Πρώτη στιγμή,η τρελή.

Ήταν εκεί πριν λίγο, το θυμάμαι. Μα που πήγε; Μόλις ανοιγόκλεισα τα μάτια μου εξαφανίστηκε. Είμαι τόσο σίγουρη πως ήταν εκεί, και ας μην με πιστεύει κανείς. Εγώ τον είδα,τον ένιωσα..με κοιτούσε γλυκά και ήθελε να μου πει κάτι. Κάτι τον εμπόδισε,κάτι τον πήρε μακριά μου. Κλείνω τα μάτια ξανά,σφιχτά, θέλω όταν τα ανοίξω να ξανά γυρίσουμε σε εκείνη την στιγμή που μας έκλεψαν. Γύρνα..γύρνα σε παρακαλώ.
Προσπαθούσα να σηκωθώ, να σε ξανά βρω. Μου έδωσες κάτι που είχα ανάγκη από κάποιον πολύ καιρό. Μου χε λείψει,μην μου το παίρνεις πίσω..μην με ενθουσιάζεις και μετά μ'αφήνεις.
Το βλέπεις αυτό; Αυτό το μαγικό που γίνεται κάθε ξημέρωμα,να μπαίνει  το φως στα σκοτεινά σπίτια και να τα γεμίζει φως..αυτό μου έδωσες, όμως μια στιγμή δεν φτάνει..μην φεύγεις σαν το φως και εσύ..
Το σκέφτηκα καλύτερα, και τελικά δεν ήταν το βλέμμα που μου χάρισες, ήταν ο τρόπος που μου το χάραξες..το αγνό πρόσωπο σου ήταν το κλειδί όπου μέσα από αυτό μου έδειξες πόσο φως υπάρχει εκεί μέσα. Μέσα στο σκοτάδι της ψυχής σου, που ούτε καν ολόκληρος ήλιος δεν φτάνει να μεταφέρω για να δω τι υπάρχει. Δώσε μου για άλλη μια φορά την ευκαιρία να το ζήσω ξανά και ξανά. Να δω τον υπέροχο κόσμο σου πάλι.
Νιώθω πως είναι η στιγμή να ανοίξω τα μάτια μου, και ας φοβάμαι να αντικρίσω ξένα πρόσωπα που θα με κοιτάξουν περίεργα στο τέλος.
...τριγυρίζω να σε βρω,νιώθω ότι είμαι κοντά..αυθόρμητα φωνάζω "να τος!" και προσπαθώ μετά να συγκρατήσω την χαρά, μπορούσα και περισσότερο..το άφησα. Έμαθα πως το να δείχνεις πως νιώθεις όμορφα με κάποιον κάνει και τον άλλον περήφανο,γιατί ίσως αυτό να επιδίωκε.
Μείναμε σιωπηλοί..όπως εκείνη, την πρώτη στιγμή.
Πέρασαν ώρες, και κάπου έπρεπε να τραβήξω τον δρόμο μου πάλι,μόνη. Είχα την δύναμη να το κάνω, το θέμα ήταν ότι δεν ήθελα,δεν ήθελα να συνεχίσω μόνη. Ή μάλλον δεν ήθελα να στερηθώ το δώρο που μου έδωσες. Ευχόμουν να υπήρχε ένας τρόπος να το κρατήσω για όλη την υπόλοιπη ζωή, αυτό το μικρό δώρο αλλά τόσο πολύτιμο..να με κοιτάς με αυτόν τον δικό σου τρόπο..κάθε φορά που θα με έβλεπες,όσα χρόνια και να περνούσαν, να μην άλλαζε το βλέμμα σου..ώστε να με έκανες να νιώθω τόσο χαρούμενη όπως εκείνη,την πρώτη στιγμή.
Με πήραν,με πήραν μακριά..και το άσπρο κυρίευε στα ρούχα και στους τοίχους, όμως η ψυχή μου δεν σε ξανά συνάντησε ποτέ και έμεινε το μαύρο να σκουρένει κάθε βράδυ περισσότερο.
Με φωνάζανε τρελή..μέχρι που κατάφεραν να με πείσουν. Κατάφεραν να μην σε ξανά δω και με κλείδωσαν σε τέσσερις τοίχους.. Όμως ποτέ δεν θα με πείσουν πως δεν υπάρχεις..σε είδα,σε ένιωσα. Κάποια μέρα θα σε ξανά δω, θα σε περιμένω..όπως ήρθες την πρώτη στιγμή, μέσα στην κλινική . 

πλήθος

~Μπορεί να ξεχωρίσεις την μορφή τους μες στο πλήθος,ίσως τους δεις να περνάνε βιαστικά,πρόσωπα που κάτι σου θυμίζουν,πρόσωπα γνώριμα,σαν να κοιτάς τον εαυτό σου σε έναν καθρέφτη που όμως έχει σπάσει,γιατί τα όνειρα πια έχουν γίνει εφιάλτες και ο χρόνος κώλυσε σε μια στιγμή,μια θολή ακαθόριστη γραμμή,που δεν υπάρχει γυρισμός προσπεράσεις αν παραβείς..





Η σκιά είναι η αυταπάτη,ένα αντίγραφο που προσπαθεί να ξεγελάσει.
Η σκιά έγινε η εξωτερική μας εικόνα. Μπορούμε να δείχνουμε πολλά,να ξεγελάσουμε τους πάντες. Τους πάντες εκτός τον ίδιο μας τον εαυτό,όσο και αν προσπαθούμε κάποιες φορές. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να σταθείς γερά στα πόδια σου. Αυτά θα σε βαστούν μια ζωή,αυτά δεν θα σε προσδώσουν στιγμή..ακόμα και αν κουραστούν,η στάση θα είναι σύντομη.
Όμως να θυμάσαι, να στέκεσαι χαμογελαστός. Μην σκύψεις το κεφάλι,μην αρνηθείς να δεις τον δρόμο που θα διασχίσεις. Ίσως σου αρέσει. Θα υπάρξουν και στροφές που πρέπει να αντέξεις λίγο παραπάνω..μα έτσι είναι η ζωή,έτσι είναι όμορφη και απρόβλεπτη.
Φαντάσου να σου έδιναν και σενάριο,να είχες προετοιμαστεί, να ήξερες την κάθε στιγμή..καμία ουσία. Δεν θα υπήρχε το αληθινό,το αυθόρμητο..είναι κάτι αθώο,γλυκό.
Τριγυρίζω στην πόλη ακούγοντας ιστορίες ανθρώπων,πολλές και διαφορετικές. Ήρθε και η σειρά μου να το κάνω. Σωπαίνω. Αναρωτιέμαι τι περιμένουν να τους πω στην πραγματικότητα.
Νιώθω ότι άλλα πράγματα θεωρώ ιστορία,ζωή μου και ότι άλλα θέλουν να ακούσουν εκείνοι.
Άρπαξα το κινητό μου και τους έδειξα κάποιες φωτογραφίες..χαμογέλασα και είπα πως αυτές οι στιγμές είναι ένα μέρος της δικιάς μου ιστορίας.
Αποχώρησα σιγά σιγά, περπατούσα ώρες και ένιωθα πως δεν είχε περάσει λεπτό. Δεν ήξερα που πήγαινα,απλά ήθελα να νιώσω την αίσθηση ελευθερία. Όπως τα πουλιά που πετούν και δεν βρίσκονται σε κελιά,λέμε ότι είναι ελεύθερα..σύμφωνα με αυτή την θεωρία και εμείς που περπατάμε είμαστε ελεύθεροι,όχι πίσω από τα δικά μας κελιά που ονομάζουμε φυλακή.
Όμως τι στα αλήθεια να σημαίνει αυτή η λέξη.. Εγώ νιώθω ελεύθερη,είμαι ελεύθερη..μπορώ να έχω ελεύθερες σκέψεις,χωρίς να με εμποδίσει τίποτα,χωρίς να με διευθύνει κανείς..ελευθερία να κάνω όνειρα..αμέτρητα.
Γλυκό τραγούδι με κούρασε σήμερα,επίτηδες..για να κοιμηθώ ήσυχα χωρίς να βασανιστώ με σκέψεις πάλι. Το φορτίο που προσπαθώ να κουβαλήσω τώρα όμως φαίνεται βαρύ,πολύ βαρύ και νιώθω τον κόμπο στον λαιμό που προσπαθώ να καταπιώ. Αυτό όμως που κάνει το βάρος να φαίνεται λιγότερο, είναι η δύναμη μου απέκτησα..και πιστεύω πως με αυτή την δύναμη μπορώ να καταφέρω πολλά, να σηκώσω ακόμα και τα πιο βαριά φορτία που λέγονται προβλήματα,γεγονότα.
Αρχίζουν τα πράγματα,οι άνθρωποι ..να ξεκαθαρίζουν με τον χρόνο, λίγοι λάμπουν ακόμα μπροστά στα μάτια μου,λίγους θα επιλέξω να κρατήσω. Εκείνους που θα κρατήσουν και μένα, είτε στην ζωή τους με κάποιο τρόπο,είτε με την αξία που μου έδωσαν και δεν πήραν ποτέ πίσω.
Είμαι καλά. Είμαι καλά γιατί αναγνωρίζω τους ανθρώπους καλύτερα, μπορώ να τους ξεχωρίσω, και χαίρομαι που τους διακρίνω μέσα σε όλο αυτό το πλήθος.

11/6/2013

 Λουλούδια. Πολλά κόκκινα λουλούδια.Ένας θόρυβος, που κάνουν τα φύλα,τα κλαδιά των δέντρων από τον αέρα. Είναι σαν να τα ανανεώνει,να τα καθαρίζει..να δοκιμάζει πια θα αντέξουν να μείνουν στην θέση που ήταν μετά από αυτή την "φουρτούνα". Και έτσι ένα ένα με τον χρόνο κόβουν,πέφτουν..αλλά έχουν αποδείξει την δύναμη που είχαν. Όπως εμάς.
Είναι μέρα και όμως μέσα μου όλα τόσο σκοτεινά αυτή την στιγμή. Και ο καθρέφτης της ψυχής που έγινε αυτό το άρθρο, έκανε την μέρα να μοιάζει τόσο με νύχτα. Έκανε τις ελπίδες,μικρά φώτα μακρινά,και εμένα να κάθομαι μόνη. Σημασία δεν έχει που στέκομαι μόνη, όσο το πόσο μόνη νιώθω. Σημασία δεν έχει πως ήρθαν τα πράγματα, όσο το να ξέρω ότι θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς. Δεν πονάει το αποτέλεσμα που φαίνεται,αλλά που είναι..
Τέτοιες στιγμές θέλω να τρέξω στην αγκαλιά της μαμάς μου, ξέρω πως εκείνη ότι και να έχει γίνει θα μου δώσει δύναμη,ακόμα και αν χρειαστεί να μου φωνάξει μερικές φορές πρώτα.
Ανάβω ένα κεράκι,όμως δεν υπάρχει περίπτωση να ζεσταθώ με αυτή την φωτιά.. Παίρνω μια βαθιά ανάσα,όμως ξέρω πως δεν θα με κρατήσει η συγκεκριμένη στην ζωή..
Προσπαθώ να σε πλησιάσω όμως ξέρω πως ποτέ δεν θα είναι αρκετό, αν δεν το πω ξεκάθαρα..
Μερικές φορές πιστεύω πως εγώ τα κάνω δύσκολα τα πράγματα, και άλλες πως έτσι έρχονται τα πράγματα ώστε να έχεις πάντα μια απόσταση,να έχεις πάντα έναν μικρό φόβο,για προστασία.
Θέλω να ξεφύγω,όμως αυτό που πραγματικά έχω ανάγκη είναι να ξεφύγουμε μαζί..από όλα.
Μακάρι να μπορούσες να καταλάβεις κάποια πράγματα χωρίς να ήταν ανάγκη να πω λέξεις, μερικές φορές όταν βιάζομαι να απαντήσω χρησιμοποιώ λάθος φράσεις..ή καταλαβαίνεις λάθος εσύ και όλα δυσκολεύουν. Μα είναι τόσο δύσκολο να διατυπώσεις γρήγορα και σωστά όσα νιώθεις,σε στιγμές που δεν είσαι προετοιμασμένη..
Θα σηκωθώ,θα βρω την δύναμη να πάω κοντά σε εκείνες τις ελπίδες..θα πάω αργά,σταθερά..και κάθε βήμα μου θα αφήσει στο παρελθόν έναν γλυκό ήχο,ώστε το σύνολο να είναι ένα αγαπημένο μου τραγούδι.

Υ.Σ.  Όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου, ας με πάρει τηλ. 6947585961
~Υπομονή, παρασκευή τέλος εξετάσεις.

Π*

http://www.youtube.com/watch?v=v9OV-Gtmzw4

...
Τόσα χρόνια χάραξες στιγμές

Στιγμές που δεν γυρνάνε πια στο χθες
Μας άφησες και ήρθαν άλλες εποχές
Τώρα πια δύναμη ψάχνω Πολύβιε!

Λυπάμαι που έφυγες άδικα,

Λυπάμαι που τα όνειρα σου ράγισαν

Σκέφτομαι πως όλα άλλαξαν

Και κάποιος σε πήρε άγρια.

Τώρα έμεινε ένα κενό

Που κανείς δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο
Όσος χρόνος και αν περάσει
Το χαμόγελο σου ποτέ δεν θα το επηρεάσει.

Μετανιώνω που δεν πρόλαβα,

Να σου πω κάποια λόγια
Λόγια που μας έκανες να νιώσουμε
Και τις φωνές μας, κλειδώσαμε.

Όλοι ψάχνουν απάντηση σε γιατί.
Όλοι σε αναζητούν με λύπη.

Ίσως γιατί έτσι αποφάσισε η ζωή.
Ίσως για να ζήσεις καλύτερα ΕΣΥ.

*Δεν θα σου πω αντίο φίλε,γιατί μια μέρα θα τα ξανά πούμε:)

Η λάμψη του ανθρώπου.

~Αυτά τα νέα πράγματα που διαφέρουν από τα παλιά είναι δύσκολο να τα αφομοιώσεις στην ζωή σου,ίσως γιατί στην ουσία αναγκάστηκες από κάποιες συνθήκες να οδηγηθείς στις αλλαγές.

Είναι φορές που επιλέγουμε τις αλλαγές με ρίσκο να χάσουμε την παρούσα κατάσταση,τότε είναι που από φόβο ακούγονται κραυγές από την ψυχή,τότε νιώθεις ότι λιώνουν τα σάρκα σου και όλα είναι για λίγο σκοτεινά. Περιμένεις,περιμένεις το φως που θα περάσει από το μέρος σου αυτή την φορά να ναι πιο λαμπερό από το παρελθόν. Είναι φανερός ο φόβος στα μάτια σου,για αυτό γυρνάς την πλάτη σε ανθρώπους που δεν εμπιστεύεσαι. Μέσα από αυτά τα θαμπωμένα μάτια που οι στιγμές έχουν χαράξει την λάμψη τους μπορεί κάποιος να σε νιώσει,να σε καταλάβει.
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τα αστέρια. Με κάποια είμαστε πιο κοντά,με άλλους όχι. 
Έχουμε μια αξία.. μια λάμψη,όπως εκείνα στο σκοτάδι. Που κάποιοι την βλέπουν και άλλοι όχι. Σκέψου. Μπορείς να δεις όλα τα αστέρια του κόσμου; Έτσι και οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τις αξίες όλων των ανθρώπων. Ούτε καν ο χρόνος δεν μας το επιτρέπει στα πλαίσια της λογικής,χρειάζεται χρόνο.Είμαστε πολλοί αλλά διαφορετικοί. Ίσως για αυτό είναι δύσκολο να βρούμε κάποιον που να ταιριάζει περισσότερο από όλους μαζί μας,γιατί χρειάζεται χρόνο να ψάξουμε ή να μας βρουν.
Τελικά είμαστε πιο υπομονετική από όσο νομίζουμε. Περιμένουμε πολλά,όπως το μέλλον.
Και κάπως έτσι,ένα ένα τα αστέρια και οι άνθρωποι πέφτουν εκπληρώνοντας μια ευχή, ένα όνειρο. Χάνονται στο άπειρο,αλλά την θέση τους δεν την παίρνει κανένα άλλο,για αυτό ο ουρανός είναι μεγάλος και η γη,γιατί ο καθένας ανήκει κάπου αλλού. Χάραξε την θέση σου γεμάτη λάμψη,χαρά γιατί, το άστρο πεθαίνει μα το φως του ποτέ του.

Νους.

Ξεραμένα χείλια,περιμένουν ένα χαμένο φιλί. Αυτό το φιλί που πέταξε μαζί με τα πουλιά ,με εκείνους τους ανθρώπους που έφυγαν μακριά, και εκείνα τα όνειρα που πίστεψαν κάποιοι πως χάθηκαν. Τόσο ψηλά. Φωνές. Θυμωμένες φωνές με λέξεις γεμάτο οργή,θυμό. Είναι η στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσεις τους άλλους και να κατανοήσεις πλήρως πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Πόσο διαφέρουν από σένα. Όσο διαφέρει το άσπρο από το μαύρο,όσο το κακό από το καλό.
Όσο και αν θες να κρυφτείς από το κακό,το κυνηγάς. Όσο και αν θες να μείνεις λίγο μόνος,δεν αντέχεις για πολύ. Πας εκεί έξω και ψάχνεις..είναι η ανάγκη να νιώθουμε πως η ζωή εξελίσσετε. Θέλουμε άλλες ιστορίες,περιπέτειες και συναισθήματα συνέχεια, χρειαζόμαστε κάτι να μας ανανεώνει.
Είναι φορές που θα ήθελες να είχες μαγικές δυνάμεις,όπως να είχες φτερά ώστε να μπορούσες να πετάξεις ή να μπορούσες να μπεις μέσα στο μυαλό του κόσμου,να δεις πως σκέφτονται ή να γινόσουν αόρατη..να άκουγες πράγματα που "δεν έπρεπε",να πλησίαζες ανθρώπους και ας μην θέλανε. Να νιώσεις ελεύθερη με διαφορετικό τρόπο. Να ακουμπούσες τους κανόνες και να έσπαγαν.
Ίσως να μην μπορούμε να τα κάνουμε αυτά..ή μάλλον όχι με αυτόν τον τρόπο διατυπωμένες.
Μπορούμε να πετάξουμε με τον νου,μπορούμε να μάθουμε κάποιες σκέψεις ανθρώπων που θέλουμε αν ενδιαφερθούμε και φερθούμε κατάλληλα, θα ακούσουμε αυτά που δεν πρέπει..στην ώρα τους,τότε που πρέπει,μην διστάζεις να πλησιάσεις ανθρώπους αν σε απορρίψουν μια,δυο φορές..αν θες κάνε το χωρίς να μετράς τις φορές,κάθε μέρα είναι ένας καινούργιος κύκλος. Κάτι άλλο ξεκινά..
Όσο κουρασμένος είσαι,τόσο πολύ παιδεύεις το μυαλό σου. Έχεις ένα πρόγραμμα για τις μέρες που ακολουθούν μέσα του,προσπαθείς να τα βάλεις όλα σε μια τάξη όμως αισθάνεσαι τα πάντα άνω κάτω,μπερδεμένα,θολά. Ένα κομμάτι έχεις φτιάξει,όχι όλα όσα υπάρχουν εκεί μέσα. Και είναι πολλά. Για αυτό ξεγελάς το μυαλό σου κάνοντας άλλα πράγματα, σκεπτόμενος την πιο κοντινή έξοδο από το χάος που υπάρχει εκεί μέσα. Κάτι πιο μπερδεμένο από λαβύρινθος. 
Το καλό είναι πως έχουμε χρόνο να  τα διορθώσουμε όλα και να προχωρήσουμε άνετα. Δεν λέω,μπροστά υπάρχουν και άλλα εμπόδια..αλλά πρώτα πρέπει να ξεφορτωθείς αυτά τα μικρά,και μπορείς. Εσύ είσαι ο αρχηγός για να λειτουργήσουνν όλα..όχι αυτά για να λειτουργούν εσένα. Εσύ επιλέγεις τι θες να κρατήσεις,τι να αφήσεις,αυτό απλά μαζί με συνεργασία της δύναμης θα προσπαθήσει να σε ικανοποιήσει. Εσύ είσαι ο νους,όχι ο νους εσύ. Μπορείς λοιπόν να κάνεις πιο πολλά από όσα έχεις σκεφτεί.

Υ.Σ. Διάβασμα,θα σε καταφέρω!

Δύναμη.

Η δύναμη έχει εξαπλωθεί παντού,μα εσένα δεν σε έχει αγγίξει σχεδόν καθόλου. Σέρνεσαι όπως σέρνεται και η ψυχή σου κάποιες στιγμές. Ποιος ξέρει πόσο πιέζουμε την καρδιά μας ώρες ώρες και όσο και αν πονάει την εκμεταλευόμαστε γιατί δεν μπορεί να μιλήσει,να φωνάξει. Ή μάλλον φωνάζει μέσα μας,αλλά όσο δεν την ακούει κανείς άλλος..δεν μας νοιάζει.

Είναι αδύναμη,γεννιέται αγνή..εμείς την κάνουμε σκληρή,δυνατή..αναγκαζόμαστε. 'Η τουλάχιστον θέλουμε να δείχνει έτσι στον υπόλοιπο κόσμο.

Όλα λυγίζουν,το κεφάλι,τα πόδια,τα δάχτυλα.. Κάνουν συνεχώς κινήσεις και δεν μπορούν να είναι σταθερά να έχουν μία επιλογή..έτσι και οι άνθρωποι,υπάρχουν στιγμές που λυγίζουμε αλλά κάποια στιγμή αυτό αλλάζει. Και ξανά πάλι από την αρχή αυτός ο κύκλος.

Είναι στιγμές που νιώθουμε πιο δυνατοί από όλους και άλλες στιγμές πως το σώμα μας έχει χάσει κάθε ίχνος αυτής της δύναμης που είχαμε.

Είμαστε σαν συσκευές,χρειαζόμαστε έντομα όμορφα συναισθήματα για να "φορτίσουμε"  με δύναμη, και αν μας το στερήσουν αυτό με οποιονδήποτε τρόπο νιώθουμε πως χανόμαστε,και όμως ακόμα υπάρχουμε. Στην ουσία,αυτό που χάνουμε είναι στιγμές με καταστάσεις που θα προτιμούσαμε να ζήσουμε, κρίνοντας αυστηρά αυτό που μας επιφυλάσσει το μέλλον. Είμαστε πεισματάρηδες οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό. Αλλά θα υπάρχει λόγος, για όλα υπάρχει λόγος,ακόμα και αν μερικές φορές δεν τον καταλαβαίνουμε. Πάντα υπάρχει μια αιτιολόγηση.."αυτό γιατί.."και κάτι ακολουθεί,δεν χωράει τελεία στο γιατί..

Ηρέμησε ψυχή μου,ηρέμησε. Η αγανάκτηση μεγαλώνει και αν και βγάζει νόημα στο τέλος,με κάνει να περνάω ένα είδους κρίση. Εξάλλου δεν είναι εύκολο να προσπαθείς να βγάλεις από μέσα σου αυτό που σε βασανίζει,αυτό που σε κουράζει..ούτε καν να το περιγράψεις.

Ηρέμησε,και άκου τον ήχο της μουσικής..ταξίδεψε μαζί της,γίνε ένα μαζί της. Κάνε τον χτύπο της καρδιάς σου ένα με την μουσική και κάνε την να χαρεί σε κάθε ψηλό τόνο της. Μονάχα όταν πάψει να υπάρχει η μουσική θα έχεις το δικαίωμα να αφήσεις να χαθούν τα πάντα. Μόνο τότε θα σε δικαιολογήσω ψυχή μου. 

-Χρειάζομαι ένα χάδι,ένα χέρι να μου χαϊδεύει έστω τα μαλλιά για λίγο,να μην νιώθω μόνη. Αυτό θα έλεγες αν μπορούσες να μιλήσεις. Μα σε ποιον θα μπορούσες να βρεις την δύναμη να το ζητήσεις. Πάλι στην μέση αυτή η λέξη,δύναμη..μα ναι θα την βρεις,αλλά βρες την..μην περιμένεις να σε βρει εκείνη. Μην το καθυστερείς. 

Σταγόνα βροχής

Ποια σταγόνα της βροχής να είναι η πιο αλμυρή; Γέλασαν στην ερώτηση μου,μα καθόμουν όρθια και τους κοιτούσα με το ίδιο αυτό σοβαρό ύφος που έκανα την ερώτηση.
Σοβάρεψαν,με κοίταξαν γεμάτο απορία..σήκωσα το χέρι μου,στράφηκα προς την παλάμη και είπα..όλα αυτά είναι δάχτυλα..όμως είναι διαφορετικά, όλοι είμαστε άνθρωποι..μα κανένας ίδιος με κανέναν..
Καμία αντίδραση και το κλίμα άρχισε να βαραίνει..στο μυαλό μου όμως είχε καρφωθεί η ερώτηση εκείνη που αφορούσε την διαφορά, ποια είναι οι διαφορά στις σταγόνες; στα αστέρια; σε σένα και σε μένα; ψιθύρισα και προσπάθησα να δώσω ένα ελαφρύτερο παράδειγμα,περιμένοντας μια απάντηση.
Η σιωπή ήταν τόσο φανερή που άκουγα τους χτύπους από τις καρδιές..
Κοίταξα προς την θάλασσα και χαμογέλασα..τότε ακούστηκε ένα γιατί; Γύρισα ξαφνιασμένη και τότε συνέχισε..γιατί χαμογελάς; ..Τότε του έδειξα την θάλασσα,τον ουρανό και εμάς..φαινόταν να μπερδεύεται περισσότερο και μετά από λίγο πρόσθεσα ".. είναι ωραία".
Μου είπε,περίμενε..τον κοίταξα με απορία αλλά έφευγε.
 Μετά από αρκετή ώρα γύρισε,μου έπιασε το χέρι και με πήγε σε έναν τοίχο..έναν τοίχο που κάποτε ήταν άσπρος..πλέον είχε γεμίσει χρώματα.
Το γαλάζιο κυριαρχούσε και στο βάθος έβλεπες ανθρώπους γεμάτο δύναμη να ζήσουν,χαμογελαστοί. Δες..είπα. Δεν ξέρουν πραγματικά τι είναι όλα αυτά γύρω τους,τι υπάρχει παραπέρα αλλά μπορούν να ζήσουν καλά γνωρίζοντας κάτι τόσο μικρό που ζει δίπλα τους,ένα άλλο ανθρώπινο σώμα ή μάλλον ψυχή..Αυτά τα μεγάλα γύρω από αυτούς έχουν μικρή αξία, και αυτός ο ανθρωπάκος,τόσο μεγάλη. 
Με κοιτούσε περίεργα,αλλά φαινόταν να είχε καταλάβει τι εννοώ..έκατσα στο διπλανό σκαλοπάτι και έσκυψα το κεφάλι μου για να επανέλθω. 
Με ταρακούνησε γερά..μου πρόσφερε ένα λουλούδι που γεννήθηκε από σταγόνες βροχής,το φύλαξα,το κράτησα και μετά που ξεράθηκε..η αξία του δεν χάθηκε.
 Έτσι η βροχή ξυπνά αναμνήσεις,και οι αναμνήσεις δεν πεθαίνουνε.

Only you.

Μια ασπρόμαυρη εικόνα..που της πήραν τα χρώματα. 

Ένα όμορφο πρόσωπο, που του πήραν το χαμόγελο.

Γιατί ότι δίνει η ζωή το παίρνει πίσω; Δεν είναι ωραίο να χάνεις αυτά που έχεις.

Άμα είναι όλα έτσι,τίποτα δεν θέλω. Μονάχα να βυθιστώ στις σκέψεις μόνη. Μόνη στη σιωπή.

Απέμειναν άψυχα αντικείμενα να χαϊδεύω σαν μικρό παιδί, όμως μέσα από αυτά κρύβονται πράγματα αληθινά από την ψυχή.  

Και τώρα; ο κόσμος περιμένει να βρω δύναμη να συνεχίσω την διαδρομή μου. Και εγώ πρέπει να τους ικανοποιήσω λέγοντας πως όλα πάνε καλά..μονάχα εγώ ξέρω όμως πότε είμαι καλά. Και αυτά τα λόγια που λένε πως θα έρθουν καλύτερα και άλλα..είναι μια γενική κουβέντα για όλα. 

Κανείς δεν καταλαβαίνει..και έτσι δεν σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα αλλά χειρότερα. Θέλω τα παλιά να τα ξανά κάνω παρόν. Είμαι όμως τόσο αδύναμη, δεν τα κατάφερα..δεν τα κατάφερα..δεν.. Δεν έχω δύναμη να ψιθυρίσω καν όσα θέλω..το θάρρος χάθηκε και ένας κόμπος στον λαιμό με πνίγει όλο και περισσότερο..

Δεν μπορώ να ακουστώ πια στον κόσμο,όμως εγώ ακούω το χάος που γίνεται μέσα μου..οι επιθυμίες που κραυγάζουν,οι τύψεις που με κράζουν και τα δάκρυα που εμφανίζονται να μου θυμίσουν την διαφορά από την μια στιγμή στην άλλη ..
Αρνούμαι ότι κλαίω..δεν θέλω να ξέρεις..φοβάμαι να μοιραστώ ακόμα και αυτό μαζί σου πια,κρύβομαι. Ή μάλλον θέλω να πιστεύω πως κρύβομαι για να νιώθω πιο ασφαλείς..μόνη μου πρέπει τώρα να προστατέψω τον εαυτό μου..και έχω ξεχάσει τον τρόπο.

Kλείσε τα μάτια και χαμογέλα..μήπως χαρώ και εγώ λίγο μέσα από αυτό. Κάντο.

"Help me  find a way to breath"
Only you can bring me back to life.
Only you can put me into right.
Tell me when i can breathe again. 

Υ.Σ. Η φράση που βρίσκετε σε (") είναι από τον Κώστα Καραπαναγιώτη.
Ευχαριστώ για όλα βρε ψυχή.

Ίσως.

Πως να βρεις τις κατάλληλες λέξεις; Και αν ακόμα πιστεύεις πως τις βρήκες,ακολουθεί ολόκληρη διαδικασία. Που να βρεις το θάρρος να τις εκφράσεις; Θες απλά να κοιτάξεις τον άλλον και να νιώσει,όχι να του αποδείξεις ή να τον πείσεις. Είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα που μισείς τις λέξεις εκείνη την στιγμή,και παίρνεις μια βαθιά ανάσα και σωπαίνεις.

Και ακόμα και αν τα πεις, τότε είναι και ο φόβος που νιώθεις  πως δεν θα καταλάβει ο άλλος. Τότε είσαι σε απόγνωση και νιώθεις πως όλες οι πόρτες μπροστά σου κλείνουν και δεν ξέρεις αν έκανες καλά ή όχι. Το μόνο που κρατάς όταν δεν ξέρεις το συμπέρασμα είναι ότι προσπάθησες να τα κάνεις όλα πιο εύκολα. Ενώ όταν το ξέρεις υπάρχει η απογοήτευση και η χαρά.

Αυτό που είναι ενοχλητικό είναι ότι κάτι τέτοιες στιγμές θα εξαρτάτε η ψυχολογία σου από άλλους ανθρώπους, ευτυχώς-δυστυχώς όμως  έχουν ένα όριο επιρροής πάνω μας.

Τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά,μα τα λόγια μας πυκνά..θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια προστασία και κόβουμε λεπτομέρειες που ίσως να είναι σημαντικές.. ώστε ότι και αν γίνει να έχουμε κάτι για μας,μέσα μας..

Χρησιμοποιούμε διάφορα επιχειρήματα για να δώσουμε στον άλλον να καταλάβει πως νιώθουμε. Μερικές φορές απλά έχουμε ανάγκη να μας ακούσουν,δεν ζητάμε τίποτα άλλο. Εξάλλου η επιλογή και η διαμόρφωση της γνώμης του άλλου δεν εξαρτάται πάντα από εμάς. 

Το απαραίτητο είναι να δείξουμε όσο μπορούμε τον εσωτερικό μας κόσμο στους άλλους, κάτι που εξίσου είναι αρκετά δύσκολο..

Διάφορες ερωτήσεις μας περιτριγυρίζουν, πως,πότε,γιατί; Αυτές οι ερωτήσεις που θέλουμε να απαντηθούν πλήρως για να ικανοποιηθούμε, μας κρατάνε πίσω και δεν ρισκάρουμε. 

Απλά σκεφτόμαστε τους πάντες όπως τους περισσότερους, το κάτι σαν όλα,το ποτέ σαν για πάντα. Έχουμε μάθει να έχουμε όρια για τον εαυτό μας,γιατί έτσι πιστεύουμε πως είναι το πιο σωστό..έτσι διαμορφώνουμε τα πάντα ανάλογα. Ίσως αν τα ξεπερνούσαμε όλα να τα βλέπαμε αλλιώς. Αυτό το ίσως μας φοβίζει, θέλουμε το σίγουρο.

Απλά οι λέξεις είναι η αφορμή για να ξεπεράσουμε το ίσως και να μάθουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό και επειδή την έχουμε πατήσει προτιμάμε να μένουμε με απορίες και σκέψεις που μας βασανίζουν, ελπίζοντας με τον χρόνο να σβηστούν.