Π*

http://www.youtube.com/watch?v=v9OV-Gtmzw4

...
Τόσα χρόνια χάραξες στιγμές

Στιγμές που δεν γυρνάνε πια στο χθες
Μας άφησες και ήρθαν άλλες εποχές
Τώρα πια δύναμη ψάχνω Πολύβιε!

Λυπάμαι που έφυγες άδικα,

Λυπάμαι που τα όνειρα σου ράγισαν

Σκέφτομαι πως όλα άλλαξαν

Και κάποιος σε πήρε άγρια.

Τώρα έμεινε ένα κενό

Που κανείς δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο
Όσος χρόνος και αν περάσει
Το χαμόγελο σου ποτέ δεν θα το επηρεάσει.

Μετανιώνω που δεν πρόλαβα,

Να σου πω κάποια λόγια
Λόγια που μας έκανες να νιώσουμε
Και τις φωνές μας, κλειδώσαμε.

Όλοι ψάχνουν απάντηση σε γιατί.
Όλοι σε αναζητούν με λύπη.

Ίσως γιατί έτσι αποφάσισε η ζωή.
Ίσως για να ζήσεις καλύτερα ΕΣΥ.

*Δεν θα σου πω αντίο φίλε,γιατί μια μέρα θα τα ξανά πούμε:)

Η λάμψη του ανθρώπου.

~Αυτά τα νέα πράγματα που διαφέρουν από τα παλιά είναι δύσκολο να τα αφομοιώσεις στην ζωή σου,ίσως γιατί στην ουσία αναγκάστηκες από κάποιες συνθήκες να οδηγηθείς στις αλλαγές.

Είναι φορές που επιλέγουμε τις αλλαγές με ρίσκο να χάσουμε την παρούσα κατάσταση,τότε είναι που από φόβο ακούγονται κραυγές από την ψυχή,τότε νιώθεις ότι λιώνουν τα σάρκα σου και όλα είναι για λίγο σκοτεινά. Περιμένεις,περιμένεις το φως που θα περάσει από το μέρος σου αυτή την φορά να ναι πιο λαμπερό από το παρελθόν. Είναι φανερός ο φόβος στα μάτια σου,για αυτό γυρνάς την πλάτη σε ανθρώπους που δεν εμπιστεύεσαι. Μέσα από αυτά τα θαμπωμένα μάτια που οι στιγμές έχουν χαράξει την λάμψη τους μπορεί κάποιος να σε νιώσει,να σε καταλάβει.
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τα αστέρια. Με κάποια είμαστε πιο κοντά,με άλλους όχι. 
Έχουμε μια αξία.. μια λάμψη,όπως εκείνα στο σκοτάδι. Που κάποιοι την βλέπουν και άλλοι όχι. Σκέψου. Μπορείς να δεις όλα τα αστέρια του κόσμου; Έτσι και οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τις αξίες όλων των ανθρώπων. Ούτε καν ο χρόνος δεν μας το επιτρέπει στα πλαίσια της λογικής,χρειάζεται χρόνο.Είμαστε πολλοί αλλά διαφορετικοί. Ίσως για αυτό είναι δύσκολο να βρούμε κάποιον που να ταιριάζει περισσότερο από όλους μαζί μας,γιατί χρειάζεται χρόνο να ψάξουμε ή να μας βρουν.
Τελικά είμαστε πιο υπομονετική από όσο νομίζουμε. Περιμένουμε πολλά,όπως το μέλλον.
Και κάπως έτσι,ένα ένα τα αστέρια και οι άνθρωποι πέφτουν εκπληρώνοντας μια ευχή, ένα όνειρο. Χάνονται στο άπειρο,αλλά την θέση τους δεν την παίρνει κανένα άλλο,για αυτό ο ουρανός είναι μεγάλος και η γη,γιατί ο καθένας ανήκει κάπου αλλού. Χάραξε την θέση σου γεμάτη λάμψη,χαρά γιατί, το άστρο πεθαίνει μα το φως του ποτέ του.

Νους.

Ξεραμένα χείλια,περιμένουν ένα χαμένο φιλί. Αυτό το φιλί που πέταξε μαζί με τα πουλιά ,με εκείνους τους ανθρώπους που έφυγαν μακριά, και εκείνα τα όνειρα που πίστεψαν κάποιοι πως χάθηκαν. Τόσο ψηλά. Φωνές. Θυμωμένες φωνές με λέξεις γεμάτο οργή,θυμό. Είναι η στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσεις τους άλλους και να κατανοήσεις πλήρως πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Πόσο διαφέρουν από σένα. Όσο διαφέρει το άσπρο από το μαύρο,όσο το κακό από το καλό.
Όσο και αν θες να κρυφτείς από το κακό,το κυνηγάς. Όσο και αν θες να μείνεις λίγο μόνος,δεν αντέχεις για πολύ. Πας εκεί έξω και ψάχνεις..είναι η ανάγκη να νιώθουμε πως η ζωή εξελίσσετε. Θέλουμε άλλες ιστορίες,περιπέτειες και συναισθήματα συνέχεια, χρειαζόμαστε κάτι να μας ανανεώνει.
Είναι φορές που θα ήθελες να είχες μαγικές δυνάμεις,όπως να είχες φτερά ώστε να μπορούσες να πετάξεις ή να μπορούσες να μπεις μέσα στο μυαλό του κόσμου,να δεις πως σκέφτονται ή να γινόσουν αόρατη..να άκουγες πράγματα που "δεν έπρεπε",να πλησίαζες ανθρώπους και ας μην θέλανε. Να νιώσεις ελεύθερη με διαφορετικό τρόπο. Να ακουμπούσες τους κανόνες και να έσπαγαν.
Ίσως να μην μπορούμε να τα κάνουμε αυτά..ή μάλλον όχι με αυτόν τον τρόπο διατυπωμένες.
Μπορούμε να πετάξουμε με τον νου,μπορούμε να μάθουμε κάποιες σκέψεις ανθρώπων που θέλουμε αν ενδιαφερθούμε και φερθούμε κατάλληλα, θα ακούσουμε αυτά που δεν πρέπει..στην ώρα τους,τότε που πρέπει,μην διστάζεις να πλησιάσεις ανθρώπους αν σε απορρίψουν μια,δυο φορές..αν θες κάνε το χωρίς να μετράς τις φορές,κάθε μέρα είναι ένας καινούργιος κύκλος. Κάτι άλλο ξεκινά..
Όσο κουρασμένος είσαι,τόσο πολύ παιδεύεις το μυαλό σου. Έχεις ένα πρόγραμμα για τις μέρες που ακολουθούν μέσα του,προσπαθείς να τα βάλεις όλα σε μια τάξη όμως αισθάνεσαι τα πάντα άνω κάτω,μπερδεμένα,θολά. Ένα κομμάτι έχεις φτιάξει,όχι όλα όσα υπάρχουν εκεί μέσα. Και είναι πολλά. Για αυτό ξεγελάς το μυαλό σου κάνοντας άλλα πράγματα, σκεπτόμενος την πιο κοντινή έξοδο από το χάος που υπάρχει εκεί μέσα. Κάτι πιο μπερδεμένο από λαβύρινθος. 
Το καλό είναι πως έχουμε χρόνο να  τα διορθώσουμε όλα και να προχωρήσουμε άνετα. Δεν λέω,μπροστά υπάρχουν και άλλα εμπόδια..αλλά πρώτα πρέπει να ξεφορτωθείς αυτά τα μικρά,και μπορείς. Εσύ είσαι ο αρχηγός για να λειτουργήσουνν όλα..όχι αυτά για να λειτουργούν εσένα. Εσύ επιλέγεις τι θες να κρατήσεις,τι να αφήσεις,αυτό απλά μαζί με συνεργασία της δύναμης θα προσπαθήσει να σε ικανοποιήσει. Εσύ είσαι ο νους,όχι ο νους εσύ. Μπορείς λοιπόν να κάνεις πιο πολλά από όσα έχεις σκεφτεί.

Υ.Σ. Διάβασμα,θα σε καταφέρω!

Δύναμη.

Η δύναμη έχει εξαπλωθεί παντού,μα εσένα δεν σε έχει αγγίξει σχεδόν καθόλου. Σέρνεσαι όπως σέρνεται και η ψυχή σου κάποιες στιγμές. Ποιος ξέρει πόσο πιέζουμε την καρδιά μας ώρες ώρες και όσο και αν πονάει την εκμεταλευόμαστε γιατί δεν μπορεί να μιλήσει,να φωνάξει. Ή μάλλον φωνάζει μέσα μας,αλλά όσο δεν την ακούει κανείς άλλος..δεν μας νοιάζει.

Είναι αδύναμη,γεννιέται αγνή..εμείς την κάνουμε σκληρή,δυνατή..αναγκαζόμαστε. 'Η τουλάχιστον θέλουμε να δείχνει έτσι στον υπόλοιπο κόσμο.

Όλα λυγίζουν,το κεφάλι,τα πόδια,τα δάχτυλα.. Κάνουν συνεχώς κινήσεις και δεν μπορούν να είναι σταθερά να έχουν μία επιλογή..έτσι και οι άνθρωποι,υπάρχουν στιγμές που λυγίζουμε αλλά κάποια στιγμή αυτό αλλάζει. Και ξανά πάλι από την αρχή αυτός ο κύκλος.

Είναι στιγμές που νιώθουμε πιο δυνατοί από όλους και άλλες στιγμές πως το σώμα μας έχει χάσει κάθε ίχνος αυτής της δύναμης που είχαμε.

Είμαστε σαν συσκευές,χρειαζόμαστε έντομα όμορφα συναισθήματα για να "φορτίσουμε"  με δύναμη, και αν μας το στερήσουν αυτό με οποιονδήποτε τρόπο νιώθουμε πως χανόμαστε,και όμως ακόμα υπάρχουμε. Στην ουσία,αυτό που χάνουμε είναι στιγμές με καταστάσεις που θα προτιμούσαμε να ζήσουμε, κρίνοντας αυστηρά αυτό που μας επιφυλάσσει το μέλλον. Είμαστε πεισματάρηδες οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό. Αλλά θα υπάρχει λόγος, για όλα υπάρχει λόγος,ακόμα και αν μερικές φορές δεν τον καταλαβαίνουμε. Πάντα υπάρχει μια αιτιολόγηση.."αυτό γιατί.."και κάτι ακολουθεί,δεν χωράει τελεία στο γιατί..

Ηρέμησε ψυχή μου,ηρέμησε. Η αγανάκτηση μεγαλώνει και αν και βγάζει νόημα στο τέλος,με κάνει να περνάω ένα είδους κρίση. Εξάλλου δεν είναι εύκολο να προσπαθείς να βγάλεις από μέσα σου αυτό που σε βασανίζει,αυτό που σε κουράζει..ούτε καν να το περιγράψεις.

Ηρέμησε,και άκου τον ήχο της μουσικής..ταξίδεψε μαζί της,γίνε ένα μαζί της. Κάνε τον χτύπο της καρδιάς σου ένα με την μουσική και κάνε την να χαρεί σε κάθε ψηλό τόνο της. Μονάχα όταν πάψει να υπάρχει η μουσική θα έχεις το δικαίωμα να αφήσεις να χαθούν τα πάντα. Μόνο τότε θα σε δικαιολογήσω ψυχή μου. 

-Χρειάζομαι ένα χάδι,ένα χέρι να μου χαϊδεύει έστω τα μαλλιά για λίγο,να μην νιώθω μόνη. Αυτό θα έλεγες αν μπορούσες να μιλήσεις. Μα σε ποιον θα μπορούσες να βρεις την δύναμη να το ζητήσεις. Πάλι στην μέση αυτή η λέξη,δύναμη..μα ναι θα την βρεις,αλλά βρες την..μην περιμένεις να σε βρει εκείνη. Μην το καθυστερείς. 

Σταγόνα βροχής

Ποια σταγόνα της βροχής να είναι η πιο αλμυρή; Γέλασαν στην ερώτηση μου,μα καθόμουν όρθια και τους κοιτούσα με το ίδιο αυτό σοβαρό ύφος που έκανα την ερώτηση.
Σοβάρεψαν,με κοίταξαν γεμάτο απορία..σήκωσα το χέρι μου,στράφηκα προς την παλάμη και είπα..όλα αυτά είναι δάχτυλα..όμως είναι διαφορετικά, όλοι είμαστε άνθρωποι..μα κανένας ίδιος με κανέναν..
Καμία αντίδραση και το κλίμα άρχισε να βαραίνει..στο μυαλό μου όμως είχε καρφωθεί η ερώτηση εκείνη που αφορούσε την διαφορά, ποια είναι οι διαφορά στις σταγόνες; στα αστέρια; σε σένα και σε μένα; ψιθύρισα και προσπάθησα να δώσω ένα ελαφρύτερο παράδειγμα,περιμένοντας μια απάντηση.
Η σιωπή ήταν τόσο φανερή που άκουγα τους χτύπους από τις καρδιές..
Κοίταξα προς την θάλασσα και χαμογέλασα..τότε ακούστηκε ένα γιατί; Γύρισα ξαφνιασμένη και τότε συνέχισε..γιατί χαμογελάς; ..Τότε του έδειξα την θάλασσα,τον ουρανό και εμάς..φαινόταν να μπερδεύεται περισσότερο και μετά από λίγο πρόσθεσα ".. είναι ωραία".
Μου είπε,περίμενε..τον κοίταξα με απορία αλλά έφευγε.
 Μετά από αρκετή ώρα γύρισε,μου έπιασε το χέρι και με πήγε σε έναν τοίχο..έναν τοίχο που κάποτε ήταν άσπρος..πλέον είχε γεμίσει χρώματα.
Το γαλάζιο κυριαρχούσε και στο βάθος έβλεπες ανθρώπους γεμάτο δύναμη να ζήσουν,χαμογελαστοί. Δες..είπα. Δεν ξέρουν πραγματικά τι είναι όλα αυτά γύρω τους,τι υπάρχει παραπέρα αλλά μπορούν να ζήσουν καλά γνωρίζοντας κάτι τόσο μικρό που ζει δίπλα τους,ένα άλλο ανθρώπινο σώμα ή μάλλον ψυχή..Αυτά τα μεγάλα γύρω από αυτούς έχουν μικρή αξία, και αυτός ο ανθρωπάκος,τόσο μεγάλη. 
Με κοιτούσε περίεργα,αλλά φαινόταν να είχε καταλάβει τι εννοώ..έκατσα στο διπλανό σκαλοπάτι και έσκυψα το κεφάλι μου για να επανέλθω. 
Με ταρακούνησε γερά..μου πρόσφερε ένα λουλούδι που γεννήθηκε από σταγόνες βροχής,το φύλαξα,το κράτησα και μετά που ξεράθηκε..η αξία του δεν χάθηκε.
 Έτσι η βροχή ξυπνά αναμνήσεις,και οι αναμνήσεις δεν πεθαίνουνε.

Only you.

Μια ασπρόμαυρη εικόνα..που της πήραν τα χρώματα. 

Ένα όμορφο πρόσωπο, που του πήραν το χαμόγελο.

Γιατί ότι δίνει η ζωή το παίρνει πίσω; Δεν είναι ωραίο να χάνεις αυτά που έχεις.

Άμα είναι όλα έτσι,τίποτα δεν θέλω. Μονάχα να βυθιστώ στις σκέψεις μόνη. Μόνη στη σιωπή.

Απέμειναν άψυχα αντικείμενα να χαϊδεύω σαν μικρό παιδί, όμως μέσα από αυτά κρύβονται πράγματα αληθινά από την ψυχή.  

Και τώρα; ο κόσμος περιμένει να βρω δύναμη να συνεχίσω την διαδρομή μου. Και εγώ πρέπει να τους ικανοποιήσω λέγοντας πως όλα πάνε καλά..μονάχα εγώ ξέρω όμως πότε είμαι καλά. Και αυτά τα λόγια που λένε πως θα έρθουν καλύτερα και άλλα..είναι μια γενική κουβέντα για όλα. 

Κανείς δεν καταλαβαίνει..και έτσι δεν σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα αλλά χειρότερα. Θέλω τα παλιά να τα ξανά κάνω παρόν. Είμαι όμως τόσο αδύναμη, δεν τα κατάφερα..δεν τα κατάφερα..δεν.. Δεν έχω δύναμη να ψιθυρίσω καν όσα θέλω..το θάρρος χάθηκε και ένας κόμπος στον λαιμό με πνίγει όλο και περισσότερο..

Δεν μπορώ να ακουστώ πια στον κόσμο,όμως εγώ ακούω το χάος που γίνεται μέσα μου..οι επιθυμίες που κραυγάζουν,οι τύψεις που με κράζουν και τα δάκρυα που εμφανίζονται να μου θυμίσουν την διαφορά από την μια στιγμή στην άλλη ..
Αρνούμαι ότι κλαίω..δεν θέλω να ξέρεις..φοβάμαι να μοιραστώ ακόμα και αυτό μαζί σου πια,κρύβομαι. Ή μάλλον θέλω να πιστεύω πως κρύβομαι για να νιώθω πιο ασφαλείς..μόνη μου πρέπει τώρα να προστατέψω τον εαυτό μου..και έχω ξεχάσει τον τρόπο.

Kλείσε τα μάτια και χαμογέλα..μήπως χαρώ και εγώ λίγο μέσα από αυτό. Κάντο.

"Help me  find a way to breath"
Only you can bring me back to life.
Only you can put me into right.
Tell me when i can breathe again. 

Υ.Σ. Η φράση που βρίσκετε σε (") είναι από τον Κώστα Καραπαναγιώτη.
Ευχαριστώ για όλα βρε ψυχή.

Ίσως.

Πως να βρεις τις κατάλληλες λέξεις; Και αν ακόμα πιστεύεις πως τις βρήκες,ακολουθεί ολόκληρη διαδικασία. Που να βρεις το θάρρος να τις εκφράσεις; Θες απλά να κοιτάξεις τον άλλον και να νιώσει,όχι να του αποδείξεις ή να τον πείσεις. Είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα που μισείς τις λέξεις εκείνη την στιγμή,και παίρνεις μια βαθιά ανάσα και σωπαίνεις.

Και ακόμα και αν τα πεις, τότε είναι και ο φόβος που νιώθεις  πως δεν θα καταλάβει ο άλλος. Τότε είσαι σε απόγνωση και νιώθεις πως όλες οι πόρτες μπροστά σου κλείνουν και δεν ξέρεις αν έκανες καλά ή όχι. Το μόνο που κρατάς όταν δεν ξέρεις το συμπέρασμα είναι ότι προσπάθησες να τα κάνεις όλα πιο εύκολα. Ενώ όταν το ξέρεις υπάρχει η απογοήτευση και η χαρά.

Αυτό που είναι ενοχλητικό είναι ότι κάτι τέτοιες στιγμές θα εξαρτάτε η ψυχολογία σου από άλλους ανθρώπους, ευτυχώς-δυστυχώς όμως  έχουν ένα όριο επιρροής πάνω μας.

Τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά,μα τα λόγια μας πυκνά..θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια προστασία και κόβουμε λεπτομέρειες που ίσως να είναι σημαντικές.. ώστε ότι και αν γίνει να έχουμε κάτι για μας,μέσα μας..

Χρησιμοποιούμε διάφορα επιχειρήματα για να δώσουμε στον άλλον να καταλάβει πως νιώθουμε. Μερικές φορές απλά έχουμε ανάγκη να μας ακούσουν,δεν ζητάμε τίποτα άλλο. Εξάλλου η επιλογή και η διαμόρφωση της γνώμης του άλλου δεν εξαρτάται πάντα από εμάς. 

Το απαραίτητο είναι να δείξουμε όσο μπορούμε τον εσωτερικό μας κόσμο στους άλλους, κάτι που εξίσου είναι αρκετά δύσκολο..

Διάφορες ερωτήσεις μας περιτριγυρίζουν, πως,πότε,γιατί; Αυτές οι ερωτήσεις που θέλουμε να απαντηθούν πλήρως για να ικανοποιηθούμε, μας κρατάνε πίσω και δεν ρισκάρουμε. 

Απλά σκεφτόμαστε τους πάντες όπως τους περισσότερους, το κάτι σαν όλα,το ποτέ σαν για πάντα. Έχουμε μάθει να έχουμε όρια για τον εαυτό μας,γιατί έτσι πιστεύουμε πως είναι το πιο σωστό..έτσι διαμορφώνουμε τα πάντα ανάλογα. Ίσως αν τα ξεπερνούσαμε όλα να τα βλέπαμε αλλιώς. Αυτό το ίσως μας φοβίζει, θέλουμε το σίγουρο.

Απλά οι λέξεις είναι η αφορμή για να ξεπεράσουμε το ίσως και να μάθουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό και επειδή την έχουμε πατήσει προτιμάμε να μένουμε με απορίες και σκέψεις που μας βασανίζουν, ελπίζοντας με τον χρόνο να σβηστούν. 

Δεν υπάρχει τέλος στην αγάπη!

Ξημέρωσε.

Τα σεντόνια είναι ακόμα παγωμένα. Σέρνω το χέρι μου δίπλα,μα τίποτα, όλο το βράδυ ήταν άδειο. Ήμουν μόνη.Γυρίζω μεριά, αφού πλέον χώνεψα πως ήταν ένα απλό όνειρο.Πάει,πέταξε. 

Σηκώνομαι λοιπόν,ανοίγω την μπαλκονόπορτα..ωραία μέρα,το φως του ήλιου λάμπει λες και είναι καλοκαίρι κιόλας. Χαζεύω τον κόσμο και παίζω με τον ήλιο πάλι.

Ακούω από μέσα μια πόρτα..τρέχω να δω χαμογελαστή τι είναι, μα γυρίζω πάλι απογοητευμένη στην κρεβατοκάμαρα αφού ήταν από τον αέρα,έκανε ρεύμα από την μπαλκονόπορτα..

Σκέφτηκα για μια στιγμή να ξανά ξαπλώσω όμως ήξερα πως θα αρχίσω να κλαίω αφού συνέχεια θα κοιτάω το διπλό κρεβάτι να αποτελείται από ένα άτομο. Αλλά περισσότερο θα με πείραζε η έλλειψη ανάσας από έναν άλλον άνθρωπο,και αφού δεν θα την παρείχα θα με έκανε να νιώθω πιο μόνη από ποτέ. Έτσι απλά έβαλα μουσική και χόρεψα..ο χορός με κάνει να νιώθω καλύτερα οπότε αν δεν ήθελα να χαραμίσω την μέρα μου έπρεπε να αρχίσω με κάτι τέτοιο. "it's a new day" είπα και προσπάθησα να ξεχάσω τα πάντα,όπως και κατάφερα. 

Στην συνέχισα κάθισα να ξεκουραστώ λαχανιασμένη. Πήγα στην κουζίνα,και αφού έβαλα ένα ποτήρι νερό έκανα ένα μπάνιο και ηρέμησα.    

Ντύθηκα,πήρα το ποδήλατο και πήγα μια βόλτα σε ένα κοντινό καταπράσινο πάρκο. Είχα πάρει μαζί μου  και ένα βιβλίο,έτσι έκατσα και το διάβασα.
Και όταν πια έφτασε στο τέλος του με ένα όμορφο τέλος,ένιωσα ικανοποίηση. Σκεφτόμουν μετά το τέλος που έχουμε εμείς οι άνθρωποι..διαφορετικό. Αξίζει να ζεις όμως,να αγαπήσεις και να αγαπηθείς..αυτό είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα να μην σε νοιάζει το τέλος. Σε αυτό δεν υπάρχει τέλος.
Ήθελα να φωνάξω "δεν υπάρχει τέλος στην αγάπη" αλλά μόλις τόλμησα συνειδητοποιήσα ότι σχεδόν δεν ακουγόμουν, ήμουν βραχνιασμένη ίσως και να το έπαιζα λίγο περισσότερο γιατί δεν το πίστεψα τόσο,ήμουν ακόμα μόνη. Χαμογέλασα με την χαζή σκέψη πως σχεδόν ποτέ δεν φοράω μπουφάν γιατί έχω την εντύπωση πως δεν μπορώ να κινηθώ ελεύθερα. Θέλω να νιώθω ελεύθερη. Κάθε στιγμή,με οποιωνδήποτε τρόπο.
Γύρισα στο σπίτι σιγά σιγά περνώντας μια βόλτα από την αγορά,ήθελα να δω τις καινούργιες χαμηλές που θα έκαναν αλλά και να χαζέψω καινούργια πράγματα ή κόσμο. Έκανα τα ψώνια μου και έφτανα στο σπίτι..κατέβηκα από το ποδήλατο,έβαλα το κλειδί στην πόρτα.."Επ!" μια φωνή από πίσω μου..γυρίζω τρομαγμένη. "Αυτό το γράμμα είναι για σένα,ήταν ανάμεσα στους λογαριασμούς μου μάλλον και το έφεραν σπίτι μου". Ενθουσιάστηκα τόσο που σχεδόν του το άρπαξα από τα χέρια,και όχι γιατί ήταν η πρώτη φορά που πήρα γράμμα,απλά είναι ένας τρόπος να φτιάξει η μέρα μου προς το καλύτερο. Ήταν από την Νικολέτα και την αδερφή της. Το άνοιξα γρήγορα και όσο διάβαζα το γράμμα ασυνείδητα είχε σχηματιστεί το πιο μεγάλο χαμόγελο που θα μπορούσα να έχω. Γύρισα να πω στον άνθρωπο ευχαριστώ μετά από όλα αυτά αλλά είχε φύγει και δεν είχα καταλάβει τίποτα,είχα πνιγεί στην χαρά και ήμουν χαμένη στις λέξεις που σημάδεψε το χαρτί.
Μπήκα στο σπίτι, τακτοποίησα τα ψώνια και άρχισα να μαγειρεύω κάτι γρήγορο γιατί είχε φτάσει κιόλας μεσημέρι..
Χτυπάει το τηλέφωνο,τρέχω στην κρεβατοκάμαρα,το σηκώνω.. ήσουν εσύ που περίμενα όλο το βράδυ..ήθελα να έρθεις δίπλα μου όμως δίσταζα κιόλας να σου το προτείνω. Κλείσαμε,τίποτα. Σιωπή.
Πήρα μια ανάσα για να το χωνέψω και πήγα μέσα να συνεχίσω τα δικά μου, και 1 λεπτό αργότερα πάλι η μουσική ήχου κλήσης μου,πάω πάλι και ακούω την φωνή σου ξανά "Να έρθω?" ..(όλοι γνωρίζεται την απάντηση!) Πριν πω όμως αυτό το ναι,πέρασε λίγος χρόνος για να γυρίσω στις στιγμές της μέρας, στο βιβλίο συγκεκριμένα,στο όσα σκέφτηκα για το τέλος,όλα. 
Και τότε είπα δυνατά και καθαρά "Ναι,δεν υπάρχει τέλος στην αγάπη".
Ακολούθησε μια όμορφη βραδιά,γαλήνη,ησυχία. Μέχρι που η σιωπή έσπασε με αφορμή το πιο γλυκό και αθώο φιλί,έτσι ξεκίνησαν τα λόγια..ώστε να μοιραστούμε τα όνειρα! Έτσι ξεκίνησαν τα δικά μας όνειρα!

Υ.Σ.1. Μ*
Y.Σ.2. Νικολέτα ευχαριστώ που δεν με ξεχνάς!

No one loves you like me.

Τι σημαίνει εγώ;

Tι σημαίνει εσύ;

Ξέρεις, σε κοιτώ μερικές φορές για να αντικρίσω τα συναισθήματα μου. Να 'δω' τι νιώθω.Δεν είναι ότι δεν ξέρω τι σημαίνεις για μένα. Δεν είναι ότι δεν σε έχω ξανά κοιτάξει επίμονα..Είναι ότι κάθε μέρα είναι μια καινούργια αρχή και προσπαθώ να νιώσω κάθε φορά σαν την πρώτη  μας φορά,γιατί μάλλον αυτό που λένε με τον χρόνο ξεχνιούνται πολλά, ισχύει.

Θυμάμαι παλιούς φίλους,παλιές στιγμές, που ομολογώ ότι μου έχουν λείψει. 

Ο καθένας του τραβά τον δρόμο του σιγά-σιγά, "η ζωή τώρα ξεκινάει με τα μεγάλα προβλήματα, με τις ευθύνες" λένε. Και πριν τι; Δεν ζούσα; ..Απλά μεγαλώνω,και μαζί μου και τα προβλήματα. 
Αυτή η αίσθηση είναι περίεργη. Όλα είναι περίεργα. 
(Εξάλλου τα μικρά παιδιά είναι για μικρά προβλήματα. 

Δεν πρόλαβα να ευχαριστηθώ την σκηνή,και οι παραστάσεις τρέχουν. Άνθρωποι έρχονται,φεύγουν. Στιγμές το ίδιο. Μα το παρελθόν δεν γυρνά ποτέ πίσω για σένα,και το μέλλον σε έχει μέσα θες,δεν θες. Είτε κρατήσω σφιχτά τα μάτια μου,είτε τα αντικρίσω, για κανέναν δεν έχει σημασία...όλα προχωράνε με ή χωρίς εμένα. 
Βλέπω μια θολή σκηνή γεμάτο εικόνες αποθηκευμένη σε μια ψυχή, που έχει πολλές διαφορετικές οσμές. Ήταν ανάλογα τις στιγμές,άσχημες ή όμορφες. Είναι η ζωή μου.
Παρατηρώ πως ο καθένας ξεχωριστά από μας γενικά για τον έξω κόσμο δεν έχουμε καμία σημασία, πως αξία δίνουν στο σύνολο γενικά. Ξεχνάνε πως δημιουργήθηκε το σύνολο.
Μονάχα τα κοντινά μας πρόσωπα αναγνωρίζουν πόσο πολύτιμοι είμαστε. 'Η μάλλον να το θέσω πιο σωστά,όσοι το αναγνωρίζουν μένουν κοντά μας.
Μετά το τέλος της δικιάς μου σκηνής,κάτι επιβιώνει..τα συναισθήματα. Αυτά κανείς δεν μπορεί να τα σκοτώσει,πάντα θα υπάρχουν και θα κυριαρχούν την παράσταση.
Γιατί και οι αναμνήσεις θα χαθούν κάποια στιγμή, τα δάκρυα θα τα απορροφήσει το χώμα..τα χαμόγελα θα πετάξουν τον αέρα..
Εσύ όμως; Εσύ θα είσαι το αποκλειστικό δικό μου. Ότι και αν γίνει,φύγει ή έρθει. 
Τα σημάδια από τα αγγίγματα σου έχουν γίνει ένα με το κορμί μου.Εσύ είσαι το εγώ,και εγώ το εσύ. Εσύ είσαι τα πάντα,για πάντα..Και αυτό δεν θα αλλάξει ακόμα και αν μια μέρα όλα μεταξύ μας ξεραθούν, γιατί το δικό μας μαγικό λουλούδι πάντα θα λάμπει το ίδιο. 
Θα σαι πάντα δικός μου,γιατί έχω κάτι δικό σου. Όπως και εσύ κάτι δικό μου. 

Μαζί

Αργά-αργά ξεκινώ την μέρα μου,με μικρά βήματα.Προς εσένα. Και πάλι.

Συλλογιζόμουν. Αναρωτιόμουν. 

Όλα τα γεγονότα που περίμενα κυλάνε ταυτόχρονα αυτές τις μέρες,αλλάζοντας το κάθε γεγονός σκηνικό. Τόσα πολλά μαζί. Άλλα όμορφα,άλλα άσχημα.

Η διάθεση μου γύριζε τούμπα κάθε φορά,αφήνοντας το κάθε ένα γεγονός το στίγμα του μέσα μου.

Και όσο σκεφτόμουν κοιτώντας χαμηλά τον δρόμο που διάσχιζα,μια κόκκινη γαριφαλιά στάθηκε εκεί,μπροστά μου,σαν να με περίμενε. Χαμογέλασα βιαστικά. 

Το θεώρησα σύμπτωση που εκείνες τις μέρες κάναμε στην λογοτεχνία ένα κείμενο που είχε σύμβολο ένα λουλούδι, συγκεκριμένα μια παπαρούνα που εμφανίστηκε τυχαία ένα βράδυ. Αν και το δικό μου ήταν νωρίς το πρωί. Μου έφτιαξε την μέρα σε ένα αρκετό μεγάλο βαθμό.

Πίστευα, ή μάλλον ήθελα να πιστεύω πως η μέρα μου θα κυλήσει το ίδιο όμορφα, έχοντας κάπου στην άκρη του μυαλού μου ότι "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται".

Στην πραγματικότητα δεν πίστεψα ποτέ μου αυτή την φράση σε όλη μου την ζωή..απλά είχα ανάγκη να ξεγελάσω τον εαυτό μου για λίγα λεπτά..άρχισα να το καταφέρνω μέχρι κάποια στιγμή,αργότερα άλλαξαν,όπως φοβόμουν. Και μετά από μια δύσκολη μέρα..μονάχα η μυρωδιά του λουλουδιού είχε μείνει για συντροφιά..

Η επόμενη μέρα αν και δεν ξημέρωσε το ίδιο όμορφα,αλλά κύλησε πιο ήσυχα,όλα μπήκαν σε ένα κανονικό πλαίσιο,με τους ρυθμούς του,χωρίς πολλά ανεβάσματα,αλλά όχι και κατεβάσματα.

Ένιωσα πολύ καλύτερα που είχα και πάλι τον άνθρωπο μου για συντροφιά,που οι άσχημες στιγμές και λέξεις της προηγούμενης μέρας σβήστηκαν γρήγορα. 

Εξάλλου,η μυρωδιά του ανθρώπου όταν σε έχει τόσο κοντά του,είναι καλύτερη..

Και όσο ο χρόνος περνούσε γεμάτο εκπλήξεις..απόκτησα ένα νέο φιλαράκο,έναν καινούργιο αρκούδο! Για να μου θυμίζει κάθε βράδυ τις όμορφες αναμνήσεις μας. 

*(Τώρα πια έχω δυο αρκουδάκια να με προσέχουν και να με ζεσταίνουν τα κρύα,σκοτεινά βράδια.)

Σιωπή ξανά.. Ανακουφίστηκα. Με πιάνουν τα κλάματα. Είναι οι έντονες άσχημες στιγμές που έχουν καρφώσει το μυαλό μου και όλο το μέσα περιεχόμενο που κρύβω. 

Είναι οι φωνές που γυρνάνε ξανά και ξανά,τις ακούω σαν τώρα.

Είναι οι σκληρές λέξεις που με στοιχειώνουν. Ο φόβος της στιγμής.  Και όλα μαζί ταυτόχρονα. 

Μα είναι και το αίσιο τέλος του κεφαλαίου αυτού,που με συγκινεί αλλά και που με κάνει να κατηγορώ τον εαυτό μου για όλα τα προηγούμενα.

Θέλω να τα ξεχάσω,απλά είναι νωρίς. Σιγά σιγά. Όσο με χαϊδεύεις θα φύγουν όλα τα άσχημα. Σιγά-σιγά..και ο ψίθυρος συνεχίζει σιγά-σιγά..μέχρι που τα μάτια κλείνουν, η λογική σταματάει και αρχίζει το όνειρο ξανά από την αρχή..στην αγκαλιά σου.

Όσες στροφές και να κάνω,πάντα η κατάληξη μου θα είναι η ίδια,μαζί σου. Ξανά και ξανά. Ο δρόμος προς το τέλος και της εξόδου από το χάος είναι μονόδρομος,δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή.

Σε έχω βρει από την αρχή. Ο ονειρεμένος δρόμος της ζωής,είσαι εσύ. Από εκεί και πέρα,προχωράμε μαζί..