Σταγόνα βροχής

Ποια σταγόνα της βροχής να είναι η πιο αλμυρή; Γέλασαν στην ερώτηση μου,μα καθόμουν όρθια και τους κοιτούσα με το ίδιο αυτό σοβαρό ύφος που έκανα την ερώτηση.
Σοβάρεψαν,με κοίταξαν γεμάτο απορία..σήκωσα το χέρι μου,στράφηκα προς την παλάμη και είπα..όλα αυτά είναι δάχτυλα..όμως είναι διαφορετικά, όλοι είμαστε άνθρωποι..μα κανένας ίδιος με κανέναν..
Καμία αντίδραση και το κλίμα άρχισε να βαραίνει..στο μυαλό μου όμως είχε καρφωθεί η ερώτηση εκείνη που αφορούσε την διαφορά, ποια είναι οι διαφορά στις σταγόνες; στα αστέρια; σε σένα και σε μένα; ψιθύρισα και προσπάθησα να δώσω ένα ελαφρύτερο παράδειγμα,περιμένοντας μια απάντηση.
Η σιωπή ήταν τόσο φανερή που άκουγα τους χτύπους από τις καρδιές..
Κοίταξα προς την θάλασσα και χαμογέλασα..τότε ακούστηκε ένα γιατί; Γύρισα ξαφνιασμένη και τότε συνέχισε..γιατί χαμογελάς; ..Τότε του έδειξα την θάλασσα,τον ουρανό και εμάς..φαινόταν να μπερδεύεται περισσότερο και μετά από λίγο πρόσθεσα ".. είναι ωραία".
Μου είπε,περίμενε..τον κοίταξα με απορία αλλά έφευγε.
 Μετά από αρκετή ώρα γύρισε,μου έπιασε το χέρι και με πήγε σε έναν τοίχο..έναν τοίχο που κάποτε ήταν άσπρος..πλέον είχε γεμίσει χρώματα.
Το γαλάζιο κυριαρχούσε και στο βάθος έβλεπες ανθρώπους γεμάτο δύναμη να ζήσουν,χαμογελαστοί. Δες..είπα. Δεν ξέρουν πραγματικά τι είναι όλα αυτά γύρω τους,τι υπάρχει παραπέρα αλλά μπορούν να ζήσουν καλά γνωρίζοντας κάτι τόσο μικρό που ζει δίπλα τους,ένα άλλο ανθρώπινο σώμα ή μάλλον ψυχή..Αυτά τα μεγάλα γύρω από αυτούς έχουν μικρή αξία, και αυτός ο ανθρωπάκος,τόσο μεγάλη. 
Με κοιτούσε περίεργα,αλλά φαινόταν να είχε καταλάβει τι εννοώ..έκατσα στο διπλανό σκαλοπάτι και έσκυψα το κεφάλι μου για να επανέλθω. 
Με ταρακούνησε γερά..μου πρόσφερε ένα λουλούδι που γεννήθηκε από σταγόνες βροχής,το φύλαξα,το κράτησα και μετά που ξεράθηκε..η αξία του δεν χάθηκε.
 Έτσι η βροχή ξυπνά αναμνήσεις,και οι αναμνήσεις δεν πεθαίνουνε.

Only you.

Μια ασπρόμαυρη εικόνα..που της πήραν τα χρώματα. 

Ένα όμορφο πρόσωπο, που του πήραν το χαμόγελο.

Γιατί ότι δίνει η ζωή το παίρνει πίσω; Δεν είναι ωραίο να χάνεις αυτά που έχεις.

Άμα είναι όλα έτσι,τίποτα δεν θέλω. Μονάχα να βυθιστώ στις σκέψεις μόνη. Μόνη στη σιωπή.

Απέμειναν άψυχα αντικείμενα να χαϊδεύω σαν μικρό παιδί, όμως μέσα από αυτά κρύβονται πράγματα αληθινά από την ψυχή.  

Και τώρα; ο κόσμος περιμένει να βρω δύναμη να συνεχίσω την διαδρομή μου. Και εγώ πρέπει να τους ικανοποιήσω λέγοντας πως όλα πάνε καλά..μονάχα εγώ ξέρω όμως πότε είμαι καλά. Και αυτά τα λόγια που λένε πως θα έρθουν καλύτερα και άλλα..είναι μια γενική κουβέντα για όλα. 

Κανείς δεν καταλαβαίνει..και έτσι δεν σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα αλλά χειρότερα. Θέλω τα παλιά να τα ξανά κάνω παρόν. Είμαι όμως τόσο αδύναμη, δεν τα κατάφερα..δεν τα κατάφερα..δεν.. Δεν έχω δύναμη να ψιθυρίσω καν όσα θέλω..το θάρρος χάθηκε και ένας κόμπος στον λαιμό με πνίγει όλο και περισσότερο..

Δεν μπορώ να ακουστώ πια στον κόσμο,όμως εγώ ακούω το χάος που γίνεται μέσα μου..οι επιθυμίες που κραυγάζουν,οι τύψεις που με κράζουν και τα δάκρυα που εμφανίζονται να μου θυμίσουν την διαφορά από την μια στιγμή στην άλλη ..
Αρνούμαι ότι κλαίω..δεν θέλω να ξέρεις..φοβάμαι να μοιραστώ ακόμα και αυτό μαζί σου πια,κρύβομαι. Ή μάλλον θέλω να πιστεύω πως κρύβομαι για να νιώθω πιο ασφαλείς..μόνη μου πρέπει τώρα να προστατέψω τον εαυτό μου..και έχω ξεχάσει τον τρόπο.

Kλείσε τα μάτια και χαμογέλα..μήπως χαρώ και εγώ λίγο μέσα από αυτό. Κάντο.

"Help me  find a way to breath"
Only you can bring me back to life.
Only you can put me into right.
Tell me when i can breathe again. 

Υ.Σ. Η φράση που βρίσκετε σε (") είναι από τον Κώστα Καραπαναγιώτη.
Ευχαριστώ για όλα βρε ψυχή.

Ίσως.

Πως να βρεις τις κατάλληλες λέξεις; Και αν ακόμα πιστεύεις πως τις βρήκες,ακολουθεί ολόκληρη διαδικασία. Που να βρεις το θάρρος να τις εκφράσεις; Θες απλά να κοιτάξεις τον άλλον και να νιώσει,όχι να του αποδείξεις ή να τον πείσεις. Είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα που μισείς τις λέξεις εκείνη την στιγμή,και παίρνεις μια βαθιά ανάσα και σωπαίνεις.

Και ακόμα και αν τα πεις, τότε είναι και ο φόβος που νιώθεις  πως δεν θα καταλάβει ο άλλος. Τότε είσαι σε απόγνωση και νιώθεις πως όλες οι πόρτες μπροστά σου κλείνουν και δεν ξέρεις αν έκανες καλά ή όχι. Το μόνο που κρατάς όταν δεν ξέρεις το συμπέρασμα είναι ότι προσπάθησες να τα κάνεις όλα πιο εύκολα. Ενώ όταν το ξέρεις υπάρχει η απογοήτευση και η χαρά.

Αυτό που είναι ενοχλητικό είναι ότι κάτι τέτοιες στιγμές θα εξαρτάτε η ψυχολογία σου από άλλους ανθρώπους, ευτυχώς-δυστυχώς όμως  έχουν ένα όριο επιρροής πάνω μας.

Τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά,μα τα λόγια μας πυκνά..θέλουμε να εξασφαλίσουμε μια προστασία και κόβουμε λεπτομέρειες που ίσως να είναι σημαντικές.. ώστε ότι και αν γίνει να έχουμε κάτι για μας,μέσα μας..

Χρησιμοποιούμε διάφορα επιχειρήματα για να δώσουμε στον άλλον να καταλάβει πως νιώθουμε. Μερικές φορές απλά έχουμε ανάγκη να μας ακούσουν,δεν ζητάμε τίποτα άλλο. Εξάλλου η επιλογή και η διαμόρφωση της γνώμης του άλλου δεν εξαρτάται πάντα από εμάς. 

Το απαραίτητο είναι να δείξουμε όσο μπορούμε τον εσωτερικό μας κόσμο στους άλλους, κάτι που εξίσου είναι αρκετά δύσκολο..

Διάφορες ερωτήσεις μας περιτριγυρίζουν, πως,πότε,γιατί; Αυτές οι ερωτήσεις που θέλουμε να απαντηθούν πλήρως για να ικανοποιηθούμε, μας κρατάνε πίσω και δεν ρισκάρουμε. 

Απλά σκεφτόμαστε τους πάντες όπως τους περισσότερους, το κάτι σαν όλα,το ποτέ σαν για πάντα. Έχουμε μάθει να έχουμε όρια για τον εαυτό μας,γιατί έτσι πιστεύουμε πως είναι το πιο σωστό..έτσι διαμορφώνουμε τα πάντα ανάλογα. Ίσως αν τα ξεπερνούσαμε όλα να τα βλέπαμε αλλιώς. Αυτό το ίσως μας φοβίζει, θέλουμε το σίγουρο.

Απλά οι λέξεις είναι η αφορμή για να ξεπεράσουμε το ίσως και να μάθουμε τι κρύβεται πίσω από αυτό και επειδή την έχουμε πατήσει προτιμάμε να μένουμε με απορίες και σκέψεις που μας βασανίζουν, ελπίζοντας με τον χρόνο να σβηστούν. 

Δεν υπάρχει τέλος στην αγάπη!

Ξημέρωσε.

Τα σεντόνια είναι ακόμα παγωμένα. Σέρνω το χέρι μου δίπλα,μα τίποτα, όλο το βράδυ ήταν άδειο. Ήμουν μόνη.Γυρίζω μεριά, αφού πλέον χώνεψα πως ήταν ένα απλό όνειρο.Πάει,πέταξε. 

Σηκώνομαι λοιπόν,ανοίγω την μπαλκονόπορτα..ωραία μέρα,το φως του ήλιου λάμπει λες και είναι καλοκαίρι κιόλας. Χαζεύω τον κόσμο και παίζω με τον ήλιο πάλι.

Ακούω από μέσα μια πόρτα..τρέχω να δω χαμογελαστή τι είναι, μα γυρίζω πάλι απογοητευμένη στην κρεβατοκάμαρα αφού ήταν από τον αέρα,έκανε ρεύμα από την μπαλκονόπορτα..

Σκέφτηκα για μια στιγμή να ξανά ξαπλώσω όμως ήξερα πως θα αρχίσω να κλαίω αφού συνέχεια θα κοιτάω το διπλό κρεβάτι να αποτελείται από ένα άτομο. Αλλά περισσότερο θα με πείραζε η έλλειψη ανάσας από έναν άλλον άνθρωπο,και αφού δεν θα την παρείχα θα με έκανε να νιώθω πιο μόνη από ποτέ. Έτσι απλά έβαλα μουσική και χόρεψα..ο χορός με κάνει να νιώθω καλύτερα οπότε αν δεν ήθελα να χαραμίσω την μέρα μου έπρεπε να αρχίσω με κάτι τέτοιο. "it's a new day" είπα και προσπάθησα να ξεχάσω τα πάντα,όπως και κατάφερα. 

Στην συνέχισα κάθισα να ξεκουραστώ λαχανιασμένη. Πήγα στην κουζίνα,και αφού έβαλα ένα ποτήρι νερό έκανα ένα μπάνιο και ηρέμησα.    

Ντύθηκα,πήρα το ποδήλατο και πήγα μια βόλτα σε ένα κοντινό καταπράσινο πάρκο. Είχα πάρει μαζί μου  και ένα βιβλίο,έτσι έκατσα και το διάβασα.
Και όταν πια έφτασε στο τέλος του με ένα όμορφο τέλος,ένιωσα ικανοποίηση. Σκεφτόμουν μετά το τέλος που έχουμε εμείς οι άνθρωποι..διαφορετικό. Αξίζει να ζεις όμως,να αγαπήσεις και να αγαπηθείς..αυτό είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα να μην σε νοιάζει το τέλος. Σε αυτό δεν υπάρχει τέλος.
Ήθελα να φωνάξω "δεν υπάρχει τέλος στην αγάπη" αλλά μόλις τόλμησα συνειδητοποιήσα ότι σχεδόν δεν ακουγόμουν, ήμουν βραχνιασμένη ίσως και να το έπαιζα λίγο περισσότερο γιατί δεν το πίστεψα τόσο,ήμουν ακόμα μόνη. Χαμογέλασα με την χαζή σκέψη πως σχεδόν ποτέ δεν φοράω μπουφάν γιατί έχω την εντύπωση πως δεν μπορώ να κινηθώ ελεύθερα. Θέλω να νιώθω ελεύθερη. Κάθε στιγμή,με οποιωνδήποτε τρόπο.
Γύρισα στο σπίτι σιγά σιγά περνώντας μια βόλτα από την αγορά,ήθελα να δω τις καινούργιες χαμηλές που θα έκαναν αλλά και να χαζέψω καινούργια πράγματα ή κόσμο. Έκανα τα ψώνια μου και έφτανα στο σπίτι..κατέβηκα από το ποδήλατο,έβαλα το κλειδί στην πόρτα.."Επ!" μια φωνή από πίσω μου..γυρίζω τρομαγμένη. "Αυτό το γράμμα είναι για σένα,ήταν ανάμεσα στους λογαριασμούς μου μάλλον και το έφεραν σπίτι μου". Ενθουσιάστηκα τόσο που σχεδόν του το άρπαξα από τα χέρια,και όχι γιατί ήταν η πρώτη φορά που πήρα γράμμα,απλά είναι ένας τρόπος να φτιάξει η μέρα μου προς το καλύτερο. Ήταν από την Νικολέτα και την αδερφή της. Το άνοιξα γρήγορα και όσο διάβαζα το γράμμα ασυνείδητα είχε σχηματιστεί το πιο μεγάλο χαμόγελο που θα μπορούσα να έχω. Γύρισα να πω στον άνθρωπο ευχαριστώ μετά από όλα αυτά αλλά είχε φύγει και δεν είχα καταλάβει τίποτα,είχα πνιγεί στην χαρά και ήμουν χαμένη στις λέξεις που σημάδεψε το χαρτί.
Μπήκα στο σπίτι, τακτοποίησα τα ψώνια και άρχισα να μαγειρεύω κάτι γρήγορο γιατί είχε φτάσει κιόλας μεσημέρι..
Χτυπάει το τηλέφωνο,τρέχω στην κρεβατοκάμαρα,το σηκώνω.. ήσουν εσύ που περίμενα όλο το βράδυ..ήθελα να έρθεις δίπλα μου όμως δίσταζα κιόλας να σου το προτείνω. Κλείσαμε,τίποτα. Σιωπή.
Πήρα μια ανάσα για να το χωνέψω και πήγα μέσα να συνεχίσω τα δικά μου, και 1 λεπτό αργότερα πάλι η μουσική ήχου κλήσης μου,πάω πάλι και ακούω την φωνή σου ξανά "Να έρθω?" ..(όλοι γνωρίζεται την απάντηση!) Πριν πω όμως αυτό το ναι,πέρασε λίγος χρόνος για να γυρίσω στις στιγμές της μέρας, στο βιβλίο συγκεκριμένα,στο όσα σκέφτηκα για το τέλος,όλα. 
Και τότε είπα δυνατά και καθαρά "Ναι,δεν υπάρχει τέλος στην αγάπη".
Ακολούθησε μια όμορφη βραδιά,γαλήνη,ησυχία. Μέχρι που η σιωπή έσπασε με αφορμή το πιο γλυκό και αθώο φιλί,έτσι ξεκίνησαν τα λόγια..ώστε να μοιραστούμε τα όνειρα! Έτσι ξεκίνησαν τα δικά μας όνειρα!

Υ.Σ.1. Μ*
Y.Σ.2. Νικολέτα ευχαριστώ που δεν με ξεχνάς!

No one loves you like me.

Τι σημαίνει εγώ;

Tι σημαίνει εσύ;

Ξέρεις, σε κοιτώ μερικές φορές για να αντικρίσω τα συναισθήματα μου. Να 'δω' τι νιώθω.Δεν είναι ότι δεν ξέρω τι σημαίνεις για μένα. Δεν είναι ότι δεν σε έχω ξανά κοιτάξει επίμονα..Είναι ότι κάθε μέρα είναι μια καινούργια αρχή και προσπαθώ να νιώσω κάθε φορά σαν την πρώτη  μας φορά,γιατί μάλλον αυτό που λένε με τον χρόνο ξεχνιούνται πολλά, ισχύει.

Θυμάμαι παλιούς φίλους,παλιές στιγμές, που ομολογώ ότι μου έχουν λείψει. 

Ο καθένας του τραβά τον δρόμο του σιγά-σιγά, "η ζωή τώρα ξεκινάει με τα μεγάλα προβλήματα, με τις ευθύνες" λένε. Και πριν τι; Δεν ζούσα; ..Απλά μεγαλώνω,και μαζί μου και τα προβλήματα. 
Αυτή η αίσθηση είναι περίεργη. Όλα είναι περίεργα. 
(Εξάλλου τα μικρά παιδιά είναι για μικρά προβλήματα. 

Δεν πρόλαβα να ευχαριστηθώ την σκηνή,και οι παραστάσεις τρέχουν. Άνθρωποι έρχονται,φεύγουν. Στιγμές το ίδιο. Μα το παρελθόν δεν γυρνά ποτέ πίσω για σένα,και το μέλλον σε έχει μέσα θες,δεν θες. Είτε κρατήσω σφιχτά τα μάτια μου,είτε τα αντικρίσω, για κανέναν δεν έχει σημασία...όλα προχωράνε με ή χωρίς εμένα. 
Βλέπω μια θολή σκηνή γεμάτο εικόνες αποθηκευμένη σε μια ψυχή, που έχει πολλές διαφορετικές οσμές. Ήταν ανάλογα τις στιγμές,άσχημες ή όμορφες. Είναι η ζωή μου.
Παρατηρώ πως ο καθένας ξεχωριστά από μας γενικά για τον έξω κόσμο δεν έχουμε καμία σημασία, πως αξία δίνουν στο σύνολο γενικά. Ξεχνάνε πως δημιουργήθηκε το σύνολο.
Μονάχα τα κοντινά μας πρόσωπα αναγνωρίζουν πόσο πολύτιμοι είμαστε. 'Η μάλλον να το θέσω πιο σωστά,όσοι το αναγνωρίζουν μένουν κοντά μας.
Μετά το τέλος της δικιάς μου σκηνής,κάτι επιβιώνει..τα συναισθήματα. Αυτά κανείς δεν μπορεί να τα σκοτώσει,πάντα θα υπάρχουν και θα κυριαρχούν την παράσταση.
Γιατί και οι αναμνήσεις θα χαθούν κάποια στιγμή, τα δάκρυα θα τα απορροφήσει το χώμα..τα χαμόγελα θα πετάξουν τον αέρα..
Εσύ όμως; Εσύ θα είσαι το αποκλειστικό δικό μου. Ότι και αν γίνει,φύγει ή έρθει. 
Τα σημάδια από τα αγγίγματα σου έχουν γίνει ένα με το κορμί μου.Εσύ είσαι το εγώ,και εγώ το εσύ. Εσύ είσαι τα πάντα,για πάντα..Και αυτό δεν θα αλλάξει ακόμα και αν μια μέρα όλα μεταξύ μας ξεραθούν, γιατί το δικό μας μαγικό λουλούδι πάντα θα λάμπει το ίδιο. 
Θα σαι πάντα δικός μου,γιατί έχω κάτι δικό σου. Όπως και εσύ κάτι δικό μου. 

Μαζί

Αργά-αργά ξεκινώ την μέρα μου,με μικρά βήματα.Προς εσένα. Και πάλι.

Συλλογιζόμουν. Αναρωτιόμουν. 

Όλα τα γεγονότα που περίμενα κυλάνε ταυτόχρονα αυτές τις μέρες,αλλάζοντας το κάθε γεγονός σκηνικό. Τόσα πολλά μαζί. Άλλα όμορφα,άλλα άσχημα.

Η διάθεση μου γύριζε τούμπα κάθε φορά,αφήνοντας το κάθε ένα γεγονός το στίγμα του μέσα μου.

Και όσο σκεφτόμουν κοιτώντας χαμηλά τον δρόμο που διάσχιζα,μια κόκκινη γαριφαλιά στάθηκε εκεί,μπροστά μου,σαν να με περίμενε. Χαμογέλασα βιαστικά. 

Το θεώρησα σύμπτωση που εκείνες τις μέρες κάναμε στην λογοτεχνία ένα κείμενο που είχε σύμβολο ένα λουλούδι, συγκεκριμένα μια παπαρούνα που εμφανίστηκε τυχαία ένα βράδυ. Αν και το δικό μου ήταν νωρίς το πρωί. Μου έφτιαξε την μέρα σε ένα αρκετό μεγάλο βαθμό.

Πίστευα, ή μάλλον ήθελα να πιστεύω πως η μέρα μου θα κυλήσει το ίδιο όμορφα, έχοντας κάπου στην άκρη του μυαλού μου ότι "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται".

Στην πραγματικότητα δεν πίστεψα ποτέ μου αυτή την φράση σε όλη μου την ζωή..απλά είχα ανάγκη να ξεγελάσω τον εαυτό μου για λίγα λεπτά..άρχισα να το καταφέρνω μέχρι κάποια στιγμή,αργότερα άλλαξαν,όπως φοβόμουν. Και μετά από μια δύσκολη μέρα..μονάχα η μυρωδιά του λουλουδιού είχε μείνει για συντροφιά..

Η επόμενη μέρα αν και δεν ξημέρωσε το ίδιο όμορφα,αλλά κύλησε πιο ήσυχα,όλα μπήκαν σε ένα κανονικό πλαίσιο,με τους ρυθμούς του,χωρίς πολλά ανεβάσματα,αλλά όχι και κατεβάσματα.

Ένιωσα πολύ καλύτερα που είχα και πάλι τον άνθρωπο μου για συντροφιά,που οι άσχημες στιγμές και λέξεις της προηγούμενης μέρας σβήστηκαν γρήγορα. 

Εξάλλου,η μυρωδιά του ανθρώπου όταν σε έχει τόσο κοντά του,είναι καλύτερη..

Και όσο ο χρόνος περνούσε γεμάτο εκπλήξεις..απόκτησα ένα νέο φιλαράκο,έναν καινούργιο αρκούδο! Για να μου θυμίζει κάθε βράδυ τις όμορφες αναμνήσεις μας. 

*(Τώρα πια έχω δυο αρκουδάκια να με προσέχουν και να με ζεσταίνουν τα κρύα,σκοτεινά βράδια.)

Σιωπή ξανά.. Ανακουφίστηκα. Με πιάνουν τα κλάματα. Είναι οι έντονες άσχημες στιγμές που έχουν καρφώσει το μυαλό μου και όλο το μέσα περιεχόμενο που κρύβω. 

Είναι οι φωνές που γυρνάνε ξανά και ξανά,τις ακούω σαν τώρα.

Είναι οι σκληρές λέξεις που με στοιχειώνουν. Ο φόβος της στιγμής.  Και όλα μαζί ταυτόχρονα. 

Μα είναι και το αίσιο τέλος του κεφαλαίου αυτού,που με συγκινεί αλλά και που με κάνει να κατηγορώ τον εαυτό μου για όλα τα προηγούμενα.

Θέλω να τα ξεχάσω,απλά είναι νωρίς. Σιγά σιγά. Όσο με χαϊδεύεις θα φύγουν όλα τα άσχημα. Σιγά-σιγά..και ο ψίθυρος συνεχίζει σιγά-σιγά..μέχρι που τα μάτια κλείνουν, η λογική σταματάει και αρχίζει το όνειρο ξανά από την αρχή..στην αγκαλιά σου.

Όσες στροφές και να κάνω,πάντα η κατάληξη μου θα είναι η ίδια,μαζί σου. Ξανά και ξανά. Ο δρόμος προς το τέλος και της εξόδου από το χάος είναι μονόδρομος,δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή.

Σε έχω βρει από την αρχή. Ο ονειρεμένος δρόμος της ζωής,είσαι εσύ. Από εκεί και πέρα,προχωράμε μαζί..

Η αγάπη μας.

Και όπως είπες,πίσω από κάτι κακό,ίσως και ακραίο άσχημο υπάρχει κάτι καλό,κάτι όμορφο που ίσως να μην ξεκαθαριστεί αμέσως, αλλά υπάρχει,είναι εκεί για να μας κάνει να ελπίσουμε πάλι,να μας δώσει δύναμη να συνεχίσουμε. Γιατί όλα γίνονται για κάποιον σκοπό εξάλλου.
Σύμφωνα με τα τελευταία γεγονότα, για εσένα και εμένα.

Χάος οι δρόμοι από πρωί πρωί,να τρέχουν οι άνθρωποι για διαφορετικούς λόγους αλλά ταυτόχρονα όλοι μαζί. Κάθομαι στο αμάξι και παρατηρώ σιωπηλά όσο με πηγαίνουν στο σχολείο. Δεν είχα την ευκαιρία να περπατήσω σήμερα μιας και έβρεχε..πάντως θα ήθελα να περπατήσω μόνη. Μου αρέσει γιατί μπορώ να σκέφτομαι ωστόσο κάποια πράγματα πιο καθαρά,χωρίς να έχω καμία επιρροή για να υιοθετήσω κάποιου άλλου την γνώμη,χωρίς πίεση,χωρίς να έχω νεύρα ή κάτι τέτοιο. 
Εσύ το ξέρεις καλά αυτό μικρέ,πως όταν δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά κάνω λάθη,που μετανιώνω. Για αυτό και ζητώ συγγνώμη. Όπως και να έχει όταν αγαπάμε,δεχόμαστε από τον άλλον και τα μειονεκτήματα του. Και σιγά σιγά διορθώνει ο ένας τον άλλον. Έτσι βρισκόμαστε εδώ,μέχρι σήμερα. 
Με την αγάπη μας,δες πόσο δυνατή είναι. Και θέλω να πω ένα ευχαριστώ γιατί κυρίως με έχεις κάνει έναν καλύτερο άνθρωπο. 
Και μετά από έναν καβγά..γεμάτο φωνές,λόγια που πονάνε, απορρίψεις γλυκών φιλιών που αυτή την στιγμή νοσταλγώ και δάκρυα που κύλισαν[...]

-Θα με αγαπάς για πάντα;
-Για πάντα μικρή μου.
-Ακόμα και όταν θα νευριάζω; 
-Ειδικά τότε...και όταν θα νευριάζεις και θα με διώχνεις,εγώ θα σε ακολουθώ.
-Και άμα φεύγω εγώ;
-Θα έρχομαι. Όταν θα έχουμε το δικό μας σπίτι,ακόμα και αν πηγαίνεις να  κοιμάσαι στον καναπέ,θα έρχομαι να στρώνω στο πάτωμα να κοιμάμαι.
-Θα με παίρνεις αγκαλιά όταν θα κοιμάμαι;
-Πάντα θα σε παίρνω αγκαλιά.

Αυτό έχω να πω μονάχα,αν και το γνωρίζεις πολύ καλά ήδη:)

Βρες δύναμη ξανά.

Και όλο η αναπνοή μου λιγοστεύει μαζί σου. 
Δεν την νιώθω,δεν την ακούω όμως ζω,περισσότερο από ποτέ. 
Τα δάχτυλα των χεριών σου ρέουν στο κορμί μου,με έχεις πάρει ήδη τόσο απλά την πιο ζεστή αγκαλιά.  
Εύχομαι ολόψυχα μέσα μου να μην με αφήσεις,να μην με βγάλεις από το πιο ασφαλές μέρος ξανά εκεί έξω σε εκείνο τον κόσμο,φοβάμαι..κουράζομαι να κουβαλώ μια τεράστια ασπίδα που ποτέ όμως δεν θα είναι τόσο μεγάλη ώστε να αποκλείει την πιθανότητα να σε βλάψουν έστω και λίγο.
Και όταν με κοιτάς με αυτό το ύφος, βλέπω ότι η αθωότητα ακόμα υπάρχει..σε όλους μέσα μας! Αναρωτιέμαι γιατί πνίγουμε ένα από τα ομορφότερα πράγματα στον κόσμο..το παιδί μέσα μας.
Βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε..και έτσι βιαζόμαστε και να πεθάνουμε..μακάρι να μην μεγάλωνα άλλο και ας περνούσαν τα χρόνια! Θέλω να μείνω έτσι! Δεν θέλω να χάσω όσα έχω, ευκαιρίες για το μέλλον,όνειρα,φίλους και τον πρίγκιπα. Αφήστε με να ελπίζω στις νεράιδες,στους πρίγκιπες και πάνω από όλα στον συνάνθρωπο μου,δεν θέλω να χάσω την πίστη και την υπομονή μου όπως σχεδόν όλοι οι μεγαλύτεροι. Αφήστε με να έχω τον δικό μου κόσμο μέσα από τον δικό σας..
Μην μου καταστρέψετε τα όνειρα από τόσο νωρίς,πονάω και εγώ όπως και εσύ,απογοητεύομαι,κλαίω.
Θέλω να χορέψω στους δικούς μου ρυθμούς το όνειρο μου. Κλείσε τα μάτια,μείνε μόνη και άκου τους ρυθμούς,ταξίδεψε όπου θες με τον νου, με όποιον θες και ύστερα κάνε το αληθινό. Βλέπεις το χαμόγελο στα χείλι σου? Για κοίτα ή φαντάσου την ψυχή σου με μια απλή σκέψη πως έχει δύναμη να συνεχίσει να ελπίζει σαν τρελή. Που να δεις και στην πράξη:) 
Δεν έχεις νιώσει την καρδιά σου να χτυπά δυνατά από χαρά? Το στομάχι σου να βγάζει πεταλούδες? Το χαμόγελο που είναι σταθερό? Τα μάτια που λάμπουν σαν να είδαν πρώτη φορά το φως του ήλιου?
Και τώρα πες μου δεν θα ήθελες να το ξανά ζήσεις? Άσε ξέρω, είμαι σίγουρη μάλλον! Τι περιμένεις τρέχα να πάρεις ακόμα και ένα τηλέφωνο να ακούσεις μια γλυκιά φωνή να σου ψιθυρίζει πράγματα που θα γελάσεις,που θα νιώσεις σίγουρα καλύτερα από τώρα. Και τώρα έχεις νιώσει και εσύ την γαλήνη που νιώθω κάθε φορά που με έχει ο πρίγκιπας αγκαλιά.

Υ.Σ. Καλή χρονιά!^^
Περαστικά αρρωστούλη πρίγκιπα!

Υπάρχεις.Ζεις;

Γαλήνη,ησυχία..απόλυτη σιωπή. Απλά παρατηρήσεις,απλά συναισθήματα. 

Κάτι τρέχει και οι λέξεις υπάρχουν ολόκληρες μοναχά στο τρέμουλο τον χειλιών μου.

Διαφορετικό,περίεργο. Σχεδόν ψίθυρος. 

Κάποιες φορές με τρομάζω,φαίρομαι αλλιώς από τους γύρω μου,

τόσο που εκπλήσσω και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Η ζωή μου αλλάζει συνέχεια από την μια στιγμή στην άλλη τόσο γρήγορα,αυτό αλλάζει και εμένα.

Ο χρόνος αλλάζει τα περισσότερα πράγματα,αν όχι όλα.

Όπως σε ένα βιβλίο όλα κυλάνε με βάση τον χρόνο και υπάρχουν σημαντικά γεγονότα σε όλη την διάρκεια,έτσι έχουμε εξέλιξη της αρχής σε ένα μεταμορφωμένο τέλος

Έτσι και οι ζωές μας..έτσι αποκτούν νόημα,έτσι μεγαλώνουμε,

όχι από τον χρόνο που περνάει μέχρι την στιγμή των γενεθλίων μας ξανά,αλλά από τα γεγονότα. 

Συνήθως βάση δίνουμε περισσότερο στον χρόνο,

αλλά χωρίς τα γεγονότα τον θεωρώ απολύτως τίποτα.

Τι και αν οι δείκτες των ρολογιών γυρίζουν αν δεν έχεις έρθει ακόμα στην ζωή?

Ο χρόνος υπάρχει ακόμα και πριν γεννηθούν οι αθώες ψυχές παιδιών.

Το γεγονός λείπει,έτσι για αυτόν ο χρόνος είναι ένα τίποτα. 

Τι σημασία έχει για σένα ο χρόνος που περνάει με τρόπο άσχημο,βαρετό;

Δεν τον υπολόγισες ποτέ,δεν είχε σημασία εκείνη η στιγμή για σένα.

Ενώ αντιθέτως όταν περνάς όμορφα τότε υπολογίζεις τον χρόνο,την στιγμή.

Για μένα αυτό είναι ζωή,οι όμορφες στιγμές.

Είμαι 16 χρονών αλλά, ΔΕΝ έχω ζήσει και τα 16 χρόνια.

Ζωή δεν είναι να αναπνέεις..αυτό είναι μια ύπαρξη,κάπου,κάποιος κάποτε.

 Για αυτό και το μετανιώνω,μετανιώνω για τον χρόνο που σπατάλησα αφήνοντας το στην τύχη,που δεν τα αξιοποίησα όπως ήθελα,όπως θα μπορούσα να επιλέξω.

Μετανιώνω για την στιγμή που κοιμήθηκα και δεν πήγα να πάρω μια αγκαλιά.

Όσο κουρασμένη και αν ήμουν εκείνη την στιγμή δεν ζούσα πραγματικά.

Και μάντεψε! Αν δεν θες να ζήσεις εσύ έτσι,ΘΕΛΩ ΕΓΩ γιατί θα κοιμάμαι μια ζωή,ενώ αυτή την αγκαλιά ποιος μπορεί να μου την εγγυηθεί αργότερα;

ΚΑΝΕΙΣ.

Μια βαθιά ανάσα.

...

Σκέφτομαι,ονειρεύομαι.

Χρειάζομαι δυο συγκεκριμένα χέρια να με κρατήσουν στην ζωή.

Μια αγκαλιά ως το τελευταίο πρωί.

*Εμείς ξέρουμε μονάχα τι γίνετε μετά...η μαγεία ξεκινά!

Υ.Σ. Καλά Χριστούγεννα σε καθέναν από εσάς. 

I need you.

*oh,fuck school. Okay, i know school is important because we learn lots of interesting things and because we have to know these things for our future. "For a better job". I am feeling tired and i would prefer to spend my time with my friends or with something else which i like to do! (for example to watch movies).

Και τώρα που είσαι πάλι;

Πέρασε η μέρα κιόλας.

Ούτε ένα άγγιγμα.

Ούτε ένα φιλί.

Χρειάζομαι γνώσεις.

Αλλά όχι μόνο!

Χρειάζομαι και σένα.

Γιατί να μου λείπεις κιόλας;

Γιατί κάθε λεπτό να φαίνεται αιώνας;

Που είσαι..;

Μακριά μου πάντως.

Περνάει αργά η ώρα χωρίς εσένα.

Και τόσο γρήγορα μαζί σου.

Κανείς δεν καταλαβαίνει.

Χάνομαι στην σκέψη.

Στις στιγμές.

Βλέπω την καλύτερη ταινία ξανά και ξανά.

Τις αναμνήσεις μας.

Κυλάνε μπροστά μου.

Τα παρακολουθώ με λαχτάρα.

Πως να στο πω τώρα αυτό;

Δεν τα λέει όλα η λέξη σε χρειάζομαι.

Ούτε καν η λέξη σε αγαπάω.

Αλλά σε έχω ανάγκη στην ζωή μου.

Κάθε λεπτό.

Να με καθοδηγείς.

Να με κακομαθαίνεις.

Να με νευριάζεις.

Να με διορθώνεις. 

Να είμαι ο εαυτός μου.

Μόνο μαζί σου ισχύει πλήρως.

Δεν φοβάμαι να κλάψω.

Να φωνάξω. 

Να γελάσω.

Θέλω να ξέρω πως δεν θα φύγεις.

Αυτό που θέλω δεν μετράει;

Αυτό θέλω.

Γίνεται νύχτα χωρίς σκοτάδι;

Φως χωρίς λάμψη;

Εγώ χωρίς εσένα;

Δεν γίνεται.

Πρέπει να μαι πλάι σου.

Θέλω να μαι πλάι σου.

Εδώ μιλάω για τα πάντα.

Ίσως ναι..

Να είσαι τα πάντα.

Μην με κοιτάς που τρέμω.

Δεν είναι επειδή φοβάμαι.

Είναι γιατί αντικρίζω όλη μου την ζωή.

Το παρελθόν μου.

Το παρόν μου.

Και περισσότερο γιατί μέσα σε αυτά βρίσκετε..

~Το μέλλον ΜΑΣ.

I need you every day more and more..