Κ*

Όταν ξυπνήσω να σαι εδώ. Σε παρακαλώ.
Μέχρι να ξυπνήσω θα σε συναντήσω στα όνειρα μου.

Προσπαθώ να μην σκέφτομαι πως λείπεις από την πραγματικότητα.
Προσπαθώ να βρω αφορμή να νιώσω πως είσαι κοντά μου.
Έστω και με διαφορετικό τρόπο από ότι θα ήθελα.
Με μια σου λέξη,ένα χαμόγελο,κάτι..

Κάθε μέρα σε έχω ανάγκη, όλο και περισσότερο.
Όμως σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη μέρα.

Ίσως υπάρχουν στιγμές που αδιαφορώ,όμως δεν παύω να νοιάζομαι.
Μονάχα κουράζομαι.

Κουράζομαι να κάνω ότι μπορώ να δείχνω τα συναισθήματα μου, 
και στο τέλος να είμαι η χαμένη.
Προστατεύομαι τώρα και εγώ,για να μην μπορέσει κανείς να με πονέσει ξανά.
Κανείς
.Απέκτησα την δύναμη που έπρεπε να έχω,όμως αν δεν νιώσεις δεν μαθαίνεις. 
Ακόμα και συναισθήματα που δεν είναι τόσο ευχάριστα. 

Μόνο εσύ έμεινες.

Μόνο για σένα έχω ελπίδα πως δεν θα με απογοητεύσεις για τα όνειρα που έχουμε.
Μόνο εσύ μου υπενθυμίζεις κάθε μέρα πως αυτή η υπομονή θα έχει νόημα στο τέλος.
Και ας μην είναι κανείς σίγουρος.

Η δύναμη που μου μεταφέρεις μέσα από την θέληση σου,μου αρκεί.

Πλησιάζουν οι βροχές πάλι. Κρύο.
Και τι δεν θα έδινα για μια ζέστη σου αγκαλιά για ένα λεπτό.
Και ας μην σε ξανά έβλεπα ποτέ πια.
Μονάχα μια φορά μαζί σου
.Θα περιμένω όσο χρειαστεί,θα αντέξω.
Θα κοιτάω από το παράθυρο να εμφανιστείς μέσα από την βροχή. 
Μονάχα μια φορά θα ψιθυρίζω μέχρι εκείνη την μέρα και θα κοιτάω τον δρόμο.
Θα ελπίζω όσο υπάρχω.
Γιατί τα πιο όμορφα πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις.

*Όπως εσύ.

http://www.youtube.com/watch?v=j-uIxXecyjE&feature=related

θεωρίες

Τι είμαι; Τι είσαι; Υπάρχουμε, αλλά γιατί να πιστέψω πως αυτός εδώ είναι ο πραγματικός κόσμος;
Λοιπόν δεν ξέρω. Είναι ώρες που αναρωτιέμαι πολλά, δεν κάνω και κάτι για να μάθω, ίσως να μπορούσα. Ναι φοβάμαι, μήπως δεν μπορέσω να αντιμετωπίσω το συμπέρασμα,τις απαντήσεις στις τόσες ερωτήσεις που έχουν χαράξει το ανθρώπινο μυαλό.
Λείπουν αρκετά κομμάτια του παζλ όμως είμαι καλά έτσι. Ίσως να με περίμενε κάτι καλύτερο, ίσως και χειρότερο και απογοητευτώ..μου αρκούν όσα έχω, έχω ανάγκη να ελπίζω για το μέλλον και να ονειρεύομαι, δεν θέλω να ξέρω το μετά ακόμα. Όταν είναι η ώρα θα μάθω.
Σκέφτομαι μερικές φορές..ότι δεν θέλω να μεγαλώσω,όμως κάθε μέρα που μεγαλώνουμε ζούμε κάτι διαφορετικό, είναι σαν στάδια οι ηλικίες που πρέπει να περάσουμε.
Θα ήθελα να ζήσω λίγο παραπάνω απλά κάθε ηλικία, περνάνε τα χρόνια τόσο γρήγορα..από ένα κοριτσάκι που αντίκριζα στον καθρέφτη χωρίς να ξέρει σχεδόν τίποτα πλέον είμαι μια κοπέλα με υποχρεώσεις, ευθύνες. Τόσο γρήγορα έγιναν όλα. Ίσως για αυτό κάνουμε λάθη,γιατί δεν προλαβαίνουμε να μεγαλώσουμε,γιατί όλα τα ζούμε για πρώτη και τελευταία φορά,κάθε μέρα,κάθε χρόνο.
Η διαφορά μέσα μας που κρύβει ο καθένας μας, μας κάνει να ζούμε διαφορετική ζωή..όμως όλοι μας έχουμε κάτι κοινό,εγωισμό. Αποκτάμε εχθρούς που ποτέ δεν συμβαίνει για σοβαρό λόγο. Δηλαδή σε μια χειρότερη κατάσταση πως θα φερόμασταν; Όρια, να βάζουμε παντού, αλλά πρώτα από όλα στους ίδιους μας τους εαυτούς. Φτάνουν στιγμές που δεν ελέγχουμε κάποια πράγματα, γινόμαστε τόσο καλοί και τόσο κακοί ταυτόχρονα, ψάχνουμε για ανθρώπους που έχουν τους "κωδικούς" των ψυχών μας και κάπως έτσι τους αγαπάμε σιγά-σιγά, και αν κάποιος είναι όλος λάθος ταρακουνιόμαστε και η συμπεριφορά αλλάζει από το ένα λεπτό στο άλλο.

Καλή τύχη, ελπίζω να βρεις τον κωδικό που θα σου ταιριάξει απόλυτα, και όταν τον βρεις να τον προσέχεις γιατί θα θέλουν να στον κλέψουν.

(αδυναμίες)

Πάρε με αγάπη μου, πάρε με μακριά από όλους. Μερικές φορές νιώθω πως δεν ανήκω εδώ,ίσως να φοβάμαι να το παραδεχτώ όμως κανείς δεν θέλει το καλό μας. Δεν τους νοιάζει αν πονάμε, αν είμαστε μεταξύ μας καλά..μονάχα να επεμβαίνουν στις ζωές μας.

Το ξέρω πως κάποιες φορές γίνομαι υπερβολική, όμως το κάνω για εμάς. Θέλω να μας προστατέψω όσο μπορώ, γιατί αν σε χάσω.. εγώ θα επιβιώσω με το κενό,κανείς άλλος. Όσα λιγότερα ξέρουν τόσο το καλύτερο, δεν μπορώ να ξέρω πως οποιαδήποτε στιγμή μπορούν να μας εμποδίσουν για τα όνειρα μας.

Από εμάς και μόνο θέλω να εξαρτάται. Η ζωή είναι δικιά μας. 

Μόνο εμείς ξέρουμε πόσα έχουμε δώσει για να παλέψουμε για το παρόν που έχουμε τώρα,ότι και να λένε..εκείνοι απλά βλέπουν μια εικόνα όμορφη, δεν ξέρουν πόσο κόπο,δουλειά,φαντασία,δυσκολίες αντιμετωπίσαμε για αυτό το αποτέλεσμα. Όλα αυτά τα χτίσαμε μόνοι μας,κανείς δεν βοήθησε γιατί λίγοι νοιάζονται για την ευτυχία ενός άλλου ανθρώπου. Γιατί λοιπόν να έχουν και όλοι το δικαίωμα να μας το διαλύσουνε; 

Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν οι άνθρωποι. Αναγκάστηκα να προσέχω κάθε κίνηση μου περισσότερο. Πόσο μάλλον τους ανθρώπους που αγαπάω. Κι ας πρέπει μερικές φορές να τους στεναχωρώ και να τους πάω κόντρα σε κάποια πράγματα, όπως κάνω μαζί σου, και όπως κάνετε εσείς μαζί μου. Καλά κάνετε. Μερικές φορές οι άνθρωποι πρέπει να καταλαβαίνουν κάποια πράγματα και πρέπει να τους ξυπνάμε αν θέλουμε το καλό τους, και όχι να τους αφήσουμε να κυλήσουν στο χάος. 

 Υπομονή..αυτό κάνω μέχρι να με πας πίσω, εκεί στον όμορφο κόσμο. Να με πας σύντομα ε! Μονάχα αυτοί που με ξέρουν καλά ξέρουν τον τρόπο, κι ας όλοι ξέρουν την λέξη.. μια αγκαλιά!

Χορός του ονείρου

Δεν έχω δύναμη να ανοίξω καν τα μάτια μου. Δεν κοιμήθηκα καλά χθες.

Νιώθω το έδαφος να τρέμει,μήπως κάνει σεισμό ή τρέμω εγώ; Σαν να ακούω την πόρτα να ανοίγει, "ποιος είναι;" δεν απαντάει κανείς. "ποιος είναι είπα;" πάλι η πόρτα κλείνει και η σιωπή μένει κλειδωμένη στο δωμάτιο, μα ταυτόχρονα νιώθω τόσα συναισθήματα και λέξεις που θέλουν να βγουν προς τα έξω και με περιτριγυρίζουν. 
Νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό, πνίγομαι. 
Δεν αντέχω άλλο. Ακούω μια μελωδία από το παράθυρο που μου χαρίζει φως,μια γλυκιά και απαλή μελωδία. Σηκώθηκα και κύλησα μαζί της. Κάνω κύκλους με τα βήματα από εδώ και από εκεί.

-"Σου αρέσει η μουσική;" αποκρίθηκε ένα μικρό κοριτσάκι με μια ροζ κορδέλα στα μαλλιά της. Σταμάτησα και την κοίταξα σιωπηλή.  
-"Από εδώ έρχεται η μουσική " και μου έδειξε ένα μικρό μπαούλο που όταν το άνοιγε άρχιζε η μελωδία να παίζει,υπήρχε και ένας μικρός άγγελος εκεί,στο κέντρο. Χαμογέλασα και το πλησίασα. Το άφησε στο πάτωμα. "Θα σε προσέχει" ίσα ίσα που ψιθύρισε και έφυγε. Μα που πήγε; Μου άφησε έναν μικρό άγγελο. Είναι πολύ όμορφο για μικρό αγαλματάκι. Το παρατηρούσα για ώρα, είχε κάτι περίεργο στο βλέμμα του. Είχε τόσο αληθινά μάτια,λες και με κοιτούσε στην πραγματικότητα. Το άφησα δίπλα από το παράθυρο και συνέχισα τον χορό. Ξαφνικά τρίβω τα μάτια μου και τα ανοίγω.
 Καθόμουν ακόμα σε εκείνη την καρέκλα.

   Κοιτάω δεξιά,αριστερά όμως πουθενά το κοριτσάκι ή το μπαούλο.Και η μελωδία είχε χαθεί. Μάλλον ήμουν πολύ κουρασμένη και ονειρευόμουν.
 Ήταν ο χορός του ονείρου με κοινό,τον άγγελο μου.

(1)dream

Κάπως έτσι θα μαστε και εμείς.

Κάπως έτσι μας φαντάζομαι μια μέρα.

Να και ο σκύλος που λέγαμε.

Καλά ίσως να ναι διαφορετικός.

Αλλά ίδιες μένουν οι υποχρεώσεις απέναντη του.

Μαζί σου θα ξυπνώ.

Μαζί σου θα ζω το κάθε λεπτό.

Νιώθω υπερβολική θέληση.

Θέλω να ζήσω αυτή την σκηνή.

Θα σαι εκεί; 

Μου πες πως δεν θα φύγεις στιγμή.

Σε χρειάζομαι.

Θα σε χρειάζομαι περισσότερο τότε.

Ίσως δυσκολευτούμε.

Ποτέ δεν πάνε όλα τέλεια όλο το 24ωρο. 

Όμως μπορούμε να προσπαθούμε.

Κάτσε όμως λίγο.

Μια στιγμή.

Θέλω να ζήσω το τώρα πρώτα.

Από αυτό εξαρτάται το μέλλον μας.

Δεν θέλω να με παρασήρη ο χρόνος που περνάει.

Δώσε μου ένα φιλί.

Να νιώσω πως όλα σταματούν για λίγο.

Κάνε μια ευχή.

Κλήδωσε το καλά στο μαγικό μπουκάλι μας.

Μαζί με τα υπόλοιπα όνειρα.

Ζωή.

Τώρα είναι η αρχή.

Δώσε μου δύναμη.

Φύλαξε με καλά , μην με πάρουν μακριά.

Δεν θέλω να πετάξω σαν πουλί.

Πετώ μαζί σου πιο ψηλά από κάθε τι.

Δεν θέλω να σταθώ στα πόδια μου και μόνη μου να περπατώ.

Άσε με να σταθώ στον ώμο σου, έστω σαν σκιά. 
Κάτι να έχω για την υπόλοιπη ζωή.

*Είσαι όνειρο, μην σβίσεις. 

ελπίζω

Τελικά πόση μαγεία ακόμα να κρύβει η ζωή?

Πόσα όνειρα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σε μια στιγμή?

Η ζωή είναι όμορφη αλλά ταυτόχρονα δύσκολη.

Τελικά πρέπει να χτυπήσεις πολλές φορές για να μάθεις να προσέχεις καλύτερα.

Κάπως έτσι.

Άλλοι έχουν σημάδια από τις πληγές.

Και άλλοι βρήκαν το κατάλληλο φάρμακο με προσπάθεια για να τις εξαφανήσουν.

Δεν μπορώ να πω πως ανήκω σε κάποιο από τα δυο πλήρως.

Είναι ανάλογα τις καταστάσεις,ξέρεις

Αυτό που έχω να πω είναι ότι όλα είναι κομμάτια της ζωής μου.

Και χαίρομαι που τις έζησα, γιατί αυτά με έκαναν αυτό που είμαι τώρα.

Ναι,μου αρέσει να ονειρεύομαι.

Αλλά όταν υπάρχουν πιθανότητες για πραγματοποιήση και έχουν μια βάση για την ευτυχία μου.

Στηρίζομαι.

Στηρίζομαι σε ανθρώπους για τα όνειρα μου, αλλά περισσότερο σε μένα.

Πιστεύω σε ανθρώπινες χημείες και αληθινό ενδιαφέρον.

Τα εκτιμώ αλλά εγώ αποφασήζω για μένα,τι είναι καλό και τι κακό.

-Και αν δεν γίνουν όλα όπως τα λες? θα πονέσεις.

-Αφου αξίζουν ας πονέσω. Ελπίζω.

-Απλά άσε την ζωή να κυλήσει μόνη της με τον χρόνο, και ότι γίνει.

-Την ζωή την κυλάμε εμείς ΟΧΙ ο χρόνος.

Βλέπω κάποιους που την άφησαν στην τύχη και ξέρεις τι?

ΔΕΝ είναι ευτυχησμένοι και μετάνιωσαν για όσα ήθελαν και δεν έκαναν ΠΟΤΕ.

ΤΩΡΑ είναι η ευκερία σου και σένα.

Εγώ επέλεξα!

you make me happy

YΟU MAKE ME HAPPY
when you say 'I love you'

όταν με αγκαλιάζεις και δεν με αφήνεις να φύγω.
όταν με πας σε όμορφα μέρη και με ταξιδεύεις.
όταν μοιράζεσαι τα πάντα μαζί μου.
όταν είσαι δίπλα μου με ένα γλυκό χαμόγελο.
όταν σκέφτεσαι το καλό μου.
όταν με προσέχεις.
όταν ονειρεύεσαι μαζί μου.

Απόψε θέλω να πετάξω μακριά. Να εμφανιστώ δίπλα σου αυτό το βράδυ. Να χαμογελάσουμε και πάλι.
Να μην ζω στις αναμνήσεις και πίσω στις στιγμές κάθε βράδυ που μου λείπεις.
Θέλω να με παίρνεις τις σκοτεινές νύχτες στην αγκαλιά σου,να με προσέχεις όπως κάνεις τις μέρες με το φως.
Κράτα μου το χέρι και κλείσε τα μάτια σου αγάπη μου,μην φοβάσαι δεν θα σε αφήσω λεπτό,στο υπόσχομαι.
Είσαι ο σωστός άνθρωπος την σωστή στιγμή.
Είσαι τα πάντα και ελπίζω για πάντα.
Μην κουράζεσαι με τις λέξεις και αύριο εδώ θα είμαι,θα ξυπνήσω πλάι σου.
Σουυυ,κοιμίσου τώρα μικρέ,καληνύχτα.
Σε αγαπάω Mιχάλη.

το φυλαχτό ήταν το μυστικό

Αναστέναξα και κάθισα στον καναπέ. Βράδυ και πάλι. Είναι το τέλος κάθε μέρας..ή μήπως όχι; Πέρασαν διάφορα από το κεφάλι μου και απλά περίμενα να πέσουν όλοι για ύπνο για να συνεχίσω την μέρα μου διαφορετικά όπως συνήθιζα τα σκοτεινά βράδια ενώ έπεφτα για ύπνο και με έβρισκε το ξημέρωμα με τα ακουστικά στο χέρι. Έφτασε η στιγμή λοιπόν. Βγήκα από το μπαλκόνι και κοίταξα την όμορφη θέα. Ήθελα να κάτσω και να παρατηρήσω τα πάντα ακούγοντας χαμηλά μουσική. Πρόσεξα τα φώτα των σπιτιών, τους άδειους δρόμους,τα λαμπερά αστέρια και εκείνον απέναντι.Κρύφτηκα για λίγο για να μην με δει όταν σήκωσε το κεφάλι του,δεν ξέρω γιατί αλλά δεν ήθελα..αργότερα το χαμήλωσε και συνέχισε να κλαίει ασταμάτητα. Κρατούσε κάτι στο χέρι που γυάλιζε. Μετά από προσπάθεια κατάφερα να δω πως ήταν ένα κολιέ. Ένα όμορφο φυλαχτό που έβαζε σε ένα μικρό μαύρο κουτάκι. Τον κοιτούσα για ώρα. Προσπαθούσα να μάθω τι είχε συμβεί χωρίς να τον ρωτήσω. Ντρεπόμουν όσο και να ήθελα να μάθω. Ένιωσα την ανάγκη να βοηθήσω κάποιον,γιατί κάνει και εμένα να νιώθω όμορφα. Σηκώθηκε και πήγε μέσα, μα τα φώτα δεν έχουν κλείσει. Δεν κοιμάται. Εκεί ήταν που άκουσα έναν θόρυβο  και έτρεξα στο κρεβάτι μου.
 Περίμενα για λίγα λεπτά και τελικά τίποτα. Σηκώθηκα και σιγά σιγά προχώρησα στο υπόλοιπο σπίτι, όλοι κοιμόντουσαν. Πήρα μια βαθιά ανάσα και προχώρησα στο μπαλκόνι, τα φώτα του απέναντί ήταν κλειστά. Άρχιζα να νυστάζω όμως δεν ήθελα να κοιμηθώ. Έβαλα τα ακουστικά στα αφτιά μου και άρχισα να χορεύω στο δωμάτιο μου, άφησα την μουσική να με ταξιδέψει με την μελωδία της και μετά με πήγε σε ένα όνειρο ο γλυκός ύπνος. Ονειρεύτηκα να φοράω το κολιέ. Είχε μείνει στην μνήμη μου. Έτσι άρχιζα να βγένω κάθε βράδυ από το μπαλκόνι μήπως το ξαναδώ, μήπως τον ξαναδώ..
Δεν τον ξανα είδα..μα που πήγε; ούτε απόψε δεν ήταν εδώ. Ετοιμάστηκα και βγήκα μια βόλτα στους δρόμους..φεύγοντας πήρα και δυο καραμέλες, ήταν από τις αγαπημένες μου..έφαγα μια από το σπίτι και κράτησα την άλλη για αργότερα. Προχωρούσα και όλα ήταν ύσηχα..κάθησα για λίγο σε δυο σκάλες ενώς σπιτιού και έβγαλα το κινιτό μου για να κάνω ένα τηλέφονο, πριν προλάβω όμως είδα κάτι λαμπερό στον δρόμο, πλησίασα και ήταν ένα στρασάκι που από κάπου θα έπεσε σκέφτηκα..παραπέρα όμως και άλλο, και άλλο! Μάζεβα ένα ένα τα στρασάκια,ήταν πολλά. Πίστευα πως κάπου θα με οδηγούσαν..μέχρι που κάποια στιγμή σταμάτησαν ξαφνηκά να υπάρχουν, και εγώ απλά στεκόμουν σε ένα σταυροδρόμι. Θύμοσα,απογοητεύτικα. Έριξα την χούφτα όλη στον δρόμο και γύρησα σπίτι. Το επόμενο πρωί σηκώθηκα αργά και βιαζόμουν για το σχολείο, πριν φύγω όμως η μαμά μου μου είπε πως μου έφεραν κάτι χθες το οποίο ξέχασε να μου δώσει..της είπα θα το ανοίξω αργότερα και έφυγα τρέχοντας. Μετά από σχολείο, διάβασμα και όλα αυτά θυμήθηκα αυτό που μου είπε η μαμά. Είχε πια νυχτόση. Πήγα στο δωμάτιο μου και σκήζοντας το περιτίλιγμα αντίκρησα το μαύρο εκείνο κουτάκι. Είχα μείνει άναυδη. Το άνοιξα και αντίκρησα εκείνο το όμορφο κολιέ..το πήρα μαζί μου και πήγα απέναντη, σε εκείνον. Χτύπησα πολλές φορές την πόρτα μα μάτεα. Ξύπνησα και έναν γείτονα και μου είπε πως εκείνος έχει φύγει εδώ και αρκετές μέρες. Μα που πήγε; Πως με βρήκε; Δεν με είδε! Γιατί μου το έδωσε; Δεν κατάλαβα ποτέ μου. Απλά κάτω από το μαύρο κουτάκι ήταν κολημένο ένα σημίομα που έλεγε "πίστεψε σε αυτό και στα όνειρα σου" από τότε δεν το έβγαλα στιγμή από πάνω μου. Πέρασε ο καιρός και είχα καταφέρει πράγματα στην ζωή μου πολλά. Ίσως να ήταν τυχερό. Όλα ήταν όμορφα εκείνον τον καιρό μέχρι που μια μέρα άκουσα ένα χτύπημα στην πόρτα και τον είδα, είδα εκείνον που μου το έδωσε. Στεκόταν με ένα χαμόγελο. Άρχισα τις ερωτήσεις πριν καν μιλήσει..όταν τελείωσα μου είπε κάτι που με έβαλε σε σκέψεις και είχε δίκιο. "Απλά όλοι έχουμε την ανάγκη να πιστέψουμε κάπου,όμως τα όνειρα σου δεν τα κατάφερε ο κολιές ούτε τίποτα άλλο, παρα μόνο εσύ." Έβγαλα το μικρό φυλαχτό και του το έδωσα πίσω. Άπλωσε το χέρι του και με μια κύνηση το χε πετάξει από το μπαλκόνι. Έτσι κοιταχτήκαμε και του είπα, ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ, ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΟΡΙΖΩ ΕΓΩ:)
Κάπως έτσι λοιπόν ήθελε να μου δείξει 'εκείνος' πως κάτι που πιστεύουμε πως έχουμε ανάγκη, στην πραγματικότιτα ίσως να μην το έχουμε, απλά μέσα από πράγματα της ζωής προσπαθούμε να βρούμε κάτι άλλο, που στην συγκεκριμένη περίπτωση βρήκα δύναμη! Και την βρήκα από έναν άγνωστο, εκεί που δεν το περίμενα! 
                         
             Τέλος..


*Καλό σας μήνα! Hello august:)

Το αγόρι της αγοράς

Μόλις ένιωσα ένα χέρι στον ώμο μου να με ταρακουνάει στης 6 το πρωί, ήταν η ξαδέρφη μου που της είχα πει να με ξυπνήσει για να πάμε να βοηθήσουμε την μαμά της να πουλήσουμε αχλάδια. Ήταν και άλλοι εκεί, ανάμεσα σε αυτούς το μικρό αγοράκι, στεκόταν εκεί μόνος του..χωρίς γονείς και περίμενε πελάτες να πουλήσει όλα όσα είχε φέρει. Απλά παρατηρούσα τον κόσμο,το μέρος.. μέχρι που κάποια στιγμή άκουσα μια φωνή,μια δυνατή φωνή γυναίκας γεμάτο θυμό να φωνάζει στο μικρό αγοράκι..
-"Εγώ και η άλλη κυρία  πουλάμε 1 ευρό το κιλό μπάμιες εσύ γιατί 80 λεπτά? Χαλάς την αγορά! Κακομαθημένο! Έρχονται σε σένα τώρα..κλέβεις πελάτες!"
Έλεγε αυτά τα λόγια παίρνοντας τα πράγματα του αγοριού και σπρώχνοντας πιο πέρα,μακριά της..στην αρχή το αγοράκι δεν μιλούσε, όλος ο κόσμος στεκόταν εκεί παγωμένοι από το σκηνικό, πετάγεται ένας άντρας που δούλευε εκεί.."ότι θέλει θα κάνει.." τότε ο μικρός πήρε θάρρος και είπε με ψηλό τόνο "δικά μου είναι, όσο θέλω θα τα πουλάω.." η κακιά γυναίκα τον κοίταξε με οργή και του είπε να χαμηλώσει τον τόνο της φωνής του αλλιώς θα τον χτύπαγε..ο άντρας που του έδωσε δύναμη να μιλήσει, τον βοήθησε και τα πούλησε όλα το μικρό αγοράκι της αγοράς, γεμάτος χαρά που δεν θα ξανά κουβαλούσε πράγματα προς το σπίτι μόνος του και έχοντας χρήματα..πήγε και πήρε ένα παγωτό για τον καλό κύριο:)
Το αγοράκι πήγε σπίτι του νωρίτερα και ευτυχισμένος, ενώ η κακιά γυναίκα έκατσε πιο αργά και δεν τα πούλησε όλα..και το μόνο που κατάφερε είναι να δείξει το αληθινό άσχημο πρόσωπο της! ..Και κάπως έτσι παρατηρώντας το αγόρι που δούλευε κάθε μέρα σε αυτή την αγορά για το ψωμί του..αισθάνθηκα τυχερή αλλά και λύπη γιατί αυτό το αγοράκι έχει ζήσει κάτι διαφορετικό αλλά και σκληρό. Ένα αγοράκι πολύ πιο μικρό μου..που θα ήθελε τέτοια ώρα να κοιμάται,να βλέπει παιδικά,να παίζει..η ζωή τον κάνει να ωριμάσει πριν την ώρα του. Αυτός είναι άντρας! Για μένα είναι το μικρό αντράκι της αγοράς..ελπίζω να σε ξανά δω..αν όχι,εύχομαι να περνάς καλά και να έχεις καλές δουλειές! Ρ*
Υ.Γ. Συνάντησα και μια άλλη περίπτωση με άλλο παιδί 13 χρονών.."Δεν μπορώ να έρθω μαζί σου θάλασσα γιατί πρέπει να πάω στα χωράφια να φροντίσω τα ζώα της οικογένειας" το άκουσα και τον έσφιξα στην αγκαλιά μου,μιας και αυτόν τον γνωρίζω..τελικά πήγε,ξέρεις γιατί? γιατί το άξιζε. Του έδωσε ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο,και χάρηκα και εγώ μαζί του.

you're missing it

Μια τελευταία αγκαλιά,πόσο δύσκολο μου είναι..δεν θέλω να σε αφήσω,το ξέρω πως μακριά σου δεν θα είμαι το ίδιο ευτυχισμένη με πριν.Όσο νιώθω τα χέρια σου να με αγγίζουν,την ανάσα στον λαιμό μου και ακούω όσα μου ψιθύριζες τόσο περισσότερο λύγηζω και δεν λέω να ξεκολήσω από πάνω σου.Το ξέρω θα ξαναγυρήσω και θα σε βρω πάλι με μια ανοιχτή αγκαλιά,απλά θα μου λείψεις!Τώρα δεν θα έχω κανέναν να εκφράζω όσα νιώθω,κανέναν να μου λέει κάθε μέρα πως μαγαπάει..Όλα αυτά που ήταν στην καθημερηνότητα μου ήταν τα πιο όμορφα πράγματα σε όλη μου την ζωή.Θυμάσαι μικρέ που σου είχα πει πως θα σου έδειχνα ένα ωραίο τραγούδι όταν φτάσει η στιγμή που θέλω? Ναι, τώρα έφτασε..

Jason Walker - You're Missing It

It's cold again and I do not know what to do.
I need a friend,but all I really want is you.
Where have you been? I haven't seen you soon for so long.
I guess you're gone.
You're really gone.
So long ago you told me you'd never leave.
What do you know. Things have changed so suddenly.
Here I am. Ι αm moving on without you. Without you.
Now the years have passed us by
And I still do not know why
Before you tried.
You chose to quit.
So where are you tonight.
You could make everything alright.
But instead you're missing it.
You're missing it. All the things that I have done.
You're missing it. Everything I have become
You're missing it. You can never get it back. No you can't. You really can't.
There'll be a day when you wish you could go back.
When your mistakes will catch yup with where you're at.
Before you know all your chances will be gone.
They will be gone.