video με αξία:)

Με αφορμή το συγκεκριμένο video που είναι ένα από τα αγαπημένα μου,

θα ήθελα να μιλήσω σήμερα:)

Πρέπει δηλαδή να φτάσουμε στο σημείο να είμαστε σε κάτι ακόμα διαφορετικοί από τους άλλους για να αποκτήσουμε δύναμη από κάποιον καλό άνθρωπο που δεν συναντάμε εύκολα στην ζωή;

Πρέπει να μας μισεί κάποιος κυριολεκτικά για αυτό που ήμαστε και όχι επειδή μίλησες άσχημα ή κάτι τέτοιο για να νιώσουμε αληθινή απόρριψη; Έτσι μόνο θα πεισμώσουμε για τα όνειρα μας;

Μα ήμαστε είδη αρκετά διαφορετικοί όλοι μεταξύ μας, μοιάζουμε πολύ λίγο σε όσα διαφέρουμε, απλά εσύ δεν έκαστες ποτέ να τις ψάξεις, λοιπόν σε προκαλώ! Διάλεξε ένα άτομο πολύ κοντινό σου και μέτρα σε πόσα θέματα έχετε διαφορετικοί και σε πόσα ίδια γνώμη, δες πόσο διαφορετικά σκέφτεστε.

Σίγουρα θα πιστεύεις πως έχεις γνωρίσει τουλάχιστον έναν καλό άνθρωπο, με όλη την σημασία της λέξεις, σίγουρα κάποιος θα πέρασε από το μυαλό σου, όμως αν κάτσεις και το σκεφτείς καλύτερα, καλός άνθρωπος δεν είναι αυτός που πιστεύουμε μόνο εμείς, αλλά οι περισσότεροι γύρω μας, για κοίταξε να δεις πως λιγοστεύει το ποσοστό, σίγουρα δεν σε νοιάζει η γνώμη τον άλλον και δεν έχουν την ίδια σχέσει όπως εσύ και εκείνος/η όμως μέσα σου πάντα θα έχεις έναν μικρό φόβο μήπως γίνει κάτι και τον/την χάσεις, ξέρεις πότε θα ξέρεις 100% πως είναι ένας από τους καλύτερους ανθρώπους στην γη; όταν δεν θα φοβάσαι πως θα φύγει, όταν θα τον/την κοιτάς στα μάτια και θα λες τα λάθη σου, αντί να κάθεσαι να του λες γλυκά λόγια για να σε αγαπήσει μέσα από αυτά, ακόμα και αν τα εννοείς, είναι καλύτερα να τα νιώσει αντί να τα ακούει μόνο. Έλα στην θέση του/της και εσύ το ίδιο θα ήθελες! Ποιος δεν θα ήθελε να τον αγαπάνε; εκείνος που θα έχει αρκετή, όσα αντέχει, όπως και να έχει δεν υπάρχει αρκετή, η αγάπη χάνεται ή μάλλον την σκοτώνουμε, με τον εγωισμό μας,την ζίλια,τα ψέματα κ.α.

Όσο για το μίσος, η γνώμη μου είναι πως δεν μπορείς να μισείς κάποιον γιατί σε μισεί, είναι κάτι πολύ δυνατό,απαίσιο που κανείς δεν έχει νιώσει πραγματικά, το έχουμε γνωστό σαν λέξη και το έχουμε νιώσει πολύ λίγο για λίγες στιγμές, το μίσος όμως κρατάει πολύ περισσότερο δυστυχώς, όπως η αγάπη όταν αγαπάς αληθινά δεν ξεχνάς εύκολα, κάπως έτσι και αυτό με την μεγαλύτερη αφορμή, την ζίλια. 

Είναι μια δικαιολογία για την απόρριψη κάποιες φορές, άλλες πάλι γίνεται από μόνη της, την νιώθουμε από ανθρώπους που ίσως το έκαναν άθελα τους, αυτό που πειράζει περισσότερο όμως είναι το "επίτηδες" , ίσως κάποιες φορές χρειάζεται γιατί μας ξυπνάει, μας πεισμώνει για τα όνειρα μας, όμως δεν είναι ανάγκη να γίνουν με αυτό τον τρόπο, μπορούμε να έχουμε τον χρόνο που θέλουμε και να αφιερώσουμε την αγάπη που θέλουμε και έχουμε. Ta όνειρα θέλουν δουλειά,προσπάθεια,δύναμη που θα πάρεις από την οικογένεια σου και όσους έχεις επιλέξει εσύ να είναι κοντά σου. Όπως στο παραπάνω video, είχε ένα άτομο κοντά της, αλλά ήταν αυτό που έπρεπε, τι να κάνεις τους πολλούς όταν δεν ξέρουν να είναι εκεί για σένα, να σε εκτιμάν, να σε αγαπάνε; σκέψου το!:)

Μια ωραία ταινία που είδα στο σχολείο πριν κλείσουμε, μπορώ να πω πως στο τέλος συγκινήθηκα.
Η αγάπη κάποιες φορές πονάει, αλλά η προσπάθεια για αυτό που θες είναι αυτό που σε κάνει πιο δυνατό. 

Μετακόμιση:)

"Μετακόμισα πρόσφατα με τους γονείς μου σε ένα μεγάλο καινούργιο σπίτι.Από την πρώτη φορά που πήγα το λάτρεψα.Ανέβηκα της σκάλες που έχει και είδα πολλές πόρτες που οδηγούσαν σε δωμάτια.Η δεύτερη πόρτα με έκανε να πάω κοντά της. Στο χερούλι της συγκεκριμένης πόρτας κρεμόταν μια ψεύτικη μικρή πεταλούδα.Άνοιξα την πόρτα, και αμέσως το φως του ήλιου έπεσε στο πρόσωπο μου.Ερχόταν από ένα μικρό παράθυρο.Κοίταξα έξω και είδα ένα δέντρο γεμάτο πουλιά απάνω να κελαηδάνε. Οι "φωνές" τους έβγαζαν μια γλυκιά μελωδία. Έκλεισα τα μάτια μου δυνατά και άδειασα το μυαλό μου, μου έδινε ζωντάνια.Αυτή η μελωδία με έκανε να σκέφτομαι μονάχα όμορφα πράγματα,πήρα μια βαθιά ανάσα και έτρεξα κάτω, και φώναξα γεμάτη χαρά πως θα ήθελα να ήταν εκείνο το δωμάτιο μου.Δεν είχαν αντίρρηση.Πήγα λοιπόν στο δωμάτιο μου και άρχισα να το φτιάχνω,με τον δικό μου τρόπο. Η αλήθεια είναι πως στην μεταφορά των πραγμάτων μου με βοήθησε και ο μπαμπάς γιατί κάποια ήταν αρκετά βαριά. Μετά από αρκετή ώρα με κοίταξε και μου είπε "έτοιμο", χαμογέλασα και του είπα "όχι ακόμα". Με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που με κοιτάει όταν δεν καταλαβαίνει τι εννοώ και έκλεισε την πόρτα φεύγοντας. Άρχισα να βάζω φώτα γύρω από το παράθυρο και στο δέντρο,πήρα και πολλές κορδέλες, μεγάλες, χρωματιστές και τις έβαλα στην θέση μιας συνηθισμένης κουρτίνας, αργότερα κόλλησα φωτογραφίες,ζωγράφισα,έγραψα στους τοίχους..Πέρασαν μέρες και νύχτες ζώντας με την ίδια χαρά που είχα και την πρώτη μέρα.Ένα βράδυ όμως έγινε κάτι πολύ παράξενο αλλά τόσο μαγικό. Κοιμόμουν όταν ξαφνικά ένιωσα κάτι σαν πούπουλο στο πρόσωπο μου να με ξυπνά, άνοιξα τα μάτια μου και είδα μια πεταλούδα στο μισό ανοιχτό παράθυρο μου να κάθετε, την πλησίασα και ήρθε πάνω στο δάχτυλο μου και ακούμπησε, από κοντά την παρατήρησα πιο καλά. Ήταν ίδια με την πεταλούδα που κρεμόταν από το χερούλι έξω από την πόρτα.Έκατσε για μερικά λεπτά και έφυγε μετά μακριά, ανέβαινε όλο και πιο ψηλά, έτσι με οδήγησε να κοιτάξω τα αστέρια.Ήταν τόσα πολλά. Χαμογέλασα και ξάπλωσα να συνεχίσω το όνειρο μου. Το επόμενο πρωί ήμουν χαρούμενη,σκεφτόμουν όλα όσα έγιναν και ακόμα δεν το πίστευα. Όταν έφευγα για το σχολείο,κλείνοντας την πόρτα κοίταξα θαυμάζοντας την μικρή μου πεταλούδα και συνέχισα την μέρα μου χαμογελαστή. Εκείνο το βράδυ κάθισα πάνω στο παράθυρο και κοιτούσα το φεγγάρι ακούγοντας μουσική από τα ακουστικά μου,δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου την αληθινή πεταλούδα που ήρθε κοντά μου το προηγούμενο βράδυ,  μήπως ονειρεύτηκα? μα όχι ήταν πραγματικότητα. Πηγαίνοντας να πιο ένα ποτήρι γάλα, όταν γύρισα στο δωμάτιο παρατήρησα πως το μισό της έξω πόρτας του δωματίου μου με το μέσα ήταν ένα μαζί κομμάτι, και αυτό άλλαζε το σχήμα όσο αφορά τα άλλα, το ακούμπησα, μέχρι που συνειδητοποίησα πως ήταν κάτι σαν κουτί που έπαιρνε την θέση από ένα πλακάκι, το τράβηξα προς τα έξω, το έβαλα στο κρεβάτι μου και για λίγα λεπτά αναρωτιόμουν αν έπρεπε να το ανοίξω. Το άνοιξα λοιπόν και είδα ένα μικρό "σακουλάκι", το άνοιξα, έβαλα το χέρι μου μέσα και έβγαλα μια χούφτα μαγική σκόνη..έτριψα ξανά και ξανά τα μάτια μου, όμως έβλεπα το ίδιο πράγμα, εκείνη ακριβώς την στιγμή ήρθε η πεταλούδα ξανά δίπλα μου, έκατσε πάνω στην χούφτα σκόνη που κρατούσα, έκλεισα τα μάτια μου και έκανα μια ευχή. Τότε η σκόνη που κρατούσα με κάποιον μαγικό τρόπο έλαμψε γύρω από μένα και εξαφανίστηκε. Τότε πέταξε η πεταλούδα, αυτή την φορά την ακολούθησα, ίσως το ήθελε, γιατί με οδήγησε στο χερούλι της πόρτας όπου ξανά έγινε ένα μικρό αντικείμενο. Πιστεύω πως η σκόνη, μου χάρισε δύναμη για να κάνω αληθινή εκείνη την ευχή, εκείνο το όνειρο. Ήξερα πως κάθε φορά που ήθελα κάτι θα είχα μια βοήθεια από την μαγική σκόνη, όμως δεν την χρειάστηκα, γιατί απέκτησα κάτι σημαντικότερο, μια μικρή φίλη, μια πεταλούδα που κάθε βράδυ ήταν σαν φύλακας μου. Κάθε βράδυ να μου λέει με τον δικό της τρόπο την πιο γλυκιά καληνύχτα. Τελικά η μαγεία, κρύβετε κάπου μέσα μας, σε κανένα μέρος, μονάχα εκεί που θέλουμε να την βρούμε εμείς, στους ανθρώπους."

κάπως έτσι ξυπνάς:)

Η ζωή είναι πολύ σκληρή μερικές φορές, τόσο που σε ταρακουνάει;|

Όσο και αν θέλουμε να διαγράψουμε τις λέξεις μίσος, απόρριψη,προδοσία,ψέμα πάντα θα υπάρχουν για κάποιους ανθρώπους ένα δυνατό όπλο για να καταφέρουν αυτό που θέλουν. Τελικά είναι κακό να κάνεις τα πάντα για ένα όνειρο σου? Είναι κακό να ήμαστε ειλικρινείς?  και έφτασε η ώρα να μάθεις κάτι που θεωρούσες απλό, πόσο σημαντικό είναι.

Όχι, δεν είναι κακό να προσπαθείς για να κερδίσεις, το λάθος είναι ο τρόπος που το κάνει ο καθένας.

Τελικά ποιος είναι ο σωστός τρόπος για μας? Είναι πολύ και ας μοιάζουν. Δεν μπορώ να βρεθώ ή να υποθέσω τι μπορεί να έκανε ο καθένας σε κάθε περίπτωση, όμως θα πω την δικιά μου άποψη:)

• Περίπτωση πρώτη.  Γίνεται μια φασαρία στο σπίτι κάποιου παιδιού,η οποία έχει επηρεάσει αρκετά πολύ την ψυχολογία του. Πηγαίνει την επόμενη μέρα σχολείο και δεν έχει όρεξη για τίποτα,  ξαφνικά το ρωτάνε "τι έχεις?", δεν απαντάει, σκύβει και δακρύζει και αν μιλήσει σε κάποιον, θα του πει "όλοι έχουμε προβλήματα στην οικογένεια μας" δεν θα δώσει απάντηση δεν μπορεί να πει λέξη γιατί κανείς δεν ξέρει πραγματικά το πρόβλημα, πως να πει πως όταν έγινε η φασαρία ο πατέρας του κακοποίησε την μητέρα του? Όσο όλοι οι άλλοι σχολιάζουν "μα καλά για αυτό είσαι έτσι?", μόνο εκείνος ξέρει. Τώρα θα μιλούσες πριν νιώσεις&σκεφτείς? 
• Περίπτωση δεύτερη.   Ένα κορίτσι κλαίει ενώ μόλις χώρισε με το αγόρι της, έχει μπροστά της δυο κοπέλες, η μια της λέει "μην κλαις, θα περάσει" και η άλλη την παίρνει αγκαλιά χωρίς να μιλάει, χωρίς να γνωρίζει καν τον λόγο που είναι έτσι, εσύ τι θα επέλεγες? Εγώ κάποιον που θα προσπαθούσε να με νιώσει μέσα από μια αγκαλιά, ενώ θα έχει σκεφτεί πως πίσω από αυτό ΙΣΩΣ να κρύβετε κάτι άλλο. π.χ. το κορίτσι δεν έκλαιγε γιατί χώρισε, αλλά για τον τρόπο που χώρισε, της φώναζε για κάποιο λάθος της, αν ήξερε το αγόρι πως αυτό το κοριτσάκι έχει μεγαλώσει σε ίδρυμα και εκεί δεν της φερόντουσαν καλά, και πως οι φωνές την τρομάζουν, θα της μιλούσε έτσι ή μήπως θα την άφηνε μόνη?
• Περίπτωση τρίτη. Όλοι ζητάνε δώρα κάθε χρόνο για τα όμορφα Χριστούγεννα. Μια κοπέλα διστάζει να ζητήσει κάτι όμως, γιατί φοβάται μην της πουν όχι. Το δώρο που θέλει δεν είναι ένα μηχανάκι, ένα ποδήλατο. Ζητάει λίγα χρήματα για να πάρει φάρμακα και να ζήσει λίγο περισσότερο σε αυτή την ζωή, με την ελπίδα πως μπορεί και εκείνη να κάνει αληθινά κάποια όνειρα. 

Και αν εκείνο το παιδί την επόμενη μέρα βρει δύναμη να ξανά χαμογελάσει, και αν το κορίτσι που έμεινε μόνη κοιτάξει δίπλα και βρει έναν άνθρωπο, και αν η κοπέλα έχει ελπίδα ακόμα και τότε χωρίς να ξέρει αν θα πάρει αυτό που ζητά, εμείς τελικά γιατί τα στερούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό? Ο ρόλος μας φαίνεται λίγος σε αυτά τα τρία σημεία, και όμως ο ρόλος μας ήταν ο κυριότερος σε αυτά τα σημεία! Γιατί? γιατί και ας μην προκαλέσαμε εμείς τις καταστάσεις, κάναμε κάτι ακόμα χειρότερο ης βάρος άλλων. Για σκέψου καλύτερα τώρα, αν έχεις λόγο να χαμογελάσεις, να βρεις δύναμη και να ελπίζεις! 

Υ.Γ. Δες καλύτερα αυτά που δεν θες, κάπως έτσι ξυπνάς .

εσύ και εγώ♥

εσύ και εγώ

Με ένα μικρό όνειρο ξυπνούσα κάθε πρωί, πως θα τρέχω μέσα στα δικά μας όνειρα ως το τέλος και θα σε έβρισκα κάπου εκεί, να με περιμένεις όπως έκανες κάθε φορά που ο ήλιος ήταν εκεί για να φωτίζει τα πρόσωπα μας, ήσουν εκεί όμως και όταν ο ουρανός έριχνε μικρές στάλες βροχής.

Ήσουν εκεί, βράδυ-πρωί, πλάι μου να ομορφαίνεις τα μικρά όνειρα μου γιατί όπως έλεγες,εσύ και εγώ..Και τότε ήταν που σε αγκάλιαζα ξαφνικά δυνατά και έκλεινα τα μάτια μου με τον φόβο μήπως ακούσω κάτι που δεν θέλω..θυμάμαι πετούσαμε μικρές πετρούλες στο νερό και μου έλεγες ένα ωραίο παραμύθι..

-"Λοιπόν ήταν μια νεράιδα που ερχόταν συχνά σε αυτό το σημείο, κοιτούσε απέναντι και έλεγε δεν μπορώ να περάσω, φυσικά και μπορούσε, η νεράιδες έχουν φτερά..εκείνη όμως ήταν διαφορετική, δεν θεωρούσε σημαντικό τα φτερά και λίγο χρόνο, ήθελε να πάει εκεί με ένα αγόρι,  ερωτεύτηκε αυτή η νεράιδα, και σκεφτόταν τρόπο να πάνε μαζί εκεί.."

-"Και τελικά τι έγινε?"

-"Έμεινε με το αγόρι να κοιτά μέσα από το ποτάμι, τα όνειρα τους. Γιατί τελικά δεν είχε σημασία που θα πάνε, που θα είναι αλλά ότι θα είναι μαζί!"

Σε κοιτούσα σιωπηλά και τότε ήταν που έβγαλες μια πετρούλα από την τσέπη σου, αυτή η πέτρα ήταν ξεχωριστή, είχες χαράξει τα ονόματα μας πάνω, πιαστήκαμε από το χέρι μετρήσαμε δυνατά "1,2,3" και την πετάξαμε μαζί στο ποτάμι, ήταν σαν υπόσχεση πως δεν θα επιτρέπαμε σε κανέναν να χωρίσει τους δρόμους μας. Πέρασαν χρόνια, και ακόμα είμαι εδώ, στον ίδιο ώμο να ακουμπώ. Ώσπου μια μέρα  ολοκλήρωσες την πρόταστη που ποτέ δεν άφησα να πεις.

"Εσύ και εγώ..θα ήμαστε μαζί"

Τότε μπορούσα με σιγουριά να φωνάξω ότι εσύ είσαι το άλλο μου μισό,

ο σημαντικότερος λόγος που ζω και πως κανένας δεν είναι σαν εσένα.

Υ.Γ. Χαίρομαι που ήμαστε μαζί  και που πάντα χαμογελάμε με τις όμορφες αναμνήσεις μας.Έρχομαι να σε πάρω αγκαλιά.  Καληνύχτα καρδιά μου και καληνύχτα κόσμε*.*
~χρόνια πολλά Ν*~

Χριστούγεννα♥

Και  βγαίνω στους δρόμους  βλέποντας  με λαχτάρα τα δέντρα και τα κάγκελα τυλιγμένα από όμορφα φώτα. Κάνουν το σκοτάδι μέρα και τα μικρά παιδάκια βγαίνουν με τα γάντια στα χέρια τους για να περιμένουν τον Άι Βασίλη μήπως περάσει και τον αντικρίσουν από μακριά, κοιτούν στον ουρανό και ξανά κοιτούν. Μόλις βλέπω ένα κοριτσάκι να σκουντά την μαμά της και να της λέει "μαμά έχουμε φώτα και στον ουρανό? πως φτάσανε να τον στολίσουν τόσο ψηλά?" Η μανούλα της χαμογελά και λέει "αυτά που είναι εκεί ψηλά λέγονται αστέρια, και υπάρχουν κάθε βράδυ".

Παρακάτω βλέπω έναν ηλικιωμένο άντρα να κρατά στο χέρι του το δώρο για τον όμορφο μικρό εγγονό του που είναι χαμένος μέσα στα φώτα και στους ανθρώπους που βλέπουν λίγες μέρες πριν την πρωτοχρονιά το στολισμένο μεγάλο δέντρο  της πλατείας. Τους παρατηρώ και χαμογελάω.Μετά από λίγα λεπτά ακούω την μαμά μου να μου φωνάζει "έλα μέσα αγάπη μου κάνει κρύο" η αλήθεια είναι πως όσο κρύο και αν έκανε, ένιωθα πως τα Χριστούγεννα  με γέμιζαν ζεστασιά και με έκαναν ευτυχισμένη, πολύ ευτυχισμένη!  Λοιπόν πήγα στο ζεστό σπιτάκι μου και πήγα στο δωμάτιο μου με την απόφαση να το κάνω πιο όμορφο, για μια τέτοια γιορτή, δεν είναι οποιαδήποτε γιορτή, όχι για μένα .Είναι ξεχωριστές μέρες, όπως η κάθε μία μέρα που περνά και φτάνουμε στο σημείο που ακόμη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της. Βγάζω φώτα και στολίζω το κρεβάτι μου, και έκατσα και σκέφτηκα, ξάπλωσα και έκλεισα τα μάτια μου.Δεν βλέπω σκοτάδι, ούτε το απόλυτο τίποτα, βλέπω την ζωή μου να κυλάει όμορφα..θα μου λείψουν οι φετινές στιγμές, θα μου λείψουν άτομα που έχασα μα χαίρομαι για άτομα που κέρδισα, και βρίσκονται αυτά τα Χριστούγεννα εδώ, μαζί μου και μοιράζονται την χαρά τους μαζί μου!Μα πως να αντισταθείς στα υπέροχα γλυκά των Χριστουγέννων, στα χρώματα τριγύρω σου  και στο όμορφο δέντρο που υπάρχει μέσα στο σπίτι σου?

*.*  καλέ ξύπνα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

 

*Λοιπόν κάτι διαφορετικό τώρα, θέλω να ευχαριστήσω μια κοπέλα που τους τελευταίους μήνες μου έχει σταθεί πολύ. 

Ήταν δίπλα μου σε ότι και αν χρειαζόμουν και ήξερε τον τρόπο να με κάνει πάντα να είμαι καλά!

Χαίρομαι που θα περάσω αυτά τα Χριστούγεννα μαζί της, τα πρώτα μας Χριστούγεννα μαζί. Ευχαριστώ αγάπη μου.

Σαγαπώ Στέλλα. Ακόμα και όταν σου σπάω τα νεύρα είναι επειδή  σε αγαπάω, για αυτό που ακριβώς είσαι.

http://www.youtube.com/watch?v=pSLOnR1s74o&feature=relmfu

[Κ*]

Ότι πιο αληθινό είσαι εσύ.

Ίσως κάποιες φορές έχω φερθεί περίεργα, περίεργα για τους ανθρώπους που περνούσαν στην ζωή μου και δεν καταλάβαιναν τίποτα.

Δεν τους ζήτησα να με καταλάβουν, εκείνοι ήθελαν να έρθουν κοντά μου.

Ίσως να τους εμπόδισα εγώ η ίδια σε αυτό, όμως ήξερα πως κανείς δεν θα ένιωθε όπως εμένα,όπως εμάς.

Σε χριζόμουν τόσο χθες το βράδυ, ένιωθα τόσο άδεια που δεν μπορούσα,να σε σφίξω στην αγκαλιά μου για μια στιγμή.

Έδωσα σε έναν άνθρωπο την ευκαιρία να με πάρει αγκαλιά, δέχτηκε η αλήθεια είναι όμως του φάνηκε χαζό, και με την προϋπόθεση να βιαστώ για να μην τίποτα οι άλλοι. 

Τότε για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πως καμία δεν θα μοιάσει με την δικιά σου αγκαλιά.

ΚΑΜΙΑ.

Το άφησα, άρχισα να ψάχνω μια αιτία να μου αλλάξει γνώμη, όμως τίποτα, απογοητεύτηκα για άλλη μια φορά..

Γιατί είχα ανάγκη κάτι αληθινό, 

και αυτό θα ήταν μόνο μια αφορμή να μου ανταποδώσει όσα έχω κάνει για εκείνον.

Η αλήθεια είναι πως με πείραξε, με πείραξε που σκέφτηκε τι θα πουν "οι άλλοι",

και δεν σκέφτηκε πως ένιωθα εγώ εκείνη την στιγμή.

Έτσι κάνουν οι περισσότεροι. 

Φαίνεται εύκολο να σου ζητάνε μια αγκαλιά, 

όμως είναι ότι πιο δύσκολο μπορεί να δώσει κανείς,

να δώσει μια αληθινή αγκαλιά, κάτι που δεν θα νοιαστούν για τίποτα, μονάχα να ζήσουν ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχουν απομείνει.

Και αυτό τι ήταν? Ήταν ένα παράδειγμα που πολύ αγνοούν, για αυτό ΔΕΝ μπορείτε να έρθετε κοντά μου λοιπόν, γιατί εγώ έχω λίγα άτομα αλλά που μπορούν να με νιώσουν,ενώ εσείς εκεί ακούστε καλά αυτό που θα πω, μπορεί να έχετε πολλά άτομα γύρω σας, αλλά ΠΟΤΕ δεν θα νιώσετε γεμάτοι, γιατί κανείς δεν σας νιώσει πραγματικά.  

*Δεν χρειάζομαι τίποτα από υποχρέωση, μονάχα ότι είναι αληθινό, όπως ΕΣΥ.

το αγοράκι από το φούρνο!

Τα αγαπημένα μου ζαχαρωτά είναι αυτά που μου χαρίζει εκείνο το αγοράκι από το το διπλανό φούρνο.

Όταν με έστειλε η κυρία που με μεγαλώνει να πάρω ψωμί, με παρακολουθούσε όσο κοιτούσα με λαχτάρα τα ζαχαρωτά, μόλις έφευγα όμως άκουσα μια φωνή να με φωνάζει
"εε εσύ κοριτσάκι, μισό λεπτό"
Γύρισα, όταν κρατούσε μια χούφτα από διάφορα χρωματιστά ζαχαρωτά μου τα έδωσε και μου είπε να φύγω πριν έρθει η μαμά του και τον ρωτήσει γιατί τα έδωσε, του χαμογέλασα και του ψιθύρισα ένα γλυκό ευχαριστώ.
Αυτά τα ζαχαρωτά, μου θύμιζαν την μαμά μου.
Η μαμά μου, μου έδινε ζαχαρωτά που είχα την αίσθηση πως έμοιαζαν με αυτά, 
αν και δεν είχαν την ίδια γεύση ούτε κάτι ίδιο, μου προκαλούσαν αυτό το κλήμα.
Μετά από λίγες μέρες που ξανά πήγα στο φούρνο και είδα το αγόρι, του είπα αν μπορεί να έρθει για λίγο
στο πάρκο της γειτονιάς μας.
Τον περίμενα ώρα, όμως δεν έφυγα, ήξερα πως θα έρθει, ακόμα και αν άργησε!
Μέχρι την στιγμή που ένιωσα ένα χέρι να με ακουμπά στον ώμο,
τον κοίταξα και του είπα, γιατί μου έδωσε αυτά τα ζαχαρωτά και γιατί αισθάνθηκα
πως μου τα έστελνε η μαμά μου.
Μου χαμογέλασε και μου είπε, πως δεν ξέρει γιατί μου τα έδωσε, ήθελε απλά και το έκανε,
όσο για τα αισθήματα, ήταν επειδή μου τα έδωσε με αγάπη χωρίς να ζήτησε κάτι, 
αυτό ακριβώς έκανε και η μαμά μου, ήταν εκείνη η αίσθηση!  
Του είπα πως μου είχε λείψει κάτι τόσο αληθινό.
Μου είπε να κλείσω τα μάτια και να του δώσω το χέρι μου,
δεν ξέρω γιατί αλλά τον εμπιστεύτηκα,
μου άνοιξε απαλά το χέρι και μου έδωσε ένα σακουλάκι γεμάτο ζαχαρωτά,
όταν τα είδα, τον πήρα αγκαλιά και έφυγα τρέχοντας κλαίγοντας,μακριά!
Όλα αυτά μου θύμιζαν αναμνήσεις εμένα και της μαμάς, που μου είχαν λείψει πολύ.
Ώρες ώρες νομίζω πως η μαμά μου μου έστειλε εκείνο το αγοράκι από τον ουρανό 
για να την νιώθω κοντά μου..
Όταν πήγα σπίτι, έτρεξα στο δωμάτιο μου και όπως έπεσα στο κρεβάτι, 
έπεσαν όλα πάνω στο πάπλωμα, χαμογέλασα κλαίγοντας και σκέφτηκα αυτό που μου έλεγε,
"Κάθε βράδυ θα είμαι εκεί θα φυλάω ένα-ένα κάθε όνειρο σου"
Κάθε ζαχαρωτό, ένα κομμάτι ονείρου μου.
Ευχαριστώ που ποτέ δεν με άφησες!
Σ'αγαπώ μαμά♥

κριμένο θησαυρό♥

Μερικές φορές δεν έχει σημασία τι παίρνουμε αλλά από ποιόν το παίρνουμε.
Είναι η αξία που κρύβει μέσα του κάποιο δώρο, η αξία που δώσανε για να παρέχεις.
Πιστεύω πως και εσύ έχεις παρατηρήσει στον εαυτό σου περνώντας ένα μήνυμα από κάποιον, με οποιονδήποτε τρόπο, πως κάποιες φορές χαμογελάς. 
Δεν είναι αυτό που αντικρίζεις απαραίτητα, είναι οι σκέψεις  που σου λένε, έκανε κάτι για σένα, και όχι από υποχρέωση, είναι το αίσθημα που σε παρασέρνει να νιώσεις την μαγεία που έχετε. 
Είναι αυτό που θα σας ενώνει κατά κάποιο τρόπο, όπου και αν βρίσκεστε.
Είναι το βλέμμα όταν το αντικρίζεις και περνάνε στιγμές του παρελθόντος ξανά από μπροστά σου. 
Είναι το ταξίδι που κάνεις με ανοιχτά τα μάτια, και όμως ξεφεύγεις για μια στιγμή  όπως και στα όνειρα!
Ίσως να συμβαίνει συχνά αλλά εμείς να μην δίνουμε την απαραίτητη προσοχή, ή μερικές φορές μας νοιάζει τι θα πει εκείνος ο άγνωστος που με κοιτάει! 
Ξέρετε τι? Δεν με νοιάζει, θα αφήσω ελεύθερα τα μάτια μου να λάμψουν και την ψυχή μου να νιώσει ευτυχία έστω με αυτά τα μικρά πράγματα που μας παρέχει η ζωή, εξάλου, η μαγεία βρίσκετε μέσα σε αυτά που πιστεύουμε πως είναι μικρά, ενώ κρύβουν τόσα πολλά! 
 Ψάξε, ψάξε! Είναι σαν παιχνίδι, σαν τον κριμένο θησαυρό. 


http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=MpHH-BPIPMk


  ΚαπOια
        Nυχτα
       δEς
     ΟτI
       πΡαγματοποιουνται
    σιγΑ-σιγα

Να προσέχεις όσα αγαπάς γιατί ίσως τα χάσεις με άλλον τρόπο.

Βγήκα έξω ένα πρωί, μετά από έναν δυνατό θόρυβο που άκουσα.

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Τα μάτια μου θόλωσαν και βούρκωσαν μόλις είδα μια κοπέλα νεκρή .

Τα πόδια μου κόπηκαν, δεν ήξερα που να πάω και τι να κάνω.

Περπατούσα σιγά σιγά προς το μέρος της.

Την χτύπησε αυτοκίνητο από ότι κατάλαβα, δυνατά.

Εκείνη έτρεχε στους δρόμους χωρίς να την νοιάζει τίποτα άλλο.

Ο άνθρωπος που την χτύπησε, έκλαιγε τόσο δυνατά. Οι φωνές των ανθρώπων έμειναν τόσο έντονα στο μυαλό μου. Μετά από λίγες μέρες, άκουσα την πόρτα μου να χτυπά, την άνοιξα. Ήταν ένα αγόρι, ένα αγόρι στην ίδια ηλικία με την κοπέλα. Κάθισε και μου είπε μια ιστορία.

Ήταν ότι πιο σημαντικό είχα.

Το μόνο που είχα πραγματικά δικό μου.

Ήταν να την δω εκείνη την μέρα. 

Σε ένα παγκάκι, που έμεινε άδειο.

Ήθελα να της πω πράγματα που δεν είπα ποτέ.

Ήθελα να την δω πριν φύγει.

Ήθελα να της πω πως την τελευταία φορά που τσακωθήκαμε, 

δεν εννοούσα όσα είπα.

Την αγαπούσα.

Την αγαπάω.

Την περίμενα με τόση χαρά και τελικά όλα άλλαξαν μέσα σε μια στιγμή.

Όλα γκρεμίστηκαν. 

Έσκυψα το κεφάλι και είπα λυπάμαι. Το αγόρι έφυγε με δάκρυα στα μάτια. Το επόμενο πρωί πήρα λεωφορείο για να πάω στην δουλειά,ένιωθα πως δεν είμαι σε θέση να οδηγήσω αφού όλο το βράδυ σκεφτόμουν όσα έγιναν εκείνες τις μέρες. Κάθισα σε μια θέση όταν είδα ξαφνικά..την κοπέλα,στεκόταν όρθια εκεί μπροστά μου. Προσπάθησα να την αγγίξω όμως κανένα αποτέλεσμα.Σήκωσε τα μαλλιά της από το πρόσωπο  της και με κοίταξε.Δεν μίλησε όμως, και απλά έφυγε.Ήξερα πως κανείς δεν την έβλεπε όμως δεν φοβήθηκα.Πίστευα πως ήταν ένα μήνυμα πως όσα μου είπε το αγόρι τα γνωρίζει.Μετά από αρκετές ώρες δουλειάς, γύρισα στο σπίτι.

Κάτω από την πόρτα μου, είδα ένα χαρτί να λέει:

"Ευχαριστώ. Να προσέχεις όσα αγαπάς γιατί ίσως τα χάσεις με άλλον τρόπο."

Ήταν από το αγόρι, επειδή τον άκουσα.Από τότε όλα έφτιαξαν, όμως μπορώ να πω ήταν μια ανάμνηση και αυτή.Ίσως ένα μάθημα για όλους μας.Πηγαίνω μερικές φορές σε εκείνο το παγκάκι που ανέφερε το αγόρι.Κάθομαι και ξεσπάω σε κλάματα γράφοντας σε ένα μικρό τετράδιο όσα νιώθω.Αυτό το τετράδιο ξέρω πως μια μέρα θα βρεθεί σε κάποια χέρια. Ελπίζω μονάχα μέσα από όλα αυτά  να νιώσουν και άλλοι κάποια πράγματα και να στεναχωριούνται για πραγματικούς λόγους, για λόγους που  δεν διορθώνονται, γιατί τα περισσότερα προβλήματα αν όχι όλα έχουν κάποια λύση! 

πέτρες*.*

οι πέτρες έχουν την αξία που τους δίνουμε εμείς.

Πόσο μου αρέσει να το κάνω αυτό.

Να κοιτώ κάτω από το νερό.

Να βλέπω τον εαυτό μου και μέσα από εμένα,εσένα.

Να προσπαθώ να σε αγγίζω και μόλις ακουμπώ το νερό,

το όνειρο χάνετε..

Κάθομαι και γουρλώνω τα μάτια μου, και περιμένω ξανά.

Ξανά να δω ένα ακόμα όνειρο από μακριά.

 Όταν το καταφέρνω και ξέρω όμως πως δεν μπορώ να το αγγίξω,

με πονάει, όχι γιατί δεν είμαι σε  θέση να το παλέψω,

αλλά γιατί μέσα σε αυτά τα νερά που κυλούν δεν ζω μόνη,

υπάρχουν τόσοι άλλοι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πατήσουν αυτά τα νερά,

όπως και τα όνειρα μου.

Δεν είναι εύκολο να τα καταστρέψουν, όμως δεν ξέρω τι θα γίνει.

Όλα αλλάζουν.

Όλοι όσοι πιστεύαμε πως δεν μπορούν να μας βλάψουν,μπορούν! 

Αν το θέλουν μπορούν, όμως και εμείς θέλουμε κάποια πράγματα και δεν πρέπει να τα ξεχνάμε!

Σήμερα έμαθα κάτι πολύ σημαντικό.

Μάλλον το διαπίστωσα!

Πως μπορούμε να καταστρέψουμε εμείς οι ίδιοι ένα όνειρο μας, για κάτι άλλο.
Για κάτι καλύτερο που πιστεύουμε.
Δεν πρέπει όμως να παίρνουμε βιαστικές  αποφάσεις,
γιατί για να αφήνουμε ένα όνειρο μας για κάτι άλλο ή για κάποιο άτομο,
σημαίνει πολλά.
Σημαίνει πως κερδίζουμε κάτι αλλά και πως χάνουμε κάτι άλλο.
Είναι επιλογή, μια επιλογή που μπορεί όμως να κριθεί ολόκληρη η ζωή σου.
Όπως ακριβώς αυτό που συμβαίνει κάτω από το νερό.
Υπάρχουν τόσα πράγματα, μερικά τα βλέπεις άλλα όχι.
Όχι επειδή κρύβονται όλα όσα δεν βλέπουμε, αλλά επειδή δεν θέλουμε να δούμε κάποια πράγματα!
Έχει διαφορά.
Έτσι γίνεται και με εμάς, δεν δίνουν σημασία.
Δεν νοιάζει όλους, όλες οι μικρές πέτρες κάτω από το νερό.
Αρπάζουν όσα θέλουν, και τα άλλα τα πατάνε χωρίς να νοιάζονται.
Οι πέτρες αντιστοιχούν στην συγκεκριμένη περίπτωση με τα όνειρα ανθρώπων!
Αναρωτιέμαι πως κάποιοι άνθρωποι παίρνουν την εξουσία μιας πέτρας και την πετάνε.
Καταστρέφουν όνειρα!
Πως να μην φοβάσαι?
Φοβάμαι, φοβάσαι!
Όλοι έχουμε όνειρα ή κάτι που αγαπάμε πολύ.
Για αυτό πάντα θα υπάρχει ένας μικρός φόβος αν συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοια άτομα γύρω σου.
[*Και δεν το λέω για όσους κάνουν κάτι άθελα τους.
Γιατί για αυτό υπάρχει μια λύση.
Μιλάω για αυτούς που δεν θέλουν να επιτρέψουν την ευτυχία για κάποιους.]
Ξέρετε τι είναι πιο ωραίο?
Όταν στέκεσαι και όταν πας να αγγίξεις το νερό,που προσπαθείς να ζήσεις λίγο αυτό που αναζητάς καιρό.. να σου κρατά κάποιος το χέρι και μαζί να καταφέρετε να κρατήσετε μαζί όλες τις πέτρες.
Θα υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη να καταφέρουν να πραγματοποιήσουν περισσότερα όνειρα.
Δυο χέρια κάνουν περισσότερα από ένα, είναι γνωστό!
Μην ξεχάσεις όμως να βρεις το σωστό χέρι που θα διαλέξεις να έχεις πλάι σου!

Μπορείς να κάνεις περισσότερα από όσα φαντάζεσαι!♥