Μια στιγμή

Σταμάτησα απότομα.
Θα έπεφτα.
Συγκρατήθηκα. 
Ένιωσα τα χέρια μου..γροθιές.
Γροθιές κριμένες στις τσέπες.
Εκεί που κρατούσα το γράμμα. 
Το γράμμα σου. 
Που τσαλάκωνα σιγά-σιγά. 
Τα μάτια μου κοκκίνισαν. 
Όμως δεν έκλαψα.
Όχι αυτή την φορά.
Όχι πάλι.
Γιατί κατάλαβα.
Κατάλαβα πως δεν μου λείπεις.
Δεν μου λείπεις εσύ.
Αυτό που μου έλειπε ήταν οι αναμνήσεις.
Οι αναμνήσεις μας.
Αυτό μονάχα.
Χαμογέλασα ειρωνικά. 
Αναγκαστικά.
Και έφυγα.
Δεν γύρισα το κεφάλι μου.
Δεν γύρισα πίσω.
Έσφιξα τα δόντια μου.
Έσφιξα τα πόδια που με βαστούσανε. 
Και προχώρησα. 
Δεν θα σου πω ψέματα.
Ένιωσα το δίλημμα.
Το δίλημμα να σε κοιτάξω έστω.
Να σε κοιτάξω με τον ίδιο τρόπο.
Τον ξεχωριστό.
Μια στιγμή.
Μια τελευταία στιγμή.
Όμως όχι. 
Ήταν αργά..

:)

Είναι ότι μου έχει μείνει, είναι το τελευταίο λουλούδι που μου απέμεινε. Καταστράφηκε ο κήπος μου, έρημος.

 -Γιατί χαμογελάς τότε; Δεν στεναχωριέσαι που σου κατέστρεψαν τον κήπο σου;

Καθόλου. Χαίρομαι που μου έμεινε έστω αυτό. Αυτό μου δίνει ελπίδα,δύναμη για μια αρχή ξανά. Εξάλλου τον φρόντισα με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσα, έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό..νιώθω ικανοποίηση! 

Για φαντάσου, στην θέση του λουλουδιού να υπάρχει το χαμόγελο σου. Το μόνο πράγμα που έχω να είναι αυτό. Για αυτό χαμογελώ. Έχω ένα βλέμμα σου, δεν θα παραπονεθώ που μου έμεινε μόνο αυτό, θα χαρώ που το έχω μόνο εγώ! 

Αγάπη μου.

(σιωπή)

Χάζευε

Καθόταν σε μια ξύλινη καρέκλα στην άκρη της θάλασσας. Χάιδευε τον σκύλο της. Καθώς αυτό της έκανε χαρές και προσπαθούσε να την σηκώσει να παίξουν,εκείνη το αγνοούσε και κοιτούσε στο βάθος,το γαλάζιο. Φαινόταν σκεφτική όμως αν έμπαινες στο μυαλό της δεν υπήρχε τίποτα,κενό. Χάζευε. Για ώρες χάζευε,δεν βαριόταν. Στη συνέχεια σηκώθηκε,έβγαλε τα παπούτσια της και χόρεψε. Χόρευε μέχρι που ο ήλιος μεταμορφώθηκε σε φεγγάρι. Χόρευε μαζί με τα αστέρια έλεγε και έλαμπαν τα μάτια της. Χόρευε μέχρι να πέσει και να μην μπορέσει να ξανά σηκωθεί. Το φόρεμα της είχε λερωθεί,τα πόδια της είχαν κουραστεί. Εκείνη όμως συνέχισε μέχρι το πρωί,μέχρι να έρθει το πρώτο λεωφορείο στην στάση με την αυγή. Ο οδηγός την κοίταξε περίεργα,ήταν ξυπόλητη, φοβήθηκε μια στιγμή ότι δεν θα την δεχτεί. Αφού έκατσε σε ένα κάθισμα προσπάθησε να βάλει τα παπούτσια της όμως τα πόδια της είχαν χτυπήσει τόσες αρκετές φορές που δεν τα άντεχε. Έβαλε τα ακουστικά της να ακούσει μουσική και έγειρε το κεφάλι προς το παράθυρο,έβλεπε τα δέντρα να περνάνε γρήγορα από δίπλα της μέχρι που αποκοιμήθηκε. 
Όταν πια ήταν σπίτι, ένας τύπος βρέθηκε να της χτυπά επίμονα την πόρτα. Άνοιξε..
Σήκωσε το ένα χέρι του απότομα, ήταν θυμωμένος και έτρεμε, με το άλλο την κρατούσε δυνατά,την πονούσε..θα έλεγα ότι εκείνη την στιγμή την μισούσε. Πέρασαν λίγα λεπτά στην ίδια ακριβώς θέση. 

Τον κοιτούσε επίμονα,όχι με θυμό..με λύπη,παράπονο, ίσως και απογοήτευση.

Λύγισε το χέρι του και άρχισε να κλαίει..ύστερα μπήκε στην αγκαλιά της και νίκησε τον εγωισμό του. Την κρατούσε για ώρες. Προσπαθούσε να βρει τις σωστές λέξεις να της περιγράψει πως ένιωθε εκείνη την στιγμή όμως το μόνο που ακουγόταν ήταν ένας λυγμός από τα δάκρυα που τον έπνιγαν..

Είχα τον χρόνο να σκεφτώ πολλά..πέρασαν από το μυαλό μου αρκετά ακουμπώντας το κεφάλι μου στο στήθος του,όπως πόσο αδύναμοι είναι οι άνθρωποι που δείχνουν δυνατοί ή ότι ο θυμός γεμίζει τους ανθρώπους έντονα άσχημα συναισθήματα που καταστρέφουν τις όμορφες αισθήσεις που χτίσανε με τον χρόνο. Πως να δεχτώ πως ήταν άσκοπος ο χρόνος..πως να δεχτώ να γεμίσω το κενό μου με ψέματα που μοιράζουν σε όλο τον πλανήτη κάποιοι άνθρωποι.
Δεν ξέρω όμως αν είχαν σημασία εκείνη την στιγμή τι σκεφτόμουν εγώ,αφού στην ουσία αναζητούσα τι σκεφτόταν αυτός. Σιωπή όμως. Σιωπή και δυο χέρια να με τυλίγουν με όλη τους την δύναμη. Απομακρύνθηκα λίγο,φάνηκε σαν να τον έσπρωχνα.. Τον κοίταξα στα μάτια περιμένοντας να πει μια λέξη,κάτι, του έκανα νόημα με το κεφάλι όμως εκείνος τίποτα. 
Με χάζευε. Ηρέμησε, πλέον υπήρχε μονάχα γαλήνη μεταξύ μας.

Hug

-'Are you all right?' he asks. 
-'Probably not.'
 He smiles his mild smile. -'You need help?' 
-'Do you think it is possible to love just one person?' 
-'I really do not know,maybe' 
- 'I might go for a walk then' I said. 'To the library.' 
-'By yourfelf?' 
-'I just want to stay alone.
 I want to read books and to think about life. I want to find myself again. I want to..'
-'Maybe you need a hug too.'
-'(true)'

Βραχιόλι

Και όλο από το χέρι μου έπεφτε το βραχιόλι σου, και όλο στο πάτωμα κατέληγε. Επέμενα να το έχω μαζί μου, το μάζευα με χαρά..αλλά πάλι με άφηνε. Στην αρχή δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία ώσπου άρχισε να γίνεται καθημερινά,σαν να μου έλεγε δεν είμαι δικό σου πια, δεν θέλω να είμαι δίπλα σου ξανά. Το άφησα, το άφησα στο πάτωμα..δεν το ξανά άγγιξα..μονάχα το κοιτούσα από μακριά,ήταν σαν αστέρι που έπεσε από τον ουρανό. Δεν με ένοιαζε που έπεσε,ούτε που ήταν μακριά.. με ένοιαζε που ήταν ακόμα αστέρι. Είχε ακόμα την μαγεία του μέσα του,είχε ακόμα την ίδια σημασία για μένα. Το χάζευα τα βράδια. Ήταν φορές που ήθελα να το πάρω πίσω,μου έλειπε, όμως δεν ήξερα τον τρόπο και έτσι πέρασε ο καιρός σκεπτόμενη το πως.Και όσο περνούσε ο χρόνος,σκούριασε και χανόταν στο χώμα. Ώσπου μια μέρα που το πήρα απόφαση, πήρα μια βαθιά ανάσα και γύρισα να σε κατακτήσω,να σε εκτιμήσω όμως όταν έφτασα ήταν αργά, είχες χαθεί στο έδαφος. Άργησα γιατί φοβόμουν την απόρριψη. Αλλά εκείνη την στιγμή φοβόμουν περισσότερο από ποτέ,φοβόμουν πως δεν θα δω ξανά την λάμψη του αστεριού μου,έστω από μακριά..και ότι θα χανόμουν στο σκοτάδι.
Εκείνη την στιγμή πνιγόμουν στις σκέψεις ώσπου ένιωσα ένα χέρι στην πλάτη μου,σαν κάποιος να με έσωζε από την φουρτούνα που υπήρχε μέσα μου. Ήταν ένα αγόρι όπου μου άπλωσε το χέρι για να σηκωθώ,και αφού έγειρα το κεφάλι μου αλλού και αδιαφόρησα,μου χαμογέλασε,έβγαλε το βραχιόλι σου από την τσέπη του και μου ψιθύρισε 'αυτό πρέπει να είναι δικό σου΄..άνοιξε την χούφτα μου,μου το άφησε και την έκλεισε ξανά. Τον κοίταξα περίεργα. Έφευγε. Σηκώθηκα και έτρεξα να τον φτάσω,  όταν έφτασα κοντά του σταμάτησε και με κοίταξε, δεν ήξερα τι να πω, δεν ήξερα καν γιατί τον ακολούθησα, απλά δεν ήθελα να αργήσω για άλλη μια φορά και να χαθώ στον χρόνο.

μάχη

Και όπως έφευγες απόμεινε μονάχα η σκόνη και η μυρωδιά σου. Σκόνη στα αντικείμενα που άγγιζες,σκόνη στις ξεσκονισμένες αναμνήσεις μας, στις φωτογραφίες του μυαλού μας..
Μυρωδιά στα ρούχα που φορούσες,στα σεντόνια που ξενυχτούσες..λείπεις τα βράδια που με παρηγορούσες. Και όσο σκέφτομαι πως δεν σε αφήνουν να πετάξεις από το κελί αυτό,να ανταμώσουμε τα δυο,είσαι ήρωας..ο ήρωας μου. Και αν σπάσεις τα φτερά σου στην προσπάθεια,από την μάχη αυτή να μην ανησυχείς,να μην φοβάσαι πως θα φύγω μακριά σου όταν πια οι δρόμοι θα είναι ελεύθεροι. Θα μείνω εκεί,μαζί σου..να ζήσω την ελευθερία της ψυχής. Διψάω, διψάω για ζωή.
Με κρατάς, στην χούφτα σου μέσα με κρατάς. Ανοίγεις τις παλάμες σου να με κοιτάξεις και φοβάσαι πως θα με χάσεις,πως τώρα που έχω την ευκαιρία.. τα λόγια που είπα κάποτε τα ξέχασα.
Σε κοιτάζω με θαυμασμό, γονατίζω στα δυο σου χέρια σαν ευχαριστώ. Μένω καθισμένη σκίζοντας και τα δικά μου φτερά. Μου φωνάζεις, με φυσάς. Πέφτω και χαμογελώ. Πλησιάζω στο αφτί σου να σου εξομολογηθώ.."τώρα πετάω πιο ψηλά" 
Γυρίζεις το κεφάλι σου ξαφνικά,δακρύζεις τάχα κρυφά..γύρεις το κεφάλι σου στην ποδιά μου αργότερα και κλείνεις τα μάτια σου σφιχτά. Είσαι αδύναμος..κουράστηκες αρκετά,πολέμησες σκληρά. Θα σε φροντίσω, και όταν πια δυναμώσεις θα σε ακολουθήσω..για μια ακόμη μάχη. Αυτή την φορά πολεμώντας με τις δυνάμεις μας..ότι πιο δυνατό υπάρχει. Θα τα καταφέρουμε,όσο δύσκολο μονοπάτι συναντήσουμε, όσα θηρία μας χτυπήσουνε. Μαζί εμείς θα τα καταφέρουμε. 

αγάπη

"Αναρωτιόμουν ποια είσαι. Αναρωτιόμουν τι σκέφτεσαι" αποκρίθηκες χαμογελώντας. Ένιωσα αμήχανα, όχι γιατί περίμενες απάντηση, αλλά επειδή δεν ήξερα με ποιον τρόπο να απαντήσω. Ήξερα ότι το να πω μονάχα "είμαι η Ασημίνα", δεν θα ήταν αρκετό. Επίσης όσα σκεφτόμουν ήταν τόσα πολλά σαν σκηνές από διάφορες ταινίες,δεν θα μπορούσα να τα περιγράψω όλα όπως έπρεπε.

Κέρδισα χρόνο με μια ανάσα και ένα σύντομο χαμόγελο, "Τίποτα δεν σκέφτομαι". Έτσι απέφυγα αυτή την στιγμή, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα μέχρι που με έβαλε σε σκέψεις. Ξέρω ποια είμαι, όμως δεν ξέρω αν πρέπει να το μάθουν όλοι. Καλύτερα όχι,καλύτερα έτσι. Γιατί αλλάζουμε συνεχώς. Γιατί και εμείς οι ίδιοι μερικές φορές αμφιβάλουμε για τον ίδιο μας τον εαυτό.

Και όπως έδινες σώμα και ψυχή σε κάτι που αγαπάς,όπως ήσουν αφοσιωμένος..σε παρατηρούσα. Αισθανόμουν περήφανη που,η αγάπη δεν χάθηκε. Κάθε φορά που το διαπιστώνω γύρω μου, νιώθω όμορφα,νιώθω δυνατή!

Ακόμα και αν πεθαίνουν άνθρωποι ή φεύγουν μακριά, ο πλανήτης μας θα είναι όμορφος,ναι και χωρίς εμένα/εσένα οι δρόμοι θα είναι ίδιοι ,η φύση θα συνεχίσει να ανθίζει.. τα συναισθήματα είναι αυτά που αλλάζουν,που καταπατάει η ζωή. Φοβάμαι πως μια μέρα θα ερημώσει ο εσωτερικός μας κόσμος..για αυτό χαίρομαι που ακόμα μπορώ να ακούω τον χτύπο της αγάπης,είναι ζωντανή..είναι εδώ. 

Για αυτό είμαι ευτυχισμένη,όχι επειδή όλα τα βλέπω τέλεια..δεν είναι,(άσχετα ότι τίποτα ποτέ δεν είναι τέλειο),υπήρξα και καλύτερα. Όμως μπορώ να φτάσω ξανά αυτό το επίπεδο,δίνοντας πάλι τον καλύτερο μου εαυτό.
Δεν θέλω να βιαστώ, θέλω χρόνο και ας μην τον έχω,έστω για τελευταία φορά..να περπατήσω αργά,να σε κοιτάξω για ώρες ξανά, και όταν ξημερώσει να γύρω το χέρι μου στο πρόσωπο σου και να σε φιλήσω γλυκά. Να σου χαρίσω μια ακόμη στιγμή,για με θυμάσαι,για να χαμογελάς. Για να μάθεις και εσύ πως η αγάπη είναι ζωντανή. Μονάχα εμείς μπορούμε να την σκοτώσουμε, ο εγωισμός είναι εύκολος αντίπαλος για την αγάπη,ακόμα και αν προκαλεί σε πολλούς ανθρώπους κακό.
Όλα είμαστε εμείς. Ο καθένας μας ξεχωριστά.


P.S. You would never know,I will never show what I need from you.
You should only know that I will remember you forever..Wherever I am. Always.

ζωή~ελευθερία

Απόψε δεν σε ψάχνω. Απόψε ξέρω ότι είσαι καλά και ασφαλής..απόψε δεν με έχεις ανάγκη. Απόψε ψάχνω εμένα,ψάχνω την ζωή μου. Την ζωή που παραμέλησα. Την ζωή που μου έκλεψαν,την κατέστρεψαν και μου την παρέδωσαν σαν σκισμένο χαρτί στο χέρι. Και τι να την κάνεις την φωνή αν δεν μπορείς να μιλήσεις; Αν δεν μπορείς να φωνάξεις για να διεκδικήσεις αυτά που θες. Αφού σωπαίνεις και πνίγεις τις επιθυμίες σου με δικαιολογίες τι την θες την μιλιά; 
Τώρα ξεκινάνε τα δύσκολα. Τώρα πρέπει να δώσεις μάχη ..ξέρω πόσο δύσκολο είναι,την ίδια μάχη δίνουμε απλά αυτή την φορά είμαστε πιο αδύναμοι,είμαστε μόνοι. Ίσως γίνουμε ανεξάρτητοι, ίσως αποτύχουμε. Εμείς βάλαμε τους όρους. Και αφού είμαι μόνη πρέπει να κοιτάξω πως θα τα καταφέρω. Πως θα κερδίσω πίσω την ζωή μου. Σε έχω εξασφαλίσει εσένα,σε εμπιστεύομαι,θα τα πας περίφημα..μονάχα πρόσεχε..μετά την μάχη μην πιστέψεις πως όλα θα είναι ιδανικά. Ποτέ δεν θα είναι όλα,προσπαθούμε για τα περισσότερα..ποτέ για όλα. Και αφού τελείωσα μαζί σου ικανοποιητικά εκ μέρους μου,ψάχνω στην διαδρομή που βαδίζω τρόπους να με βοηθήσουν να πάω στην κορυφή του βουνού. Χαίρομαι που βρίσκω αυτούς τους τρόπους.  Μου κρατάνε σφιχτά ακόμα αυτό το χέρι. Σε αυτούς χρωστάω την συνέχεια..σε αυτούς θα αφοσιωθώ όσο προλαβαίνω μέχρι να πετάξουμε από το βουνό αυτό,μαζί τους θα ανοίξω τα φτερά μου και τότε είναι που θα αγγίξουμε κάθε ανεκπλήρωτο όνειρο. Τότε θα υπάρξει ελευθερία..χωρίς να μας κρατάει τίποτα πίσω ή να μας επιβάλει το μέλλον. Τότε,όταν θα μπορούμε να φτάσουμε όποιους στόχους ή όνειρα θέλουμε..τότε θα είμαστε ελεύθεροι,και όχι εγκλωβισμένοι σε περιορισμένες επιλογές. Αλλιώς ανθρωπάκο δεν είσαι ελεύθερος,είσαι μόνος..

Y.Σ. come fly with me.

(Έλενα,σε λατρεύω.)

*23

Ο σφυγμός του χεριού σου μου έδειξε τις αδυναμίες σου,τους φόβους σου,τις ανάγκες τις οποίες πολεμάς και πνίγεις μέσα σου κάθε μέρα. Τις κρύβεις από όλους, προσπαθείς να τα αντιμετωπίσεις όλα μόνος. Αυτό σε πιέζει και ξεσπάς κάποιες στιγμές. Οι περιπτώσεις και οι δικαιολογίες είναι αφορμές.

Σε πρόδωσαν τα μάτια σου,το άγγιγμα σου. Δεν μπόρεσες να μου κρυφτείς..δεν μπόρεσες να με ξεγελάσεις,και ας μετά το μετάνιωσες που δεν προσπάθησες αρκετά,και ας κράτησε μόνο μια στιγμή. Μαζί μου ήσουν αληθινός,όχι απλά ειλικρινής το οποίο στο αναγνωρίζουν όλοι. Δεν μπορεί να το αμφισβήτηση κανείς,είναι το όπλο σου. Όμως τι σημασία έχει αν δεν ξέρεις να το χρησιμοποιείς; Τι σημασία έχει το ότι δείχνεις δυνατός πάντα ενώ υπάρχουν στιγμές που δεν αληθεύει; Συγκρούεται με την ειλικρίνεια και σε παγιδεύουν τα ανάμικτα συναισθήματα. 

Δεν είναι απαραίτητο να μιλήσεις ,τον βρήκες τον τρόπο μέσα από την σιωπή το προηγούμενο βράδυ. Απλά κοίτα βαθιά στα μάτια του κόσμου και θα νιώσουν,κοίτα πόσοι σε νοιάζονται. Και αν δεν έχεις την υπομονή για αυτό και δεν μπορέσεις ξανά, απλά τρέξε στην αγκαλιά τους,μην διστάσεις.  Όλα μετά θα ναι καλύτερα,στο υπόσχομαι. Μην τα προσπερνάς όσα σε βασανίζουν, να τα ξεπερνάς. Μπορείς.

Βρισκόμουν με έναν άνθρωπο που σου έμοιαζε πολύ αλλά έδειχνε τόσο διαφορετικός, ήταν η άλλη σου πλευρά. Η πλευρά που επιλέγεις να μην δείχνεις, όμως είναι πιο όμορφη. Φοβάσαι..ναι φοβάσαι,ακόμα και αν το αρνηθείς. Για αυτόν τον λόγο κρατάς μια απομακρυσμένη στάση. Γιατί όλοι όταν φοβόμαστε κάτι το αποφεύγουμε και δείχνουμε αδιαφορία μπροστά σε άλλα πρόσωπα. Έτσι είναι οι άνθρωποι,έτσι είναι η μάζα..νομίζω όμως πως είσαι μια από τις εξαιρέσεις,είσαι διαφορετικός, με βάση όσα μου έχεις δείξει,τα οποία πιστεύω..σε πιστεύω. Τότε που είναι η διαφορά σου,σε αυτή την περίπτωση; Ελπίζω να την δω κάποια στιγμή. Όπως είδα άλλα πράγματα με τον χρόνο.

Αποκοιμήθηκε δίπλα μου σαν μικρό παιδί το οποίο ήταν κουρασμένο μετά από ένα παιχνίδι στην γειτονιά. Με κρατούσε σαν να μου έλεγε μείνε λίγο ακόμα γιατί μετά θα πρέπει να ξανά σταθώ μόνος μου στα δυο μου πόδια,γιατί τώρα δεν με παρεξηγούν,θα μπορώ να κρυφτώ πάλι από τον πληθυσμό.

Ο τρόπος που με κοιτούσες μου έδωσε το κλειδί να δω το χάος μέσα σου, που παρουσιάζεις σαν παράδεισο. Μπόρεσα να καταλάβω τον τρόπο που σκέφτεσαι,μπόρεσα να δω τα στίγματα που σου έχουν αφήσει παλιότερα γεγονότα που προσπαθείς να επουλώσεις αλλά σε επηρεάζουν, και το σημαντικότερο τι είδος άνθρωπος είσαι. Για αυτό απλά χαμογελούσα όσο σε κοιτούσα:)

Άδειο δωμάτιο.

Τι σημασία έχει όμως τι λες..αφού πλέον το δωμάτιο είναι άδειο,αφού πλέον κανείς δεν είναι εκεί να σε ακούσει,αφού δεν μπορείς να μοιραστείς με κανέναν τα συναισθήματα σου.

Τι τα έχεις και καθόλου; τι σημασία έχει; 

Προβληματίζεσαι.Τα τσαλακωμένα σεντόνια,η μυρωδιά στο μαξιλάρι και κάποιες υποσχέσεις,είναι τα μόνα που έμειναν να γεμίσουν το κενό σου και να ξύνουν το παρελθόν σου.

Κοιτάς από το παράθυρο περιμένοντας ένα όραμα να εμφανιστεί,αυτό είναι το μόνο που σε παρηγορεί. Με τον χρόνο οι κουρτίνες έχουν σκιστεί,από θυμό και εξαντλημένη υπομονή.

Όσο και αν φωνάξεις,όσα πράγματα και αν σπάσεις για να ξεσπάσεις..τι σημασία έχει; Η σιωπή δεν θα εξαφανιστεί,θα σε σέρνει στα πατώματα κάθε μέρα πιο πολύ. Αυτό είναι μόνο η αρχή,θα νιώσεις πως τρελαίνεσαι αφού θα προσπαθείς να φυτρώσεις "λουλούδια από τοίχους και πατώματα"..πάρε το απόφαση όσα αξίζουν χρειάζονται χρόνο και τρόπο. Αλλιώς πάρε μια "γλάστρα" και κορόιδεψε τον εαυτό σου πως τα κατάφερες. Όπως έκανες με τα όνειρα σου..τα αντικατάστησες για να σε διευκολύνουν, έλεγες εσύ..τα παράτησες, λέω εγώ..

Τώρα κοιτάς απέναντι την άδεια καρέκλα του δωματίου σου και μιλάς για ώρες.. δακρύζεις. Σου λείπει ένα χάδι,μια φωνή. Μετανιώνεις,μα τώρα τι σημασία έχει; και αν έχει απόδειξε το..με αγάπη.