#To walk

Δεν κατάλαβα πως με βαστούσαν τα πόδια μου εκείνο το βράδυ,αφού είχαν κοπεί όπως τα φτερά μου που ετοίμαζα τόσο καιρό ώστε να αντέξουν και να μπορέσουν να πετάξουν μακριά και ψηλά.
Έμεινε μια ευθεία  γραμμή και κάποιες σκουριασμένες ταμπέλες στο δρόμο που με οδηγούσαν στα ίδια και ίδια μέρη. Ήταν τόσο συνηθισμένη αυτή η διαδρομή που θα μπορούσα να την κάνω με τα μάτια μου κλειστά..η μόνη διαφορά ήταν ότι τότε ήμουν μόνη μου. Αρχικά δεν είχα υπολογίσει σε αυτή την διαφορά τόσο,μα όσες πιο πολλές φορές περπατούσα μόνη τόσο πιο πολύ μου έλειπε το παρελθόν. Κάθε φορά μου ήταν όλο και πιο δύσκολο,τόσο που κάποιες φορές επαναλάμβανα τις συζητήσεις μας ξανά και ξανά μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου.
Άρχισα να κάθομαι στα πεζοδρόμια αργότερα και να σε περιμένω. Ήξερα ότι δεν θα ερχόσουν ποτέ,απλά ήθελα να ελπίζω και να φαντάζομαι τον τρόπο που θα ερχόσουν και θα μου μιλούσες. Μετά από κάποια λεπτά σηκωνόμουν και έλεγα πόσο ανόητη είμαι,αφού και να ήθελες να έρθεις δεν ήξερες που βρισκόμουν.. Ίσως απλά είχα ανάγκη αυτά τα λίγα λεπτά να τα ξοδεύω έτσι,έτσι όπως μου είχες μάθει,ελπίζοντας..γιατί όπως έλεγες,τίποτα δεν είναι απίθανο.
Προσπαθούσα να αποφεύγω την διαδρομή από εκείνον τον δρόμο που ήταν γεμάτο αναμνήσεις,έκανα στροφές σε στενά που δεν γνώριζα καν ότι υπήρχαν,όμως πάντα με κάποιον ανεξήγητο τρόπο κατέληγα εκεί πάλι. Ένιωθα πως δεν μπορώ να προχωρήσω  βήμα μόνη μου στην ζωή, και ας έκανα εκατό κάθε μέρα..Ήταν ότι έλειπε κάτι πολύ σημαντικό που χωρίς αυτό απλά δεν γινόταν,και ας νόμιζα πως ήμουν πιο δυνατή από αυτό. Τότε ήταν που κατάλαβα πως ο άνθρωπος δεν χρειάζεται φαΐ και νερό μόνο για να ζήσει..γιατί "ζω" δεν σημαίνει αναπνέω,αλλά υπάρχω..έχω μια θέση στην δική μου την ζωή πρώτον και μετά των άλλων. 
Είναι στιγμές μπερδεμένες που δεν πρέπει να βιαζόμαστε,είναι θολά όλα μέσα μας..όμως αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι λίγη υπομονή..θα σταματήσει η βροχή. Δεν έχουμε κάθε μέρα καλό καιρό..
Και όταν επιστρέψει ο ήλιος θα ξανά νιώσεις δύναμη και ελπίδες να γεμίζουν τις μίζερες ευχές που ο ίδιος επέλεξες και πέταξες σε σκοτεινές  γωνίες,επειδή δεν μπόρεσες να παλέψεις.
Λυπάμαι τους ανθρώπους που τα παρατάνε, και δεν θέλω να λυπηθώ τον εαυτό μου..

Ψίθυροι

Ψίθυροι με περί τριγυρίζουν,  ψίθυροι που δεν μπορώ να ακούσω καθαρά. Ίσα ίσα που ακούω στόματα να ανοιγοκλείνουν και κάποιες σκόρπιες λέξεις. Αγγίζω το γρασίδι,διστάζω μα ξαπλώνω. Αντικρίζω τον  γαλάζιο ουρανό,ηρεμώ. Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να χαθώ στο σκοτάδι,προσπαθώ να ξεφορτωθώ τις φωνές,μα όλο δυναμώνουν. Νιώθω πίεση και κούραση,απελπίζομαι και αντιδρώ χωρίς να ξέρω τι θα καταφέρω,χωρίς δεύτερη σκέψη σηκώνομαι και τρέχω..τα πόδια μου έτρεμαν,τα μάτια μου έδειχναν τα πάντα θολά,μπερδεμένα, οι ανάσες μου ήταν κοφτές και συνεχώς ακολουθούσε η μία την άλλη χωρίς στάση. Δεν ήξερα που πήγαινα, απλά ήθελα να φύγω..πριν καλά καλά το καταλάβω είχα χαθεί και τα πόδια μου δεν με βαστούσαν πια,έτσι ακολούθησε η πτώση..
Το φόρεμα μου είχε λερωθεί και η κορδέλα από τα μαλλιά μου είχε πέσει. Περπάτησα λίγο παραπάνω και συνάντησα ένα ποτάμι,βούτηξα τα πόδια μου και χάζεψα τα ψηλά δέντρα που υπήρχαν γύρω μου. Λίγο παρακάτω βρήκα μια φωτογραφία,μια σκισμένη φωτογραφία, την καθάρισα και την παρατηρούσα για κάμποση ώρα, υπήρχε μια πεταλούδα,μια όμορφη πεταλούδα. 
Ύστερα από πολλές ώρες,όπου πλέον ο ήλιος είχε χαθεί και είχε νυχτώσει, προσπαθούσα να βρω κάποιον να με βγάλει από τον τεράστιο αυτό λαβύρινθο,μάταια όμως..
Πέρασαν μερικές μέρες μέχρι να συνηθίσω  την απόλυτη σιωπή, φώναζα, ούρλιαζα, μιλούσα με τον εαυτό μου σαν να μιλούσα σε κάποιον ή μερικές φορές απαντούσα σε ψιθύρους . Ένιωθα πως άρχισα να τρελαίνομαι. Ένα βράδυ λοιπόν οι ψίθυροι δυνάμωσαν τόσο που δεν μπορούσα να ακούσω πια την φωνή μου,άρχισα να ιδρώνω και να κλαίω. Προσπαθούσα να σηκωθώ και να σταθώ σε κάποιο δέντρο γιατί από το σκοτάδι δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα,και άρχισα να από μακρύνομαι με βήματα μεθυσμένου..τότε λοιπόν ήταν που σκόνταψα και βγήκε η φωτογραφία από την τσέπη μου,αλλά αυτήν την φορά με την πίσω μεριά,εκεί υπήρχε κάτι που δεν είχα παρατηρήσει τόσες μέρες,κάποιες λέξεις που αντιστοιχούσαν με τους  ψιθύρους.  Άκουγα 'κράτα, μίλα,φύγε' και η φωτογραφία είχε τις λέξεις 'γερά,με την καρδιά,μακριά΄ και  μπροστά από κάθε λέξη υπήρχε ένα κενό για να συμπληρώσεις, και αν ταίριαζαν, θα μπορούσα να κάνω μια οποιαδήποτε ευχή όπως έλεγε στην άκρη,με μικρά μικρά γράμματα. Λοιπόν και εγώ συμπλήρωσα στους ψιθύρους πιστεύοντας πως είναι οι σωστές λέξεις βιαστικά και έκανα την ευχή. Περίμενα,περίμενα..τίποτα..η μελαγχολία μου μετατράπηκε σε θυμό. Είχε ξημερώσει ήδη και μπορούσα να δω καλύτερα. Κοιτούσα την φωτογραφία και την τσαλάκωνα ταυτόχρονα..
Την επόμενη μέρα ξύπνησα απότομα, έτρεχα και έτρεχα,έψαχνα και έψαχνα..ανάμεσα σε φύλα και πέτρες..έψαχνα την άλλη μισή φωτογραφία..μα φυσικά,αφού την είχα βρει σκισμένη!   
Δύσκολο να έψαχνα όλο αυτόν τον λαβύρινθο σε μια μέρα..έτσι έψαχνα για αρκετές μέρες..τίποτα ακόμα..έκατσα,πήρα μια ανάσα..έκλεισα τα μάτια μου και φαντάστηκα την φωτογραφία πως θα ήταν ολόκληρη, αργότερα φαντάστηκα την πεταλούδα ελεύθερη,να πετά από το ένα λουλούδι στο άλλο,από εδώ εκεί. Μετά σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να βρισκόμουν σε μια αγκαλιά που θα με κρατούσανε δυο χέρια που θα με πρόσεχαν. Και μετά δεν θυμάμαι τίποτα..
Ξύπνησα και ήμουν στο δωμάτιο μου,και όλα όπως πριν. Έβγαλα την φωτογραφία από την τσέπη μου, και ήταν ενωμένη, ολόκληρη..όπως ακριβώς την είχα φανταστεί. Χαμογέλασα και βγήκα έξω να δω όσα μου έλειψαν, μάλλον..όλα μου έλειψαν. 
Και όλοι ρωτούσαν 'που ήσουν τόσες μέρες'..και εγώ τους ψιθύριζα, σε ένα όνειρο. Ανατρίχιασα.  
Και ναι όντος μετά από λίγο καιρό το διαπίστωσα, με την φωνή της μάνας μου να μου λέει 'κοιμόσουν 17 ώρες'! 
Ήταν όνειρο, ένα όμορφο όνειρο με ψιθύρους που αντιπροσωπεύουν ότι θα ήθελα να ακούω από ανθρώπους..κράτα γερά,μίλα με την καρδιά,φύγε μακριά.

Τ.

Φεύγει. Χωρίς εσένα μέσα το τρένο,φεύγει. Δεν έφτασε ο διαθέσιμος χρόνος σου να προλάβει την ευκαιρία. Ίσως δεν προσπάθησες αρκετά να φτάσεις στην ώρα σου. Και αν προσπάθησες..φεύγει. Ίσως γιατί δεν είχε θέση για σένα,ίσως γιατί δεν ήταν ο προορισμός σου,ίσως γιατί κάποιος ή κάτι σε περιμένει..ή μάλλον για να μάθεις για άλλη μια φορά να κάνεις υπομονή. 
Μια εξήγηση όμως πάντα υπάρχει,είτε γιατί φταις εσύ είτε γιατί έπρεπε να γίνει έτσι.
Πόσο τυχαίο μοιάζει να είναι όταν οι άνθρωποι συναντιούνται  σε σταθμούς,σε αεροπλάνα,σε δρόμους..και πόσο τυχαίο αληθινά είναι; 
Κυλάει ο χρόνος σαν νερό,τρέχει με ή χωρίς εσένα..δεν νοιάζεται,περνάει και αποχωρεί τόσο σύντομα. Κάνει το καθήκον του,προχωράει. Κάποιες φορές μας υποχρεώνει να προχωρήσουμε μαζί του,γιατί έτσι πρέπει,να περάσουμε κάποια πράγματα πριν το τέλος.
Και κάπου στην ταχύτητα και στα γρήγορα πρόσωπα που φαινόντουσαν από τις θολές πόρτες,σε είδα να στέκεσαι απέναντι μου..με κοιτούσες επίμονα,η ταχύτητα σταμάτησε..ήταν μια ακόμα στάση,και μια ακόμα τρελή φαντασία μου,ήθελα να πιστέψω πως ήσουν μαζί μου,κοντά μου. Είχα ανάγκη να σε νιώσω. Το ήξερα καλά πως δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκεσαι εκεί,όμως σε έψαχνα στο πλήθος,έτσι..για σιγουριά. 
Και κάπως έτσι έμεινε ασπρόμαυρη η μέρα,χωρίς εσένα να της δώσει νόημα,χρώμα. Έμεινε ένα σχέδιο,μια εικόνα,μια φαντασία..χωρίς να δείχνει και να δίνει τίποτα ιδιαίτερο στους ανθρώπους που την αντικρίζουν.. αλλά σε εμένα έδωσε για ένα λεπτό ένα χαμόγελο στα χείλη. Ήταν η μορφή σου,η μυρωδιά σου που με έκαναν να νιώσω δύναμη για να συνεχίσω την μέρα μου.

~It was difficult without you one month. I miss your hug.

Τι είσαι,τι δείχνεις;

Και τώρα μπορείς να με νιώσεις; Χωρίς να ξέρεις τις σκέψεις μου,τα νέα μου.. μπορείς; Αφού μπορεί να χαμογελάω και στην πραγματικότητα να περνάω την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Αφού δεν δείχνουμε πάντα αυτό που πραγματικά είμαστε..μπορείς; Και αφού υπάρχει και το ψέμα. Πως,πως μπορείς..;

Δεν ξέρω αν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά αυτή την ερώτηση,για αυτό δεν θα είμαι απόλυτη αυτή την φορά. Ίσως γιατί δεν είναι μια απλή ερώτηση,έχει να κάνει με συναισθήματα που συνέχεια περιπλέκονται, αλλάζουν. Εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα αυτό,εσύ μου το έμαθες αυτό. 
Τίποτα τελικά δεν είναι αρκετό. Δεν έχει σημασία αν μιλάς..ίσως να μην σε ακούνε,αντιθέτως κάποιοι μπορούν να καταλάβουν περισσότερα μέσα από την σιωπή σου, μέσα από τον τρόπο που φέρεσαι κάθε στιγμή. Μια μικρή παρακολούθηση των κινήσεων σου μπορεί να δείξουν πράγματα από εσένα,όπου κάποιοι άνθρωποι που στέκονται χρόνια δίπλα σου δεν θα καταλάβουν ποτέ. Ίσως να μην θέλουν να καταλάβουν. Εξάλλου και εσύ κάποιες φορές συγκρατείς τον εαυτό σου,γιατί φοβάσαι μην νιώσεις κάτι που έκρινες εσύ ο ίδιος λάθος,και ας μην είναι.
Και πόσο διαφορετικοί μπορεί να είμαστε εσωτερικά από εξωτερικά; Αφού εξωτερικά ο καθένας σε κρίνει με μια ταμπέλα, όπως όμορφη,άσχημη. Τι σημαίνει ομορφιά στον άνθρωπο; Ένα ωραίο σώμα ή πρόσωπο που έτυχε να έχεις; Τονίζω το έτυχε! Μα η ομορφιά δεν είναι τύχη, άρα αυτό δεν ονομάζετε ομορφιά..ονομάζετε ένα καλό χαρακτηριστικό ή θετικό στον άνθρωπο εξωτερικά. Όμορφο είναι και το Λονδίνο, το οποίο διαμορφώθηκε  με τον χρόνο,άρα αυτό είναι ομορφιά ,κάτι που παίρνει χρόνια να δημιουργήσουμε.. μέσα μας, και επειδή το θεωρούμε όμορφο το δείχνουμε μονάχα σε ξεχωριστούς ανθρώπους για μας,και το κρύβουμε σφιχτά μέσα στο στήθος μας,για να μην μπορέσουν να μας το καταστρέψουν ποτέ,αυτό είναι ο ανθρώπινος κόσμος εσωτερικά, αυτή είναι η ομορφιά που κουβαλάει κάθε άνθρωπος μαζί του,όμορφα συναισθήματα,όμορφες αναμνήσεις και το καλύτερο,τον πραγματικό του εαυτό..
Είναι ένας καλός λόγος αυτός για το ότι αδιαφορούμε όταν ακούμε σχόλια,ιδικά από ανθρώπους που δεν μας γνωρίζουν. Και αν έχουμε δώσει κάποια σημασία για λίγο,έχει ξεχαστεί γρήγορα..τι ξέρουν αυτοί για σένα..και τι εσύ για εκείνους; 
Ελευθέρωσε τον εαυτό σου,μην φοβάσαι,δεν πρέπει να φοβάσαι τον εαυτό σου. Κανείς δεν θα σου προκαλέσει πρόβλημα αν δεν τον αφήσεις, να θυμάσαι πάντα ότι έχεις περισσότερη εξουσία για την ζωή σου από κάθε άλλον άνθρωπο, οπότε ακόμα και αν το επιχειρήσει κάποιος,είσαι ήδη ο νικητής αυτού του παιχνιδιού! Αρκεί να μην του χαρίσεις την νίκη απλόχερα,η επιλογή είναι δικιά σου!

Υ.Σ. *Λονδίνο σου έρχομαι την Πέμπτη!

Πρώτη στιγμή,η τρελή.

Ήταν εκεί πριν λίγο, το θυμάμαι. Μα που πήγε; Μόλις ανοιγόκλεισα τα μάτια μου εξαφανίστηκε. Είμαι τόσο σίγουρη πως ήταν εκεί, και ας μην με πιστεύει κανείς. Εγώ τον είδα,τον ένιωσα..με κοιτούσε γλυκά και ήθελε να μου πει κάτι. Κάτι τον εμπόδισε,κάτι τον πήρε μακριά μου. Κλείνω τα μάτια ξανά,σφιχτά, θέλω όταν τα ανοίξω να ξανά γυρίσουμε σε εκείνη την στιγμή που μας έκλεψαν. Γύρνα..γύρνα σε παρακαλώ.
Προσπαθούσα να σηκωθώ, να σε ξανά βρω. Μου έδωσες κάτι που είχα ανάγκη από κάποιον πολύ καιρό. Μου χε λείψει,μην μου το παίρνεις πίσω..μην με ενθουσιάζεις και μετά μ'αφήνεις.
Το βλέπεις αυτό; Αυτό το μαγικό που γίνεται κάθε ξημέρωμα,να μπαίνει  το φως στα σκοτεινά σπίτια και να τα γεμίζει φως..αυτό μου έδωσες, όμως μια στιγμή δεν φτάνει..μην φεύγεις σαν το φως και εσύ..
Το σκέφτηκα καλύτερα, και τελικά δεν ήταν το βλέμμα που μου χάρισες, ήταν ο τρόπος που μου το χάραξες..το αγνό πρόσωπο σου ήταν το κλειδί όπου μέσα από αυτό μου έδειξες πόσο φως υπάρχει εκεί μέσα. Μέσα στο σκοτάδι της ψυχής σου, που ούτε καν ολόκληρος ήλιος δεν φτάνει να μεταφέρω για να δω τι υπάρχει. Δώσε μου για άλλη μια φορά την ευκαιρία να το ζήσω ξανά και ξανά. Να δω τον υπέροχο κόσμο σου πάλι.
Νιώθω πως είναι η στιγμή να ανοίξω τα μάτια μου, και ας φοβάμαι να αντικρίσω ξένα πρόσωπα που θα με κοιτάξουν περίεργα στο τέλος.
...τριγυρίζω να σε βρω,νιώθω ότι είμαι κοντά..αυθόρμητα φωνάζω "να τος!" και προσπαθώ μετά να συγκρατήσω την χαρά, μπορούσα και περισσότερο..το άφησα. Έμαθα πως το να δείχνεις πως νιώθεις όμορφα με κάποιον κάνει και τον άλλον περήφανο,γιατί ίσως αυτό να επιδίωκε.
Μείναμε σιωπηλοί..όπως εκείνη, την πρώτη στιγμή.
Πέρασαν ώρες, και κάπου έπρεπε να τραβήξω τον δρόμο μου πάλι,μόνη. Είχα την δύναμη να το κάνω, το θέμα ήταν ότι δεν ήθελα,δεν ήθελα να συνεχίσω μόνη. Ή μάλλον δεν ήθελα να στερηθώ το δώρο που μου έδωσες. Ευχόμουν να υπήρχε ένας τρόπος να το κρατήσω για όλη την υπόλοιπη ζωή, αυτό το μικρό δώρο αλλά τόσο πολύτιμο..να με κοιτάς με αυτόν τον δικό σου τρόπο..κάθε φορά που θα με έβλεπες,όσα χρόνια και να περνούσαν, να μην άλλαζε το βλέμμα σου..ώστε να με έκανες να νιώθω τόσο χαρούμενη όπως εκείνη,την πρώτη στιγμή.
Με πήραν,με πήραν μακριά..και το άσπρο κυρίευε στα ρούχα και στους τοίχους, όμως η ψυχή μου δεν σε ξανά συνάντησε ποτέ και έμεινε το μαύρο να σκουρένει κάθε βράδυ περισσότερο.
Με φωνάζανε τρελή..μέχρι που κατάφεραν να με πείσουν. Κατάφεραν να μην σε ξανά δω και με κλείδωσαν σε τέσσερις τοίχους.. Όμως ποτέ δεν θα με πείσουν πως δεν υπάρχεις..σε είδα,σε ένιωσα. Κάποια μέρα θα σε ξανά δω, θα σε περιμένω..όπως ήρθες την πρώτη στιγμή, μέσα στην κλινική . 

πλήθος

~Μπορεί να ξεχωρίσεις την μορφή τους μες στο πλήθος,ίσως τους δεις να περνάνε βιαστικά,πρόσωπα που κάτι σου θυμίζουν,πρόσωπα γνώριμα,σαν να κοιτάς τον εαυτό σου σε έναν καθρέφτη που όμως έχει σπάσει,γιατί τα όνειρα πια έχουν γίνει εφιάλτες και ο χρόνος κώλυσε σε μια στιγμή,μια θολή ακαθόριστη γραμμή,που δεν υπάρχει γυρισμός προσπεράσεις αν παραβείς..





Η σκιά είναι η αυταπάτη,ένα αντίγραφο που προσπαθεί να ξεγελάσει.
Η σκιά έγινε η εξωτερική μας εικόνα. Μπορούμε να δείχνουμε πολλά,να ξεγελάσουμε τους πάντες. Τους πάντες εκτός τον ίδιο μας τον εαυτό,όσο και αν προσπαθούμε κάποιες φορές. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να σταθείς γερά στα πόδια σου. Αυτά θα σε βαστούν μια ζωή,αυτά δεν θα σε προσδώσουν στιγμή..ακόμα και αν κουραστούν,η στάση θα είναι σύντομη.
Όμως να θυμάσαι, να στέκεσαι χαμογελαστός. Μην σκύψεις το κεφάλι,μην αρνηθείς να δεις τον δρόμο που θα διασχίσεις. Ίσως σου αρέσει. Θα υπάρξουν και στροφές που πρέπει να αντέξεις λίγο παραπάνω..μα έτσι είναι η ζωή,έτσι είναι όμορφη και απρόβλεπτη.
Φαντάσου να σου έδιναν και σενάριο,να είχες προετοιμαστεί, να ήξερες την κάθε στιγμή..καμία ουσία. Δεν θα υπήρχε το αληθινό,το αυθόρμητο..είναι κάτι αθώο,γλυκό.
Τριγυρίζω στην πόλη ακούγοντας ιστορίες ανθρώπων,πολλές και διαφορετικές. Ήρθε και η σειρά μου να το κάνω. Σωπαίνω. Αναρωτιέμαι τι περιμένουν να τους πω στην πραγματικότητα.
Νιώθω ότι άλλα πράγματα θεωρώ ιστορία,ζωή μου και ότι άλλα θέλουν να ακούσουν εκείνοι.
Άρπαξα το κινητό μου και τους έδειξα κάποιες φωτογραφίες..χαμογέλασα και είπα πως αυτές οι στιγμές είναι ένα μέρος της δικιάς μου ιστορίας.
Αποχώρησα σιγά σιγά, περπατούσα ώρες και ένιωθα πως δεν είχε περάσει λεπτό. Δεν ήξερα που πήγαινα,απλά ήθελα να νιώσω την αίσθηση ελευθερία. Όπως τα πουλιά που πετούν και δεν βρίσκονται σε κελιά,λέμε ότι είναι ελεύθερα..σύμφωνα με αυτή την θεωρία και εμείς που περπατάμε είμαστε ελεύθεροι,όχι πίσω από τα δικά μας κελιά που ονομάζουμε φυλακή.
Όμως τι στα αλήθεια να σημαίνει αυτή η λέξη.. Εγώ νιώθω ελεύθερη,είμαι ελεύθερη..μπορώ να έχω ελεύθερες σκέψεις,χωρίς να με εμποδίσει τίποτα,χωρίς να με διευθύνει κανείς..ελευθερία να κάνω όνειρα..αμέτρητα.
Γλυκό τραγούδι με κούρασε σήμερα,επίτηδες..για να κοιμηθώ ήσυχα χωρίς να βασανιστώ με σκέψεις πάλι. Το φορτίο που προσπαθώ να κουβαλήσω τώρα όμως φαίνεται βαρύ,πολύ βαρύ και νιώθω τον κόμπο στον λαιμό που προσπαθώ να καταπιώ. Αυτό όμως που κάνει το βάρος να φαίνεται λιγότερο, είναι η δύναμη μου απέκτησα..και πιστεύω πως με αυτή την δύναμη μπορώ να καταφέρω πολλά, να σηκώσω ακόμα και τα πιο βαριά φορτία που λέγονται προβλήματα,γεγονότα.
Αρχίζουν τα πράγματα,οι άνθρωποι ..να ξεκαθαρίζουν με τον χρόνο, λίγοι λάμπουν ακόμα μπροστά στα μάτια μου,λίγους θα επιλέξω να κρατήσω. Εκείνους που θα κρατήσουν και μένα, είτε στην ζωή τους με κάποιο τρόπο,είτε με την αξία που μου έδωσαν και δεν πήραν ποτέ πίσω.
Είμαι καλά. Είμαι καλά γιατί αναγνωρίζω τους ανθρώπους καλύτερα, μπορώ να τους ξεχωρίσω, και χαίρομαι που τους διακρίνω μέσα σε όλο αυτό το πλήθος.

11/6/2013

 Λουλούδια. Πολλά κόκκινα λουλούδια.Ένας θόρυβος, που κάνουν τα φύλα,τα κλαδιά των δέντρων από τον αέρα. Είναι σαν να τα ανανεώνει,να τα καθαρίζει..να δοκιμάζει πια θα αντέξουν να μείνουν στην θέση που ήταν μετά από αυτή την "φουρτούνα". Και έτσι ένα ένα με τον χρόνο κόβουν,πέφτουν..αλλά έχουν αποδείξει την δύναμη που είχαν. Όπως εμάς.
Είναι μέρα και όμως μέσα μου όλα τόσο σκοτεινά αυτή την στιγμή. Και ο καθρέφτης της ψυχής που έγινε αυτό το άρθρο, έκανε την μέρα να μοιάζει τόσο με νύχτα. Έκανε τις ελπίδες,μικρά φώτα μακρινά,και εμένα να κάθομαι μόνη. Σημασία δεν έχει που στέκομαι μόνη, όσο το πόσο μόνη νιώθω. Σημασία δεν έχει πως ήρθαν τα πράγματα, όσο το να ξέρω ότι θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς. Δεν πονάει το αποτέλεσμα που φαίνεται,αλλά που είναι..
Τέτοιες στιγμές θέλω να τρέξω στην αγκαλιά της μαμάς μου, ξέρω πως εκείνη ότι και να έχει γίνει θα μου δώσει δύναμη,ακόμα και αν χρειαστεί να μου φωνάξει μερικές φορές πρώτα.
Ανάβω ένα κεράκι,όμως δεν υπάρχει περίπτωση να ζεσταθώ με αυτή την φωτιά.. Παίρνω μια βαθιά ανάσα,όμως ξέρω πως δεν θα με κρατήσει η συγκεκριμένη στην ζωή..
Προσπαθώ να σε πλησιάσω όμως ξέρω πως ποτέ δεν θα είναι αρκετό, αν δεν το πω ξεκάθαρα..
Μερικές φορές πιστεύω πως εγώ τα κάνω δύσκολα τα πράγματα, και άλλες πως έτσι έρχονται τα πράγματα ώστε να έχεις πάντα μια απόσταση,να έχεις πάντα έναν μικρό φόβο,για προστασία.
Θέλω να ξεφύγω,όμως αυτό που πραγματικά έχω ανάγκη είναι να ξεφύγουμε μαζί..από όλα.
Μακάρι να μπορούσες να καταλάβεις κάποια πράγματα χωρίς να ήταν ανάγκη να πω λέξεις, μερικές φορές όταν βιάζομαι να απαντήσω χρησιμοποιώ λάθος φράσεις..ή καταλαβαίνεις λάθος εσύ και όλα δυσκολεύουν. Μα είναι τόσο δύσκολο να διατυπώσεις γρήγορα και σωστά όσα νιώθεις,σε στιγμές που δεν είσαι προετοιμασμένη..
Θα σηκωθώ,θα βρω την δύναμη να πάω κοντά σε εκείνες τις ελπίδες..θα πάω αργά,σταθερά..και κάθε βήμα μου θα αφήσει στο παρελθόν έναν γλυκό ήχο,ώστε το σύνολο να είναι ένα αγαπημένο μου τραγούδι.

Υ.Σ.  Όποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί μου, ας με πάρει τηλ. 6947585961
~Υπομονή, παρασκευή τέλος εξετάσεις.

Π*

http://www.youtube.com/watch?v=v9OV-Gtmzw4

...
Τόσα χρόνια χάραξες στιγμές

Στιγμές που δεν γυρνάνε πια στο χθες
Μας άφησες και ήρθαν άλλες εποχές
Τώρα πια δύναμη ψάχνω Πολύβιε!

Λυπάμαι που έφυγες άδικα,

Λυπάμαι που τα όνειρα σου ράγισαν

Σκέφτομαι πως όλα άλλαξαν

Και κάποιος σε πήρε άγρια.

Τώρα έμεινε ένα κενό

Που κανείς δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο
Όσος χρόνος και αν περάσει
Το χαμόγελο σου ποτέ δεν θα το επηρεάσει.

Μετανιώνω που δεν πρόλαβα,

Να σου πω κάποια λόγια
Λόγια που μας έκανες να νιώσουμε
Και τις φωνές μας, κλειδώσαμε.

Όλοι ψάχνουν απάντηση σε γιατί.
Όλοι σε αναζητούν με λύπη.

Ίσως γιατί έτσι αποφάσισε η ζωή.
Ίσως για να ζήσεις καλύτερα ΕΣΥ.

*Δεν θα σου πω αντίο φίλε,γιατί μια μέρα θα τα ξανά πούμε:)

Η λάμψη του ανθρώπου.

~Αυτά τα νέα πράγματα που διαφέρουν από τα παλιά είναι δύσκολο να τα αφομοιώσεις στην ζωή σου,ίσως γιατί στην ουσία αναγκάστηκες από κάποιες συνθήκες να οδηγηθείς στις αλλαγές.

Είναι φορές που επιλέγουμε τις αλλαγές με ρίσκο να χάσουμε την παρούσα κατάσταση,τότε είναι που από φόβο ακούγονται κραυγές από την ψυχή,τότε νιώθεις ότι λιώνουν τα σάρκα σου και όλα είναι για λίγο σκοτεινά. Περιμένεις,περιμένεις το φως που θα περάσει από το μέρος σου αυτή την φορά να ναι πιο λαμπερό από το παρελθόν. Είναι φανερός ο φόβος στα μάτια σου,για αυτό γυρνάς την πλάτη σε ανθρώπους που δεν εμπιστεύεσαι. Μέσα από αυτά τα θαμπωμένα μάτια που οι στιγμές έχουν χαράξει την λάμψη τους μπορεί κάποιος να σε νιώσει,να σε καταλάβει.
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τα αστέρια. Με κάποια είμαστε πιο κοντά,με άλλους όχι. 
Έχουμε μια αξία.. μια λάμψη,όπως εκείνα στο σκοτάδι. Που κάποιοι την βλέπουν και άλλοι όχι. Σκέψου. Μπορείς να δεις όλα τα αστέρια του κόσμου; Έτσι και οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τις αξίες όλων των ανθρώπων. Ούτε καν ο χρόνος δεν μας το επιτρέπει στα πλαίσια της λογικής,χρειάζεται χρόνο.Είμαστε πολλοί αλλά διαφορετικοί. Ίσως για αυτό είναι δύσκολο να βρούμε κάποιον που να ταιριάζει περισσότερο από όλους μαζί μας,γιατί χρειάζεται χρόνο να ψάξουμε ή να μας βρουν.
Τελικά είμαστε πιο υπομονετική από όσο νομίζουμε. Περιμένουμε πολλά,όπως το μέλλον.
Και κάπως έτσι,ένα ένα τα αστέρια και οι άνθρωποι πέφτουν εκπληρώνοντας μια ευχή, ένα όνειρο. Χάνονται στο άπειρο,αλλά την θέση τους δεν την παίρνει κανένα άλλο,για αυτό ο ουρανός είναι μεγάλος και η γη,γιατί ο καθένας ανήκει κάπου αλλού. Χάραξε την θέση σου γεμάτη λάμψη,χαρά γιατί, το άστρο πεθαίνει μα το φως του ποτέ του.

Νους.

Ξεραμένα χείλια,περιμένουν ένα χαμένο φιλί. Αυτό το φιλί που πέταξε μαζί με τα πουλιά ,με εκείνους τους ανθρώπους που έφυγαν μακριά, και εκείνα τα όνειρα που πίστεψαν κάποιοι πως χάθηκαν. Τόσο ψηλά. Φωνές. Θυμωμένες φωνές με λέξεις γεμάτο οργή,θυμό. Είναι η στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσεις τους άλλους και να κατανοήσεις πλήρως πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Πόσο διαφέρουν από σένα. Όσο διαφέρει το άσπρο από το μαύρο,όσο το κακό από το καλό.
Όσο και αν θες να κρυφτείς από το κακό,το κυνηγάς. Όσο και αν θες να μείνεις λίγο μόνος,δεν αντέχεις για πολύ. Πας εκεί έξω και ψάχνεις..είναι η ανάγκη να νιώθουμε πως η ζωή εξελίσσετε. Θέλουμε άλλες ιστορίες,περιπέτειες και συναισθήματα συνέχεια, χρειαζόμαστε κάτι να μας ανανεώνει.
Είναι φορές που θα ήθελες να είχες μαγικές δυνάμεις,όπως να είχες φτερά ώστε να μπορούσες να πετάξεις ή να μπορούσες να μπεις μέσα στο μυαλό του κόσμου,να δεις πως σκέφτονται ή να γινόσουν αόρατη..να άκουγες πράγματα που "δεν έπρεπε",να πλησίαζες ανθρώπους και ας μην θέλανε. Να νιώσεις ελεύθερη με διαφορετικό τρόπο. Να ακουμπούσες τους κανόνες και να έσπαγαν.
Ίσως να μην μπορούμε να τα κάνουμε αυτά..ή μάλλον όχι με αυτόν τον τρόπο διατυπωμένες.
Μπορούμε να πετάξουμε με τον νου,μπορούμε να μάθουμε κάποιες σκέψεις ανθρώπων που θέλουμε αν ενδιαφερθούμε και φερθούμε κατάλληλα, θα ακούσουμε αυτά που δεν πρέπει..στην ώρα τους,τότε που πρέπει,μην διστάζεις να πλησιάσεις ανθρώπους αν σε απορρίψουν μια,δυο φορές..αν θες κάνε το χωρίς να μετράς τις φορές,κάθε μέρα είναι ένας καινούργιος κύκλος. Κάτι άλλο ξεκινά..
Όσο κουρασμένος είσαι,τόσο πολύ παιδεύεις το μυαλό σου. Έχεις ένα πρόγραμμα για τις μέρες που ακολουθούν μέσα του,προσπαθείς να τα βάλεις όλα σε μια τάξη όμως αισθάνεσαι τα πάντα άνω κάτω,μπερδεμένα,θολά. Ένα κομμάτι έχεις φτιάξει,όχι όλα όσα υπάρχουν εκεί μέσα. Και είναι πολλά. Για αυτό ξεγελάς το μυαλό σου κάνοντας άλλα πράγματα, σκεπτόμενος την πιο κοντινή έξοδο από το χάος που υπάρχει εκεί μέσα. Κάτι πιο μπερδεμένο από λαβύρινθος. 
Το καλό είναι πως έχουμε χρόνο να  τα διορθώσουμε όλα και να προχωρήσουμε άνετα. Δεν λέω,μπροστά υπάρχουν και άλλα εμπόδια..αλλά πρώτα πρέπει να ξεφορτωθείς αυτά τα μικρά,και μπορείς. Εσύ είσαι ο αρχηγός για να λειτουργήσουνν όλα..όχι αυτά για να λειτουργούν εσένα. Εσύ επιλέγεις τι θες να κρατήσεις,τι να αφήσεις,αυτό απλά μαζί με συνεργασία της δύναμης θα προσπαθήσει να σε ικανοποιήσει. Εσύ είσαι ο νους,όχι ο νους εσύ. Μπορείς λοιπόν να κάνεις πιο πολλά από όσα έχεις σκεφτεί.

Υ.Σ. Διάβασμα,θα σε καταφέρω!