εσύ και εγώ♥

εσύ και εγώ

Με ένα μικρό όνειρο ξυπνούσα κάθε πρωί, πως θα τρέχω μέσα στα δικά μας όνειρα ως το τέλος και θα σε έβρισκα κάπου εκεί, να με περιμένεις όπως έκανες κάθε φορά που ο ήλιος ήταν εκεί για να φωτίζει τα πρόσωπα μας, ήσουν εκεί όμως και όταν ο ουρανός έριχνε μικρές στάλες βροχής.

Ήσουν εκεί, βράδυ-πρωί, πλάι μου να ομορφαίνεις τα μικρά όνειρα μου γιατί όπως έλεγες,εσύ και εγώ..Και τότε ήταν που σε αγκάλιαζα ξαφνικά δυνατά και έκλεινα τα μάτια μου με τον φόβο μήπως ακούσω κάτι που δεν θέλω..θυμάμαι πετούσαμε μικρές πετρούλες στο νερό και μου έλεγες ένα ωραίο παραμύθι..

-"Λοιπόν ήταν μια νεράιδα που ερχόταν συχνά σε αυτό το σημείο, κοιτούσε απέναντι και έλεγε δεν μπορώ να περάσω, φυσικά και μπορούσε, η νεράιδες έχουν φτερά..εκείνη όμως ήταν διαφορετική, δεν θεωρούσε σημαντικό τα φτερά και λίγο χρόνο, ήθελε να πάει εκεί με ένα αγόρι,  ερωτεύτηκε αυτή η νεράιδα, και σκεφτόταν τρόπο να πάνε μαζί εκεί.."

-"Και τελικά τι έγινε?"

-"Έμεινε με το αγόρι να κοιτά μέσα από το ποτάμι, τα όνειρα τους. Γιατί τελικά δεν είχε σημασία που θα πάνε, που θα είναι αλλά ότι θα είναι μαζί!"

Σε κοιτούσα σιωπηλά και τότε ήταν που έβγαλες μια πετρούλα από την τσέπη σου, αυτή η πέτρα ήταν ξεχωριστή, είχες χαράξει τα ονόματα μας πάνω, πιαστήκαμε από το χέρι μετρήσαμε δυνατά "1,2,3" και την πετάξαμε μαζί στο ποτάμι, ήταν σαν υπόσχεση πως δεν θα επιτρέπαμε σε κανέναν να χωρίσει τους δρόμους μας. Πέρασαν χρόνια, και ακόμα είμαι εδώ, στον ίδιο ώμο να ακουμπώ. Ώσπου μια μέρα  ολοκλήρωσες την πρόταστη που ποτέ δεν άφησα να πεις.

"Εσύ και εγώ..θα ήμαστε μαζί"

Τότε μπορούσα με σιγουριά να φωνάξω ότι εσύ είσαι το άλλο μου μισό,

ο σημαντικότερος λόγος που ζω και πως κανένας δεν είναι σαν εσένα.

Υ.Γ. Χαίρομαι που ήμαστε μαζί  και που πάντα χαμογελάμε με τις όμορφες αναμνήσεις μας.Έρχομαι να σε πάρω αγκαλιά.  Καληνύχτα καρδιά μου και καληνύχτα κόσμε*.*
~χρόνια πολλά Ν*~

Χριστούγεννα♥

Και  βγαίνω στους δρόμους  βλέποντας  με λαχτάρα τα δέντρα και τα κάγκελα τυλιγμένα από όμορφα φώτα. Κάνουν το σκοτάδι μέρα και τα μικρά παιδάκια βγαίνουν με τα γάντια στα χέρια τους για να περιμένουν τον Άι Βασίλη μήπως περάσει και τον αντικρίσουν από μακριά, κοιτούν στον ουρανό και ξανά κοιτούν. Μόλις βλέπω ένα κοριτσάκι να σκουντά την μαμά της και να της λέει "μαμά έχουμε φώτα και στον ουρανό? πως φτάσανε να τον στολίσουν τόσο ψηλά?" Η μανούλα της χαμογελά και λέει "αυτά που είναι εκεί ψηλά λέγονται αστέρια, και υπάρχουν κάθε βράδυ".

Παρακάτω βλέπω έναν ηλικιωμένο άντρα να κρατά στο χέρι του το δώρο για τον όμορφο μικρό εγγονό του που είναι χαμένος μέσα στα φώτα και στους ανθρώπους που βλέπουν λίγες μέρες πριν την πρωτοχρονιά το στολισμένο μεγάλο δέντρο  της πλατείας. Τους παρατηρώ και χαμογελάω.Μετά από λίγα λεπτά ακούω την μαμά μου να μου φωνάζει "έλα μέσα αγάπη μου κάνει κρύο" η αλήθεια είναι πως όσο κρύο και αν έκανε, ένιωθα πως τα Χριστούγεννα  με γέμιζαν ζεστασιά και με έκαναν ευτυχισμένη, πολύ ευτυχισμένη!  Λοιπόν πήγα στο ζεστό σπιτάκι μου και πήγα στο δωμάτιο μου με την απόφαση να το κάνω πιο όμορφο, για μια τέτοια γιορτή, δεν είναι οποιαδήποτε γιορτή, όχι για μένα .Είναι ξεχωριστές μέρες, όπως η κάθε μία μέρα που περνά και φτάνουμε στο σημείο που ακόμη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της. Βγάζω φώτα και στολίζω το κρεβάτι μου, και έκατσα και σκέφτηκα, ξάπλωσα και έκλεισα τα μάτια μου.Δεν βλέπω σκοτάδι, ούτε το απόλυτο τίποτα, βλέπω την ζωή μου να κυλάει όμορφα..θα μου λείψουν οι φετινές στιγμές, θα μου λείψουν άτομα που έχασα μα χαίρομαι για άτομα που κέρδισα, και βρίσκονται αυτά τα Χριστούγεννα εδώ, μαζί μου και μοιράζονται την χαρά τους μαζί μου!Μα πως να αντισταθείς στα υπέροχα γλυκά των Χριστουγέννων, στα χρώματα τριγύρω σου  και στο όμορφο δέντρο που υπάρχει μέσα στο σπίτι σου?

*.*  καλέ ξύπνα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

 

*Λοιπόν κάτι διαφορετικό τώρα, θέλω να ευχαριστήσω μια κοπέλα που τους τελευταίους μήνες μου έχει σταθεί πολύ. 

Ήταν δίπλα μου σε ότι και αν χρειαζόμουν και ήξερε τον τρόπο να με κάνει πάντα να είμαι καλά!

Χαίρομαι που θα περάσω αυτά τα Χριστούγεννα μαζί της, τα πρώτα μας Χριστούγεννα μαζί. Ευχαριστώ αγάπη μου.

Σαγαπώ Στέλλα. Ακόμα και όταν σου σπάω τα νεύρα είναι επειδή  σε αγαπάω, για αυτό που ακριβώς είσαι.

http://www.youtube.com/watch?v=pSLOnR1s74o&feature=relmfu

[Κ*]

Ότι πιο αληθινό είσαι εσύ.

Ίσως κάποιες φορές έχω φερθεί περίεργα, περίεργα για τους ανθρώπους που περνούσαν στην ζωή μου και δεν καταλάβαιναν τίποτα.

Δεν τους ζήτησα να με καταλάβουν, εκείνοι ήθελαν να έρθουν κοντά μου.

Ίσως να τους εμπόδισα εγώ η ίδια σε αυτό, όμως ήξερα πως κανείς δεν θα ένιωθε όπως εμένα,όπως εμάς.

Σε χριζόμουν τόσο χθες το βράδυ, ένιωθα τόσο άδεια που δεν μπορούσα,να σε σφίξω στην αγκαλιά μου για μια στιγμή.

Έδωσα σε έναν άνθρωπο την ευκαιρία να με πάρει αγκαλιά, δέχτηκε η αλήθεια είναι όμως του φάνηκε χαζό, και με την προϋπόθεση να βιαστώ για να μην τίποτα οι άλλοι. 

Τότε για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πως καμία δεν θα μοιάσει με την δικιά σου αγκαλιά.

ΚΑΜΙΑ.

Το άφησα, άρχισα να ψάχνω μια αιτία να μου αλλάξει γνώμη, όμως τίποτα, απογοητεύτηκα για άλλη μια φορά..

Γιατί είχα ανάγκη κάτι αληθινό, 

και αυτό θα ήταν μόνο μια αφορμή να μου ανταποδώσει όσα έχω κάνει για εκείνον.

Η αλήθεια είναι πως με πείραξε, με πείραξε που σκέφτηκε τι θα πουν "οι άλλοι",

και δεν σκέφτηκε πως ένιωθα εγώ εκείνη την στιγμή.

Έτσι κάνουν οι περισσότεροι. 

Φαίνεται εύκολο να σου ζητάνε μια αγκαλιά, 

όμως είναι ότι πιο δύσκολο μπορεί να δώσει κανείς,

να δώσει μια αληθινή αγκαλιά, κάτι που δεν θα νοιαστούν για τίποτα, μονάχα να ζήσουν ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχουν απομείνει.

Και αυτό τι ήταν? Ήταν ένα παράδειγμα που πολύ αγνοούν, για αυτό ΔΕΝ μπορείτε να έρθετε κοντά μου λοιπόν, γιατί εγώ έχω λίγα άτομα αλλά που μπορούν να με νιώσουν,ενώ εσείς εκεί ακούστε καλά αυτό που θα πω, μπορεί να έχετε πολλά άτομα γύρω σας, αλλά ΠΟΤΕ δεν θα νιώσετε γεμάτοι, γιατί κανείς δεν σας νιώσει πραγματικά.  

*Δεν χρειάζομαι τίποτα από υποχρέωση, μονάχα ότι είναι αληθινό, όπως ΕΣΥ.

το αγοράκι από το φούρνο!

Τα αγαπημένα μου ζαχαρωτά είναι αυτά που μου χαρίζει εκείνο το αγοράκι από το το διπλανό φούρνο.

Όταν με έστειλε η κυρία που με μεγαλώνει να πάρω ψωμί, με παρακολουθούσε όσο κοιτούσα με λαχτάρα τα ζαχαρωτά, μόλις έφευγα όμως άκουσα μια φωνή να με φωνάζει
"εε εσύ κοριτσάκι, μισό λεπτό"
Γύρισα, όταν κρατούσε μια χούφτα από διάφορα χρωματιστά ζαχαρωτά μου τα έδωσε και μου είπε να φύγω πριν έρθει η μαμά του και τον ρωτήσει γιατί τα έδωσε, του χαμογέλασα και του ψιθύρισα ένα γλυκό ευχαριστώ.
Αυτά τα ζαχαρωτά, μου θύμιζαν την μαμά μου.
Η μαμά μου, μου έδινε ζαχαρωτά που είχα την αίσθηση πως έμοιαζαν με αυτά, 
αν και δεν είχαν την ίδια γεύση ούτε κάτι ίδιο, μου προκαλούσαν αυτό το κλήμα.
Μετά από λίγες μέρες που ξανά πήγα στο φούρνο και είδα το αγόρι, του είπα αν μπορεί να έρθει για λίγο
στο πάρκο της γειτονιάς μας.
Τον περίμενα ώρα, όμως δεν έφυγα, ήξερα πως θα έρθει, ακόμα και αν άργησε!
Μέχρι την στιγμή που ένιωσα ένα χέρι να με ακουμπά στον ώμο,
τον κοίταξα και του είπα, γιατί μου έδωσε αυτά τα ζαχαρωτά και γιατί αισθάνθηκα
πως μου τα έστελνε η μαμά μου.
Μου χαμογέλασε και μου είπε, πως δεν ξέρει γιατί μου τα έδωσε, ήθελε απλά και το έκανε,
όσο για τα αισθήματα, ήταν επειδή μου τα έδωσε με αγάπη χωρίς να ζήτησε κάτι, 
αυτό ακριβώς έκανε και η μαμά μου, ήταν εκείνη η αίσθηση!  
Του είπα πως μου είχε λείψει κάτι τόσο αληθινό.
Μου είπε να κλείσω τα μάτια και να του δώσω το χέρι μου,
δεν ξέρω γιατί αλλά τον εμπιστεύτηκα,
μου άνοιξε απαλά το χέρι και μου έδωσε ένα σακουλάκι γεμάτο ζαχαρωτά,
όταν τα είδα, τον πήρα αγκαλιά και έφυγα τρέχοντας κλαίγοντας,μακριά!
Όλα αυτά μου θύμιζαν αναμνήσεις εμένα και της μαμάς, που μου είχαν λείψει πολύ.
Ώρες ώρες νομίζω πως η μαμά μου μου έστειλε εκείνο το αγοράκι από τον ουρανό 
για να την νιώθω κοντά μου..
Όταν πήγα σπίτι, έτρεξα στο δωμάτιο μου και όπως έπεσα στο κρεβάτι, 
έπεσαν όλα πάνω στο πάπλωμα, χαμογέλασα κλαίγοντας και σκέφτηκα αυτό που μου έλεγε,
"Κάθε βράδυ θα είμαι εκεί θα φυλάω ένα-ένα κάθε όνειρο σου"
Κάθε ζαχαρωτό, ένα κομμάτι ονείρου μου.
Ευχαριστώ που ποτέ δεν με άφησες!
Σ'αγαπώ μαμά♥

κριμένο θησαυρό♥

Μερικές φορές δεν έχει σημασία τι παίρνουμε αλλά από ποιόν το παίρνουμε.
Είναι η αξία που κρύβει μέσα του κάποιο δώρο, η αξία που δώσανε για να παρέχεις.
Πιστεύω πως και εσύ έχεις παρατηρήσει στον εαυτό σου περνώντας ένα μήνυμα από κάποιον, με οποιονδήποτε τρόπο, πως κάποιες φορές χαμογελάς. 
Δεν είναι αυτό που αντικρίζεις απαραίτητα, είναι οι σκέψεις  που σου λένε, έκανε κάτι για σένα, και όχι από υποχρέωση, είναι το αίσθημα που σε παρασέρνει να νιώσεις την μαγεία που έχετε. 
Είναι αυτό που θα σας ενώνει κατά κάποιο τρόπο, όπου και αν βρίσκεστε.
Είναι το βλέμμα όταν το αντικρίζεις και περνάνε στιγμές του παρελθόντος ξανά από μπροστά σου. 
Είναι το ταξίδι που κάνεις με ανοιχτά τα μάτια, και όμως ξεφεύγεις για μια στιγμή  όπως και στα όνειρα!
Ίσως να συμβαίνει συχνά αλλά εμείς να μην δίνουμε την απαραίτητη προσοχή, ή μερικές φορές μας νοιάζει τι θα πει εκείνος ο άγνωστος που με κοιτάει! 
Ξέρετε τι? Δεν με νοιάζει, θα αφήσω ελεύθερα τα μάτια μου να λάμψουν και την ψυχή μου να νιώσει ευτυχία έστω με αυτά τα μικρά πράγματα που μας παρέχει η ζωή, εξάλου, η μαγεία βρίσκετε μέσα σε αυτά που πιστεύουμε πως είναι μικρά, ενώ κρύβουν τόσα πολλά! 
 Ψάξε, ψάξε! Είναι σαν παιχνίδι, σαν τον κριμένο θησαυρό. 


http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=MpHH-BPIPMk


  ΚαπOια
        Nυχτα
       δEς
     ΟτI
       πΡαγματοποιουνται
    σιγΑ-σιγα

Να προσέχεις όσα αγαπάς γιατί ίσως τα χάσεις με άλλον τρόπο.

Βγήκα έξω ένα πρωί, μετά από έναν δυνατό θόρυβο που άκουσα.

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Τα μάτια μου θόλωσαν και βούρκωσαν μόλις είδα μια κοπέλα νεκρή .

Τα πόδια μου κόπηκαν, δεν ήξερα που να πάω και τι να κάνω.

Περπατούσα σιγά σιγά προς το μέρος της.

Την χτύπησε αυτοκίνητο από ότι κατάλαβα, δυνατά.

Εκείνη έτρεχε στους δρόμους χωρίς να την νοιάζει τίποτα άλλο.

Ο άνθρωπος που την χτύπησε, έκλαιγε τόσο δυνατά. Οι φωνές των ανθρώπων έμειναν τόσο έντονα στο μυαλό μου. Μετά από λίγες μέρες, άκουσα την πόρτα μου να χτυπά, την άνοιξα. Ήταν ένα αγόρι, ένα αγόρι στην ίδια ηλικία με την κοπέλα. Κάθισε και μου είπε μια ιστορία.

Ήταν ότι πιο σημαντικό είχα.

Το μόνο που είχα πραγματικά δικό μου.

Ήταν να την δω εκείνη την μέρα. 

Σε ένα παγκάκι, που έμεινε άδειο.

Ήθελα να της πω πράγματα που δεν είπα ποτέ.

Ήθελα να την δω πριν φύγει.

Ήθελα να της πω πως την τελευταία φορά που τσακωθήκαμε, 

δεν εννοούσα όσα είπα.

Την αγαπούσα.

Την αγαπάω.

Την περίμενα με τόση χαρά και τελικά όλα άλλαξαν μέσα σε μια στιγμή.

Όλα γκρεμίστηκαν. 

Έσκυψα το κεφάλι και είπα λυπάμαι. Το αγόρι έφυγε με δάκρυα στα μάτια. Το επόμενο πρωί πήρα λεωφορείο για να πάω στην δουλειά,ένιωθα πως δεν είμαι σε θέση να οδηγήσω αφού όλο το βράδυ σκεφτόμουν όσα έγιναν εκείνες τις μέρες. Κάθισα σε μια θέση όταν είδα ξαφνικά..την κοπέλα,στεκόταν όρθια εκεί μπροστά μου. Προσπάθησα να την αγγίξω όμως κανένα αποτέλεσμα.Σήκωσε τα μαλλιά της από το πρόσωπο  της και με κοίταξε.Δεν μίλησε όμως, και απλά έφυγε.Ήξερα πως κανείς δεν την έβλεπε όμως δεν φοβήθηκα.Πίστευα πως ήταν ένα μήνυμα πως όσα μου είπε το αγόρι τα γνωρίζει.Μετά από αρκετές ώρες δουλειάς, γύρισα στο σπίτι.

Κάτω από την πόρτα μου, είδα ένα χαρτί να λέει:

"Ευχαριστώ. Να προσέχεις όσα αγαπάς γιατί ίσως τα χάσεις με άλλον τρόπο."

Ήταν από το αγόρι, επειδή τον άκουσα.Από τότε όλα έφτιαξαν, όμως μπορώ να πω ήταν μια ανάμνηση και αυτή.Ίσως ένα μάθημα για όλους μας.Πηγαίνω μερικές φορές σε εκείνο το παγκάκι που ανέφερε το αγόρι.Κάθομαι και ξεσπάω σε κλάματα γράφοντας σε ένα μικρό τετράδιο όσα νιώθω.Αυτό το τετράδιο ξέρω πως μια μέρα θα βρεθεί σε κάποια χέρια. Ελπίζω μονάχα μέσα από όλα αυτά  να νιώσουν και άλλοι κάποια πράγματα και να στεναχωριούνται για πραγματικούς λόγους, για λόγους που  δεν διορθώνονται, γιατί τα περισσότερα προβλήματα αν όχι όλα έχουν κάποια λύση! 

πέτρες*.*

οι πέτρες έχουν την αξία που τους δίνουμε εμείς.

Πόσο μου αρέσει να το κάνω αυτό.

Να κοιτώ κάτω από το νερό.

Να βλέπω τον εαυτό μου και μέσα από εμένα,εσένα.

Να προσπαθώ να σε αγγίζω και μόλις ακουμπώ το νερό,

το όνειρο χάνετε..

Κάθομαι και γουρλώνω τα μάτια μου, και περιμένω ξανά.

Ξανά να δω ένα ακόμα όνειρο από μακριά.

 Όταν το καταφέρνω και ξέρω όμως πως δεν μπορώ να το αγγίξω,

με πονάει, όχι γιατί δεν είμαι σε  θέση να το παλέψω,

αλλά γιατί μέσα σε αυτά τα νερά που κυλούν δεν ζω μόνη,

υπάρχουν τόσοι άλλοι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πατήσουν αυτά τα νερά,

όπως και τα όνειρα μου.

Δεν είναι εύκολο να τα καταστρέψουν, όμως δεν ξέρω τι θα γίνει.

Όλα αλλάζουν.

Όλοι όσοι πιστεύαμε πως δεν μπορούν να μας βλάψουν,μπορούν! 

Αν το θέλουν μπορούν, όμως και εμείς θέλουμε κάποια πράγματα και δεν πρέπει να τα ξεχνάμε!

Σήμερα έμαθα κάτι πολύ σημαντικό.

Μάλλον το διαπίστωσα!

Πως μπορούμε να καταστρέψουμε εμείς οι ίδιοι ένα όνειρο μας, για κάτι άλλο.
Για κάτι καλύτερο που πιστεύουμε.
Δεν πρέπει όμως να παίρνουμε βιαστικές  αποφάσεις,
γιατί για να αφήνουμε ένα όνειρο μας για κάτι άλλο ή για κάποιο άτομο,
σημαίνει πολλά.
Σημαίνει πως κερδίζουμε κάτι αλλά και πως χάνουμε κάτι άλλο.
Είναι επιλογή, μια επιλογή που μπορεί όμως να κριθεί ολόκληρη η ζωή σου.
Όπως ακριβώς αυτό που συμβαίνει κάτω από το νερό.
Υπάρχουν τόσα πράγματα, μερικά τα βλέπεις άλλα όχι.
Όχι επειδή κρύβονται όλα όσα δεν βλέπουμε, αλλά επειδή δεν θέλουμε να δούμε κάποια πράγματα!
Έχει διαφορά.
Έτσι γίνεται και με εμάς, δεν δίνουν σημασία.
Δεν νοιάζει όλους, όλες οι μικρές πέτρες κάτω από το νερό.
Αρπάζουν όσα θέλουν, και τα άλλα τα πατάνε χωρίς να νοιάζονται.
Οι πέτρες αντιστοιχούν στην συγκεκριμένη περίπτωση με τα όνειρα ανθρώπων!
Αναρωτιέμαι πως κάποιοι άνθρωποι παίρνουν την εξουσία μιας πέτρας και την πετάνε.
Καταστρέφουν όνειρα!
Πως να μην φοβάσαι?
Φοβάμαι, φοβάσαι!
Όλοι έχουμε όνειρα ή κάτι που αγαπάμε πολύ.
Για αυτό πάντα θα υπάρχει ένας μικρός φόβος αν συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοια άτομα γύρω σου.
[*Και δεν το λέω για όσους κάνουν κάτι άθελα τους.
Γιατί για αυτό υπάρχει μια λύση.
Μιλάω για αυτούς που δεν θέλουν να επιτρέψουν την ευτυχία για κάποιους.]
Ξέρετε τι είναι πιο ωραίο?
Όταν στέκεσαι και όταν πας να αγγίξεις το νερό,που προσπαθείς να ζήσεις λίγο αυτό που αναζητάς καιρό.. να σου κρατά κάποιος το χέρι και μαζί να καταφέρετε να κρατήσετε μαζί όλες τις πέτρες.
Θα υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη να καταφέρουν να πραγματοποιήσουν περισσότερα όνειρα.
Δυο χέρια κάνουν περισσότερα από ένα, είναι γνωστό!
Μην ξεχάσεις όμως να βρεις το σωστό χέρι που θα διαλέξεις να έχεις πλάι σου!

Μπορείς να κάνεις περισσότερα από όσα φαντάζεσαι!♥

Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς να εκφράσεις, όσα και να γράψεις, όσα και να πεις.

Δεν φταίνε οι λέξεις, φταίει το μέσα σου, κάτι δεν πάει καλά μα δεν ξέρεις τι.

Ίσως να είναι τα πάντα γύρω σου, που πάντα κάτι πάει στραβά, μερικές φορές σε κουράζει και σε φέρνει στο όριο να λυγίσεις, ακόμα και αν εκείνο τον καιρό όλα είναι καλά.

Ίσως να υπάρχει λόγος από την άλλη, αλλά να μην θες να τον δεις γιατί ξέρεις πως θα πονέσεις περισσότερο, ίσως η αδιέξοδο που υπάρχει να την έχτισες εσύ γιατί φοβάσαι να δεις πίσω από αυτό κάτι χειρότερο ή να παραδεχτείς κάτι που πίστευες πως ήταν απλό και τελικά βγήκε πιο δυνατό από όσο περίμενες. 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω αν θέλω να καταλάβω κιόλας. Φοβάμαι. Φοβάμαι να δω πως ότι είχα πριν τώρα λείπει, φοβάμαι να αντιμετωπίσω  τον κόσμο εκεί έξω, φοβάμαι πως μια πραγματική αγκαλιά θα την έχω σπάνια, πόσο ανάγκη την έχω κάποιες φορές, και όταν κοιτάζω να δω απέναντι μου και τις περισσότερες φορές απογοητεύομαι, τότε νιώθω την παγωνιά του κόσμου, τον εγωισμό, το μίσος που κουβαλάνε κάποια άτομα. 

Με ρώτησαν πριν λίγες μέρες  γιατί γράφω όλα αυτά, πως είναι σαν να μιλάω σε μένα, ξέρετε τι όμως? αυτό ακριβώς, όταν μιλάω σε μένα δεν χωράει κανένα ψέμα!

-Τώρα είμαι εδώ, από εκεί έφτασα επιτέλους εδώ,δίπλα σου, όπως σου είχα πει.
-Δεν ξέρω βασικά αν ήρθες ή ήσουν πάντα εδώ, απλά δεν θέλω να φύγεις. 
-Πάντα εδώ θα είμαι.
-Όπως πάντα?
-Όπως πάντα!*






Οι μέρες περνούσαν..
Ο ένας δενόταν περισσότερο με τον άλλον. 
Δυο άνθρωποι από τόσο μακριά, κράτησαν μια υπόσχεση, μια υπόσχεση που δεν ξέρεις αν θα την τηρήσει ούτε καν ο διπλανός σου, και όμως ρίσκαραν και όμως εμπιστεύτηκαν, πίστεψαν,περίμεναν. 
Ίσως να έχουν περάσει πολλά μαζί έστω από μακριά, να πέρασαν εμπόδια, μα και όμορφες στιγμές, όλα όσα έχουν για αναμνήσεις τους έφεραν εδώ σήμερα, μαζί. 
Μέρες και νύχτες οι στιγμές τους στιγματίστηκαν για όλη τους την ζωή.
Δεν ξέρω τι είναι το διαφορετικό, δεν ξέρω αν το έχει νιώσει κάποιος για σένα κάτι τέτοιο, αλλά είναι όμορφο! Δεν ξέρω αν κάποιος στην κυριολεξία θα έδινε την ζωή του για σένα. Ξέρω όμως πως εγώ θα το έκανα και δεν θα έμενα στα λόγια, ξέρω πως δεν έχει νόημα η ζωή αν λείπεις εσύ. Ξέρω και τι σι μένεις για μένα από την πρώτη μέρα και στιγμή που σε γνώρισα. Ξέρω πως εσύ μου χάρισες τα πιο όμορφα χαμόγελα και στιγμές που είχα ποτέ σε όλη μου την ζωή, πως είσαι δίπλα μου και με στηρίζεις για κάθε απόφαση μου, πως θες το καλό μου για αυτό και μου λες την δικιά σου γνώμη, πως μπορώ να σε εμπιστευτώ και να σου δώσω ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Όταν με αγγίζεις να ξερες μονάχα πως νιώθω, ταξιδεύω με το άγγιγμα σου και απολαμβάνω το κάθε δευτερόλεπτο σε άλλα μέρει μαζί σου, ελπίζοντας μονάχα να μην είναι το τελευταίο μου ταξίδι πάνω στο κορμί σου, στα φιλιά σου, στα όνειρα σου! Να μείνουμε λίγο ακόμα μαζί μήπως μια μέρα κουραστώ, μα αυτή η περίπτωση δεν υπάρχει, γιατί εσύ είσαι η ζωή μου ολόκληρη, ο πιο σημαντικός λόγος που ζω, το μεγαλύτερο όνειρο που έγινε αληθινό,οι μεγαλύτερες υποσχέσεις που δεν έσβησε ο χρόνος, απλά σε περίμενα και ήρθες, δεν με άφησες μόνη μου σε αυτόν τον κόσμο.
Τελικά δεν ξέρω αν ήρθες ή ήσουν πάντα εδώ, μήπως η ζωή μας έχει ξαναφέρει μαζί? μήπως ήσουν εκείνος ο άγγελος που ζούσαμε μαζί στις όμορφες ζωγραφιές και τα όμορφα παραμύθια, ή μήπως εκείνος που φανταζόμουν πως θα έχω για πάντα πλάι μου. Ίσως να ήσουν εσύ που έκλεψες κομμάτι ονείρου μου πριν σε γνωρίσω καν, μα τώρα που σε γνώρισα είσαι το πολυτιμότερο όνειρο που έγινε πραγματικότητα! Είσαι αληθινός, είσαι ζωή. Είσαι εκείνος που διώχνει τον φόβο και την θλίψη με μια ζεστή αγκαλιά.
Είσαι αληθινός και ακόμα δεν το έχω πιστέψει. Σε κοιτώ στα μάτια και απλά εύχομαι να μην χαθείς.. Είσαι το χρώμα στα ασπρόμαυρα όνειρα μου, η λάμψη του δικού μας ήλιου, η μυρωδιά από τα δικά μας μαγικά λουλούδια, η μελωδία που δεν θα κουραστώ ποτέ να ακούω, η ανάσα που ζω, η μέρα της νύχτας,οι λέξεις της σιωπής..όλα είσαι εσύ.
Όταν είμαι μαζί σου παρακαλάω τα αστέρια να σε προσέχουν απλά να σαι καλά και όλα τα άλλα θα είναι εντάξει, να προσέχεις να μην μου πάθεις τίποτα κακό. Αν πονέσεις.. πονάω το ίδιο ακριβώς, όταν είσαι χαρούμενος εσύ είμαι και εγώ. Δεν είναι εξάρτηση..είναι αγάπη, αγάπη χωρίς ψέμα και προδοσία. Αγάπη αγνή, πραγματική. Που θα δώσουμε εμείς το καλύτερο δυνατό τέλος. Εξάλλου φτάσαμε ως εδώ και αυτό είναι το πιο σημαντικό στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ.




Υ.Γ. Σε αγαπάω.

Ο μικρός Βαλάντης.

Χθες.

Ήταν μια ακόμη ξεχωριστή μέρα.

Γυρνούσα από το σχολείο τόσο βιαστικά,

όταν είδα κάτι που με έκανε να παγώσω για κάποια λεπτά.

Είδα ένα μικρό παιδί πέντε-έξι χρονών,

 να βγαίνει από το αυτοκίνητο αγγίζοντας το

 και σιγά σιγά να ακουμπάει τον τοίχο του σπιτιού του.

Ανέβαινε προσεχτικά  τις σκάλες όταν άκουσε μια φωνή να του λέει

'Τι κάνεις Βαλάντη?' 

Χάθηκε για λίγο, προσπαθούσε να αναγνωρίσει την φωνή,

ήταν το μόνο που μπορούσε να τον βοηθήσει..απάντησε 

'Καλά..'

Ούτε καν γύρισε το κεφάλι, ήξερε πολύ καλά πως

δεν μπορούσε να δει.

Γιατί ο μικρός Βαλάντης είναι τυφλός.

Γιατί ο μικρός Βαλάντης δεν έχει δει ποτέ τους φίλους του, την οικογένεια του..

Τον εαυτό του!

Αυτό το παιδί καρφώθηκε στο μυαλό μου και με έκανε να καταλάβω τόσα πολλά!

Αυτό το παιδί βλέπει πιο καθαρά από μας τελικά.

Μπορεί να μην πιστεύει στα παραμύθια με ένα καλό τέλος, 

αλλά έχει μάθει κάποια πράγματα από την ζωή που κάποιοι ποτέ δεν θα καταλάβουν!

Αυτό το παιδί έχει νιώσει πραγματική στέρηση.

Έχει πραγματικές ανάγκες, κάτι που εμείς έχουμε κάθε μέρα,

όπως να κοιτάξει για λίγο τον ήλιο ή τα αστέρια. 

Ο μικρός Βαλάντης έχει και δύναμη όμως, γιατί χαμογελάει για αυτά που έχει!

Αυτό σημαίνει εκτίμηση.

Είναι αληθινή ιστορία ναι,
να χαμογελάς πάντα μικρέ Βαλάντη.
Το έγραψα γιατί το αξίζει.