρες,κάποιες λέξεις που αντιστοιχούσαν με τους  ψιθύρους.  Άκουγα 'κράτα, μίλα,φύγε' και η φωτογραφία είχε τις λέξεις 'γερά,με την καρδιά,μακριά΄ και  μπροστά από κάθε λέξη υπήρχε ένα κενό για να συμπληρώσεις, και αν ταίριαζαν, θα μπορούσα να κάνω μια οποιαδήποτε ευχή όπως έλεγε στην άκρη,με μικρά μικρά γράμματα. Λοιπόν και εγώ συμπλήρωσα στους ψιθύρους πιστεύοντας πως είναι οι σωστές λέξεις βιαστικά και έκανα την ευχή. Περίμενα,περίμενα..τίποτα..η μελαγχολία μου μετατράπηκε σε θυμό. Είχε ξημερώσει ήδη και μπορούσα να δω καλύτερα. Κοιτούσα την φωτογραφία και την τσαλάκωνα ταυτόχρονα..
Την επόμενη μέρα ξύπνησα απότομα, έτρεχα και έτρεχα,έψαχνα και έψαχνα..ανάμεσα σε φύλα και πέτρες..έψαχνα την άλλη μισή φωτογραφία..μα φυσικά,αφού την είχα βρει σκισμένη!   
Δύσκολο να έψαχνα όλο αυτόν τον λαβύρινθο σε μια μέρα..έτσι έψαχνα για αρκετές μέρες..τίποτα ακόμα..έκατσα,πήρα μια ανάσα..έκλεισα τα μάτια μου και φαντάστηκα την φωτογραφία πως θα ήταν ολόκληρη, αργότερα φαντάστηκα την πεταλούδα ελεύθερη,να πετά από το ένα λουλούδι στο άλλο,από εδώ εκεί. Μετά σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν σε μια αγκαλιά που θα με κρατούσανε δυο χέρια που θα με πρόσεχαν. Και μετά δεν θυμάμαι τίποτα..
Ξύπνησα και ήμουν στο δωμάτιο μου,και όλα όπως πριν. Έβγαλα την φωτογραφία από την τσέπη μου, και ήταν ενωμένη, ολόκληρη..όπως ακριβώς την είχα φανταστεί. Χαμογέλασα και βγήκα έξω να δω όσα μου έλειψαν, μάλλον..όλα μου έλειψαν. 
Και όλοι ρωτούσαν 'που ήσουν τόσες μέρες'..και εγώ τους ψιθύριζα, σε ένα όνειρο. Ανατρίχιασα.  
Και ναι όντος μετά από λίγο καιρό το διαπίστωσα, με την φωνή της μάνας μου να μου λέει 'κοιμόσουν 17 ώρες'! 
Ήταν όνειρο, ένα όμορφο όνειρο με ψιθύρους που αντιπροσωπεύουν ότι θα ήθελα να ακούω από ανθρώπους..κράτα γερά,μίλα με την καρδιά,φύγε μακριά.

Τ.

Φεύγει. Χωρίς εσένα μέσα το τρένο,φεύγει. Δεν έφτασε ο διαθέσιμος χρόνος σου να προλάβει την ευκαιρία. Ίσως δεν προσπάθησες αρκετά να φτάσεις στην ώρα σου. Και αν προσπάθησες..φεύγει. Ίσως γιατί δεν είχε θέση για σένα,ίσως γιατί δεν ήταν ο προορισμός σου,ίσως γιατί κάποιος ή κάτι σε περιμένει..ή μάλλον για να μάθεις για άλλη μια φορά να κάνεις υπομονή. 
Μια εξήγηση όμως πάντα υπάρχει,είτε γιατί φταις εσύ είτε γιατί έπρεπε να γίνει έτσι.
Πόσο τυχαίο μοιάζει να είναι όταν οι άνθρωποι συναντιούνται  σε σταθμούς,σε αεροπλάνα,σε δρόμους..και πόσο τυχαίο αληθινά είναι; 
Κυλάει ο χρόνος σαν νερό,τρέχει με ή χωρίς εσένα..δεν νοιάζεται,περνάει και αποχωρεί τόσο σύντομα. Κάνει το καθήκον του,προχωράει. Κάποιες φορές μας υποχρεώνει να προχωρήσουμε μαζί του,γιατί έτσι πρέπει,να περάσουμε κάποια πράγματα πριν το τέλος.
Και κάπου στην ταχύτητα και στα γρήγορα πρόσωπα που φαινόντουσαν από τις θολές πόρτες,σε είδα να στέκεσαι απέναντι μου..με κοιτούσες επίμονα,η ταχύτητα σταμάτησε..ήταν μια ακόμα στάση,και μια ακόμα τρελή φαντασία μου,ήθελα να πιστέψω πως ήσουν μαζί μου,κοντά μου. Είχα ανάγκη να σε νιώσω. Το ήξερα καλά πως δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκεσαι εκεί,όμως σε έψαχνα στο πλήθος,έτσι..για σιγουριά. 
Και κάπως έτσι έμεινε ασπρόμαυρη η μέρα,χωρίς εσένα να της δώσει νόημα,χρώμα. Έμεινε ένα σχέδιο,μια εικόνα,μια φαντασία..χωρίς να δείχνει και να δίνει τίποτα ιδιαίτερο στους ανθρώπους που την αντικρίζουν.. αλλά σε εμένα έδωσε για ένα λεπτό ένα χαμόγελο στα χείλη. Ήταν η μορφή σου,η μυρωδιά σου που με έκαναν να νιώσω δύναμη για να συνεχίσω την μέρα μου.

~It was difficult without you one month. I miss your hug.

Τι είσαι,τι δείχνεις;

Και τώρα μπορείς να με νιώσεις; Χωρίς να ξέρεις τις σκέψεις μου,τα νέα μου.. μπορείς; Αφού μπορεί να χαμογελάω και στην πραγματικότητα να περνάω την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Αφού δεν δείχνουμε πάντα αυτό που πραγματικά είμαστε..μπορείς; Και αφού υπάρχει και το ψέμα. Πως,πως μπορείς..;

Δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά αυτή την ερώτηση,για αυτό δεν θα είμαι απόλυτη αυτή την φορά. Ίσως γιατί δεν είναι μια απλή ερώτηση,έχει να κάνει με συναισθήματα που συνέχεια περιπλέκονται, αλλάζουν. Εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα αυτό,εσύ μου το έμαθες αυτό. 
Τίποτα τελικά δεν είναι αρκετό. Δεν έχει σημασία αν μιλάς..ίσως να μην σε ακούνε,αντιθέτως κάποιοι μπορούν να καταλάβουν περισσότερα μέσα από την σιωπή σου, μέσα από τον τρόπο που φέρεσαι κάθε στιγμή. Μια μικρή παρακολούθηση των κινήσεων σου μπορεί να δείξουν πράγματα από εσένα,όπου κάποιοι άνθρωποι που στέκονται χρόνια δίπλα σου δεν θα καταλάβουν ποτέ. Ίσως να μην θέλουν να καταλάβουν. Εξάλλου και εσύ κάποιες φορές συγκρατείς τον εαυτό σου,γιατί φοβάσαι μην νιώσεις κάτι που έκρινες εσύ ο ίδιος λάθος,και ας μην είναι.
Και πόσο διαφορετικοί μπορεί να είμαστε εσωτερικά από εξωτερικά; Αφού εξωτερικά ο καθένας σε κρίνει με μια ταμπέλα, όπως όμορφη,άσχημη. Τι σημαίνει ομορφιά στον άνθρωπο; Ένα ωραίο σώμα ή πρόσωπο που έτυχε να έχεις; Τονίζω το έτυχε! Μα η ομορφιά δεν είναι τύχη, άρα αυτό δεν ονομάζετε ομορφιά..ονομάζετε ένα καλό χαρακτηριστικό ή θετικό στον άνθρωπο εξωτερικά. Όμορφο είναι και το Λονδίνο, το οποίο διαμορφώθηκε  με τον χρόνο,άρα αυτό είναι ομορφιά ,κάτι που παίρνει χρόνια να δημιουργήσουμε.. μέσα μας, και επειδή το θεωρούμε όμορφο το δείχνουμε μονάχα σε ξεχωριστούς ανθρώπους για μας,και το κρύβουμε σφιχτά μέσα στο στήθος μας,για να μην μπορέσουν να μας το καταστρέψουν ποτέ,αυτό είναι ο ανθρώπινος κόσμος εσωτερικά, αυτή είναι η ομορφιά που κουβαλάει κάθε άνθρωπος μαζί του,όμορφα συναισθήματα,όμορφες αναμνήσεις και το καλύτερο,τον πραγματικό του εαυτό..
Είναι ένας καλός λόγος αυτός για το ότι αδιαφορούμε όταν ακούμε σχόλια,ιδικά από ανθρώπους που δεν μας γνωρίζουν. Και αν έχουμε δώσει κάποια σημασία για λίγο,έχει ξεχαστεί γρήγορα..τι ξέρουν αυτοί για σένα..και τι εσύ για εκείνους; 
Ελευθέρωσε τον εαυτό σου,μην φοβάσαι,δεν πρέπει να φοβάσαι τον εαυτό σου. Κανείς δεν θα σου προκαλέσει πρόβλημα αν δεν τον αφήσεις, να θυμάσαι πάντα ότι έχεις περισσότερη εξουσία για την ζωή σου από κάθε άλλον άνθρωπο, οπότε ακόμα και αν το επιχειρήσει κάποιος,είσαι ήδη ο νικητής αυτού του παιχνιδιού! Αρκεί να μην του χαρίσεις την νίκη απλόχερα,η επιλογή είναι δικιά σου!

Υ.Σ. *Λονδίνο σου έρχομαι την Πέμπτη!

Πρώτη στιγμή,η τρελή.

Ήταν εκεί πριν λίγο, το θυμάμαι. Μα που πήγε; Μόλις ανοιγόκλεισα τα μάτια μου εξαφανίστηκε. Είμαι τόσο σίγουρη πως ήταν εκεί, και ας μην με πιστεύει κανείς. Εγώ τον είδα,τον ένιωσα..με κοιτούσε γλυκά και ήθελε να μου πει κάτι. Κάτι τον εμπόδισε,κάτι τον πήρε μακριά μου. Κλείνω τα μάτια ξανά,σφιχτά, θέλω όταν τα ανοίξω να ξανά γυρίσουμε σε εκείνη την στιγμή που μας έκλεψαν. Γύρνα..γύρνα σε παρακαλώ.
Προσπαθούσα να σηκωθώ, να σε ξανά βρω. Μου έδωσες κάτι που είχα ανάγκη από κάποιον πολύ καιρό. Μου χε λείψει,μην μου το παίρνεις πίσω..μην με ενθουσιάζεις και μετά μ'αφήνεις.
Το βλέπεις αυτό; Αυτό το μαγικό που γίνεται κάθε ξημέρωμα,να μπαίνει  το φως στα σκοτεινά σπίτια και να τα γεμίζει φως..αυτό μου έδωσες, όμως μια στιγμή δεν φτάνει..μην φεύγεις σαν το φως και εσύ..
Το σκέφτηκα καλύτερα, και τελικά δεν ήταν το βλέμμα που μου χάρισες, ήταν ο τρόπος που μου το χάραξες..το αγνό πρόσωπο σου ήταν το κλειδί όπου μέσα από αυτό μου έδειξες πόσο φως υπάρχει εκεί μέσα. Μέσα στο σκοτάδι της ψυχής σου, που ούτε καν ολόκληρος ήλιος δεν φτάνει να μεταφέρω για να δω τι υπάρχει. Δώσε μου για άλλη μια φορά την ευκαιρία να το ζήσω ξανά και ξανά. Να δω τον υπέροχο κόσμο σου πάλι.
Νιώθω πως είναι η στιγμή να ανοίξω τα μάτια μου, και ας φοβάμαι να αντικρίσω ξένα πρόσωπα που θα με κοιτάξουν περίεργα στο τέλος.
...τριγυρίζω να σε βρω,νιώθω ότι είμαι κοντά..αυθόρμητα φωνάζω "να τος!" και προσπαθώ μετά να συγκρατήσω την χαρά, μπορούσα και περισσότερο..το άφησα. Έμαθα πως το να δείχνεις πως νιώθεις όμορφα με κάποιον κάνει και τον άλλον περήφανο,γιατί ίσως αυτό να επιδίωκε.
Μείναμε σιωπηλοί..όπως εκείνη, την πρώτη στιγμή.
Πέρασαν ώρες, και κάπου έπρεπε να τραβήξω τον δρόμο μου πάλι,μόνη. Είχα την δύναμη να το κάνω, το θέμα ήταν ότι δεν ήθελα,δεν ήθελα να συνεχίσω μόνη. Ή μάλλον δεν ήθελα να στερηθώ το δώρο που μου έδωσες. Ευχόμουν να υπήρχε ένας τρόπος να το κρατήσω για όλη την υπόλοιπη ζωή, αυτό το μικρό δώρο αλλά τόσο πολύτιμο..να με κοιτάς με αυτόν τον δικό σου τρόπο..κάθε φορά που θα με έβλεπες,όσα χρόνια και να περνούσαν, να μην άλλαζε το βλέμμα σου..ώστε να με έκανες να νιώθω τόσο χαρούμενη όπως εκείνη,την πρώτη στιγμή.
Με πήραν,με πήραν μακριά..και το άσπρο κυρίευε στα ρούχα και στους τοίχους, όμως η ψυχή μου δεν σε ξανά συνάντησε ποτέ και έμεινε το μαύρο να σκουρένει κάθε βράδυ περισσότερο.
Με φωνάζανε τρελή..μέχρι που κατάφεραν να με πείσουν. Κατάφεραν να μην σε ξανά δω και με κλείδωσαν σε τέσσερις τοίχους.. Όμως ποτέ δεν θα με πείσουν πως δεν υπάρχεις..σε είδα,σε ένιωσα. Κάποια μέρα θα σε ξανά δω, θα σε περιμένω..όπως ήρθες την πρώτη στιγμή, μέσα στην κλινική .