[Κ*]

Ότι πιο αληθινό είσαι εσύ.

Ίσως κάποιες φορές έχω φερθεί περίεργα, περίεργα για τους ανθρώπους που περνούσαν στην ζωή μου και δεν καταλάβαιναν τίποτα.

Δεν τους ζήτησα να με καταλάβουν, εκείνοι ήθελαν να έρθουν κοντά μου.

Ίσως να τους εμπόδισα εγώ η ίδια σε αυτό, όμως ήξερα πως κανείς δεν θα ένιωθε όπως εμένα,όπως εμάς.

Σε χριζόμουν τόσο χθες το βράδυ, ένιωθα τόσο άδεια που δεν μπορούσα,να σε σφίξω στην αγκαλιά μου για μια στιγμή.

Έδωσα σε έναν άνθρωπο την ευκαιρία να με πάρει αγκαλιά, δέχτηκε η αλήθεια είναι όμως του φάνηκε χαζό, και με την προϋπόθεση να βιαστώ για να μην τίποτα οι άλλοι. 

Τότε για άλλη μια φορά αποδείχτηκε πως καμία δεν θα μοιάσει με την δικιά σου αγκαλιά.

ΚΑΜΙΑ.

Το άφησα, άρχισα να ψάχνω μια αιτία να μου αλλάξει γνώμη, όμως τίποτα, απογοητεύτηκα για άλλη μια φορά..

Γιατί είχα ανάγκη κάτι αληθινό, 

και αυτό θα ήταν μόνο μια αφορμή να μου ανταποδώσει όσα έχω κάνει για εκείνον.

Η αλήθεια είναι πως με πείραξε, με πείραξε που σκέφτηκε τι θα πουν "οι άλλοι",

και δεν σκέφτηκε πως ένιωθα εγώ εκείνη την στιγμή.

Έτσι κάνουν οι περισσότεροι. 

Φαίνεται εύκολο να σου ζητάνε μια αγκαλιά, 

όμως είναι ότι πιο δύσκολο μπορεί να δώσει κανείς,

να δώσει μια αληθινή αγκαλιά, κάτι που δεν θα νοιαστούν για τίποτα, μονάχα να ζήσουν ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που έχουν απομείνει.

Και αυτό τι ήταν? Ήταν ένα παράδειγμα που πολύ αγνοούν, για αυτό ΔΕΝ μπορείτε να έρθετε κοντά μου λοιπόν, γιατί εγώ έχω λίγα άτομα αλλά που μπορούν να με νιώσουν,ενώ εσείς εκεί ακούστε καλά αυτό που θα πω, μπορεί να έχετε πολλά άτομα γύρω σας, αλλά ΠΟΤΕ δεν θα νιώσετε γεμάτοι, γιατί κανείς δεν σας νιώσει πραγματικά.  

*Δεν χρειάζομαι τίποτα από υποχρέωση, μονάχα ότι είναι αληθινό, όπως ΕΣΥ.

το αγοράκι από το φούρνο!

Τα αγαπημένα μου ζαχαρωτά είναι αυτά που μου χαρίζει εκείνο το αγοράκι από το το διπλανό φούρνο.

Όταν με έστειλε η κυρία που με μεγαλώνει να πάρω ψωμί, με παρακολουθούσε όσο κοιτούσα με λαχτάρα τα ζαχαρωτά, μόλις έφευγα όμως άκουσα μια φωνή να με φωνάζει
"εε εσύ κοριτσάκι, μισό λεπτό"
Γύρισα, όταν κρατούσε μια χούφτα από διάφορα χρωματιστά ζαχαρωτά μου τα έδωσε και μου είπε να φύγω πριν έρθει η μαμά του και τον ρωτήσει γιατί τα έδωσε, του χαμογέλασα και του ψιθύρισα ένα γλυκό ευχαριστώ.
Αυτά τα ζαχαρωτά, μου θύμιζαν την μαμά μου.
Η μαμά μου, μου έδινε ζαχαρωτά που είχα την αίσθηση πως έμοιαζαν με αυτά, 
αν και δεν είχαν την ίδια γεύση ούτε κάτι ίδιο, μου προκαλούσαν αυτό το κλήμα.
Μετά από λίγες μέρες που ξανά πήγα στο φούρνο και είδα το αγόρι, του είπα αν μπορεί να έρθει για λίγο
στο πάρκο της γειτονιάς μας.
Τον περίμενα ώρα, όμως δεν έφυγα, ήξερα πως θα έρθει, ακόμα και αν άργησε!
Μέχρι την στιγμή που ένιωσα ένα χέρι να με ακουμπά στον ώμο,
τον κοίταξα και του είπα, γιατί μου έδωσε αυτά τα ζαχαρωτά και γιατί αισθάνθηκα
πως μου τα έστελνε η μαμά μου.
Μου χαμογέλασε και μου είπε, πως δεν ξέρει γιατί μου τα έδωσε, ήθελε απλά και το έκανε,
όσο για τα αισθήματα, ήταν επειδή μου τα έδωσε με αγάπη χωρίς να ζήτησε κάτι, 
αυτό ακριβώς έκανε και η μαμά μου, ήταν εκείνη η αίσθηση!  
Του είπα πως μου είχε λείψει κάτι τόσο αληθινό.
Μου είπε να κλείσω τα μάτια και να του δώσω το χέρι μου,
δεν ξέρω γιατί αλλά τον εμπιστεύτηκα,
μου άνοιξε απαλά το χέρι και μου έδωσε ένα σακουλάκι γεμάτο ζαχαρωτά,
όταν τα είδα, τον πήρα αγκαλιά και έφυγα τρέχοντας κλαίγοντας,μακριά!
Όλα αυτά μου θύμιζαν αναμνήσεις εμένα και της μαμάς, που μου είχαν λείψει πολύ.
Ώρες ώρες νομίζω πως η μαμά μου μου έστειλε εκείνο το αγοράκι από τον ουρανό 
για να την νιώθω κοντά μου..
Όταν πήγα σπίτι, έτρεξα στο δωμάτιο μου και όπως έπεσα στο κρεβάτι, 
έπεσαν όλα πάνω στο πάπλωμα, χαμογέλασα κλαίγοντας και σκέφτηκα αυτό που μου έλεγε,
"Κάθε βράδυ θα είμαι εκεί θα φυλάω ένα-ένα κάθε όνειρο σου"
Κάθε ζαχαρωτό, ένα κομμάτι ονείρου μου.
Ευχαριστώ που ποτέ δεν με άφησες!
Σ'αγαπώ μαμά♥

κριμένο θησαυρό♥

Μερικές φορές δεν έχει σημασία τι παίρνουμε αλλά από ποιόν το παίρνουμε.
Είναι η αξία που κρύβει μέσα του κάποιο δώρο, η αξία που δώσανε για να παρέχεις.
Πιστεύω πως και εσύ έχεις παρατηρήσει στον εαυτό σου περνώντας ένα μήνυμα από κάποιον, με οποιονδήποτε τρόπο, πως κάποιες φορές χαμογελάς. 
Δεν είναι αυτό που αντικρίζεις απαραίτητα, είναι οι σκέψεις  που σου λένε, έκανε κάτι για σένα, και όχι από υποχρέωση, είναι το αίσθημα που σε παρασέρνει να νιώσεις την μαγεία που έχετε. 
Είναι αυτό που θα σας ενώνει κατά κάποιο τρόπο, όπου και αν βρίσκεστε.
Είναι το βλέμμα όταν το αντικρίζεις και περνάνε στιγμές του παρελθόντος ξανά από μπροστά σου. 
Είναι το ταξίδι που κάνεις με ανοιχτά τα μάτια, και όμως ξεφεύγεις για μια στιγμή  όπως και στα όνειρα!
Ίσως να συμβαίνει συχνά αλλά εμείς να μην δίνουμε την απαραίτητη προσοχή, ή μερικές φορές μας νοιάζει τι θα πει εκείνος ο άγνωστος που με κοιτάει! 
Ξέρετε τι? Δεν με νοιάζει, θα αφήσω ελεύθερα τα μάτια μου να λάμψουν και την ψυχή μου να νιώσει ευτυχία έστω με αυτά τα μικρά πράγματα που μας παρέχει η ζωή, εξάλου, η μαγεία βρίσκετε μέσα σε αυτά που πιστεύουμε πως είναι μικρά, ενώ κρύβουν τόσα πολλά! 
 Ψάξε, ψάξε! Είναι σαν παιχνίδι, σαν τον κριμένο θησαυρό. 


http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=MpHH-BPIPMk


  ΚαπOια
        Nυχτα
       δEς
     ΟτI
       πΡαγματοποιουνται
    σιγΑ-σιγα

Να προσέχεις όσα αγαπάς γιατί ίσως τα χάσεις με άλλον τρόπο.

Βγήκα έξω ένα πρωί, μετά από έναν δυνατό θόρυβο που άκουσα.

Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.

Τα μάτια μου θόλωσαν και βούρκωσαν μόλις είδα μια κοπέλα νεκρή .

Τα πόδια μου κόπηκαν, δεν ήξερα που να πάω και τι να κάνω.

Περπατούσα σιγά σιγά προς το μέρος της.

Την χτύπησε αυτοκίνητο από ότι κατάλαβα, δυνατά.

Εκείνη έτρεχε στους δρόμους χωρίς να την νοιάζει τίποτα άλλο.

Ο άνθρωπος που την χτύπησε, έκλαιγε τόσο δυνατά. Οι φωνές των ανθρώπων έμειναν τόσο έντονα στο μυαλό μου. Μετά από λίγες μέρες, άκουσα την πόρτα μου να χτυπά, την άνοιξα. Ήταν ένα αγόρι, ένα αγόρι στην ίδια ηλικία με την κοπέλα. Κάθισε και μου είπε μια ιστορία.

Ήταν ότι πιο σημαντικό είχα.

Το μόνο που είχα πραγματικά δικό μου.

Ήταν να την δω εκείνη την μέρα. 

Σε ένα παγκάκι, που έμεινε άδειο.

Ήθελα να της πω πράγματα που δεν είπα ποτέ.

Ήθελα να την δω πριν φύγει.

Ήθελα να της πω πως την τελευταία φορά που τσακωθήκαμε, 

δεν εννοούσα όσα είπα.

Την αγαπούσα.

Την αγαπάω.

Την περίμενα με τόση χαρά και τελικά όλα άλλαξαν μέσα σε μια στιγμή.

Όλα γκρεμίστηκαν. 

Έσκυψα το κεφάλι και είπα λυπάμαι. Το αγόρι έφυγε με δάκρυα στα μάτια. Το επόμενο πρωί πήρα λεωφορείο για να πάω στην δουλειά,ένιωθα πως δεν είμαι σε θέση να οδηγήσω αφού όλο το βράδυ σκεφτόμουν όσα έγιναν εκείνες τις μέρες. Κάθισα σε μια θέση όταν είδα ξαφνικά..την κοπέλα,στεκόταν όρθια εκεί μπροστά μου. Προσπάθησα να την αγγίξω όμως κανένα αποτέλεσμα.Σήκωσε τα μαλλιά της από το πρόσωπο  της και με κοίταξε.Δεν μίλησε όμως, και απλά έφυγε.Ήξερα πως κανείς δεν την έβλεπε όμως δεν φοβήθηκα.Πίστευα πως ήταν ένα μήνυμα πως όσα μου είπε το αγόρι τα γνωρίζει.Μετά από αρκετές ώρες δουλειάς, γύρισα στο σπίτι.

Κάτω από την πόρτα μου, είδα ένα χαρτί να λέει:

"Ευχαριστώ. Να προσέχεις όσα αγαπάς γιατί ίσως τα χάσεις με άλλον τρόπο."

Ήταν από το αγόρι, επειδή τον άκουσα.Από τότε όλα έφτιαξαν, όμως μπορώ να πω ήταν μια ανάμνηση και αυτή.Ίσως ένα μάθημα για όλους μας.Πηγαίνω μερικές φορές σε εκείνο το παγκάκι που ανέφερε το αγόρι.Κάθομαι και ξεσπάω σε κλάματα γράφοντας σε ένα μικρό τετράδιο όσα νιώθω.Αυτό το τετράδιο ξέρω πως μια μέρα θα βρεθεί σε κάποια χέρια. Ελπίζω μονάχα μέσα από όλα αυτά  να νιώσουν και άλλοι κάποια πράγματα και να στεναχωριούνται για πραγματικούς λόγους, για λόγους που  δεν διορθώνονται, γιατί τα περισσότερα προβλήματα αν όχι όλα έχουν κάποια λύση! 

πέτρες*.*

οι πέτρες έχουν την αξία που τους δίνουμε εμείς.

Πόσο μου αρέσει να το κάνω αυτό.

Να κοιτώ κάτω από το νερό.

Να βλέπω τον εαυτό μου και μέσα από εμένα,εσένα.

Να προσπαθώ να σε αγγίζω και μόλις ακουμπώ το νερό,

το όνειρο χάνετε..

Κάθομαι και γουρλώνω τα μάτια μου, και περιμένω ξανά.

Ξανά να δω ένα ακόμα όνειρο από μακριά.

 Όταν το καταφέρνω και ξέρω όμως πως δεν μπορώ να το αγγίξω,

με πονάει, όχι γιατί δεν είμαι σε  θέση να το παλέψω,

αλλά γιατί μέσα σε αυτά τα νερά που κυλούν δεν ζω μόνη,

υπάρχουν τόσοι άλλοι που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πατήσουν αυτά τα νερά,

όπως και τα όνειρα μου.

Δεν είναι εύκολο να τα καταστρέψουν, όμως δεν ξέρω τι θα γίνει.

Όλα αλλάζουν.

Όλοι όσοι πιστεύαμε πως δεν μπορούν να μας βλάψουν,μπορούν! 

Αν το θέλουν μπορούν, όμως και εμείς θέλουμε κάποια πράγματα και δεν πρέπει να τα ξεχνάμε!

Σήμερα έμαθα κάτι πολύ σημαντικό.

Μάλλον το διαπίστωσα!

Πως μπορούμε να καταστρέψουμε εμείς οι ίδιοι ένα όνειρο μας, για κάτι άλλο.
Για κάτι καλύτερο που πιστεύουμε.
Δεν πρέπει όμως να παίρνουμε βιαστικές  αποφάσεις,
γιατί για να αφήνουμε ένα όνειρο μας για κάτι άλλο ή για κάποιο άτομο,
σημαίνει πολλά.
Σημαίνει πως κερδίζουμε κάτι αλλά και πως χάνουμε κάτι άλλο.
Είναι επιλογή, μια επιλογή που μπορεί όμως να κριθεί ολόκληρη η ζωή σου.
Όπως ακριβώς αυτό που συμβαίνει κάτω από το νερό.
Υπάρχουν τόσα πράγματα, μερικά τα βλέπεις άλλα όχι.
Όχι επειδή κρύβονται όλα όσα δεν βλέπουμε, αλλά επειδή δεν θέλουμε να δούμε κάποια πράγματα!
Έχει διαφορά.
Έτσι γίνεται και με εμάς, δεν δίνουν σημασία.
Δεν νοιάζει όλους, όλες οι μικρές πέτρες κάτω από το νερό.
Αρπάζουν όσα θέλουν, και τα άλλα τα πατάνε χωρίς να νοιάζονται.
Οι πέτρες αντιστοιχούν στην συγκεκριμένη περίπτωση με τα όνειρα ανθρώπων!
Αναρωτιέμαι πως κάποιοι άνθρωποι παίρνουν την εξουσία μιας πέτρας και την πετάνε.
Καταστρέφουν όνειρα!
Πως να μην φοβάσαι?
Φοβάμαι, φοβάσαι!
Όλοι έχουμε όνειρα ή κάτι που αγαπάμε πολύ.
Για αυτό πάντα θα υπάρχει ένας μικρός φόβος αν συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοια άτομα γύρω σου.
[*Και δεν το λέω για όσους κάνουν κάτι άθελα τους.
Γιατί για αυτό υπάρχει μια λύση.
Μιλάω για αυτούς που δεν θέλουν να επιτρέψουν την ευτυχία για κάποιους.]
Ξέρετε τι είναι πιο ωραίο?
Όταν στέκεσαι και όταν πας να αγγίξεις το νερό,που προσπαθείς να ζήσεις λίγο αυτό που αναζητάς καιρό.. να σου κρατά κάποιος το χέρι και μαζί να καταφέρετε να κρατήσετε μαζί όλες τις πέτρες.
Θα υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη να καταφέρουν να πραγματοποιήσουν περισσότερα όνειρα.
Δυο χέρια κάνουν περισσότερα από ένα, είναι γνωστό!
Μην ξεχάσεις όμως να βρεις το σωστό χέρι που θα διαλέξεις να έχεις πλάι σου!

Μπορείς να κάνεις περισσότερα από όσα φαντάζεσαι!♥

Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς να εκφράσεις, όσα και να γράψεις, όσα και να πεις.

Δεν φταίνε οι λέξεις, φταίει το μέσα σου, κάτι δεν πάει καλά μα δεν ξέρεις τι.

Ίσως να είναι τα πάντα γύρω σου, που πάντα κάτι πάει στραβά, μερικές φορές σε κουράζει και σε φέρνει στο όριο να λυγίσεις, ακόμα και αν εκείνο τον καιρό όλα είναι καλά.

Ίσως να υπάρχει λόγος από την άλλη, αλλά να μην θες να τον δεις γιατί ξέρεις πως θα πονέσεις περισσότερο, ίσως η αδιέξοδο που υπάρχει να την έχτισες εσύ γιατί φοβάσαι να δεις πίσω από αυτό κάτι χειρότερο ή να παραδεχτείς κάτι που πίστευες πως ήταν απλό και τελικά βγήκε πιο δυνατό από όσο περίμενες. 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω αν θέλω να καταλάβω κιόλας. Φοβάμαι. Φοβάμαι να δω πως ότι είχα πριν τώρα λείπει, φοβάμαι να αντιμετωπίσω  τον κόσμο εκεί έξω, φοβάμαι πως μια πραγματική αγκαλιά θα την έχω σπάνια, πόσο ανάγκη την έχω κάποιες φορές, και όταν κοιτάζω να δω απέναντι μου και τις περισσότερες φορές απογοητεύομαι, τότε νιώθω την παγωνιά του κόσμου, τον εγωισμό, το μίσος που κουβαλάνε κάποια άτομα. 

Με ρώτησαν πριν λίγες μέρες  γιατί γράφω όλα αυτά, πως είναι σαν να μιλάω σε μένα, ξέρετε τι όμως? αυτό ακριβώς, όταν μιλάω σε μένα δεν χωράει κανένα ψέμα!

-Τώρα είμαι εδώ, από εκεί έφτασα επιτέλους εδώ,δίπλα σου, όπως σου είχα πει.
-Δεν ξέρω βασικά αν ήρθες ή ήσουν πάντα εδώ, απλά δεν θέλω να φύγεις. 
-Πάντα εδώ θα είμαι.
-Όπως πάντα?
-Όπως πάντα!*






Οι μέρες περνούσαν..
Ο ένας δενόταν περισσότερο με τον άλλον. 
Δυο άνθρωποι από τόσο μακριά, κράτησαν μια υπόσχεση, μια υπόσχεση που δεν ξέρεις αν θα την τηρήσει ούτε καν ο διπλανός σου, και όμως ρίσκαραν και όμως εμπιστεύτηκαν, πίστεψαν,περίμεναν. 
Ίσως να έχουν περάσει πολλά μαζί έστω από μακριά, να πέρασαν εμπόδια, μα και όμορφες στιγμές, όλα όσα έχουν για αναμνήσεις τους έφεραν εδώ σήμερα, μαζί. 
Μέρες και νύχτες οι στιγμές τους στιγματίστηκαν για όλη τους την ζωή.
Δεν ξέρω τι είναι το διαφορετικό, δεν ξέρω αν το έχει νιώσει κάποιος για σένα κάτι τέτοιο, αλλά είναι όμορφο! Δεν ξέρω αν κάποιος στην κυριολεξία θα έδινε την ζωή του για σένα. Ξέρω όμως πως εγώ θα το έκανα και δεν θα έμενα στα λόγια, ξέρω πως δεν έχει νόημα η ζωή αν λείπεις εσύ. Ξέρω και τι σι μένεις για μένα από την πρώτη μέρα και στιγμή που σε γνώρισα. Ξέρω πως εσύ μου χάρισες τα πιο όμορφα χαμόγελα και στιγμές που είχα ποτέ σε όλη μου την ζωή, πως είσαι δίπλα μου και με στηρίζεις για κάθε απόφαση μου, πως θες το καλό μου για αυτό και μου λες την δικιά σου γνώμη, πως μπορώ να σε εμπιστευτώ και να σου δώσω ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Όταν με αγγίζεις να ξερες μονάχα πως νιώθω, ταξιδεύω με το άγγιγμα σου και απολαμβάνω το κάθε δευτερόλεπτο σε άλλα μέρει μαζί σου, ελπίζοντας μονάχα να μην είναι το τελευταίο μου ταξίδι πάνω στο κορμί σου, στα φιλιά σου, στα όνειρα σου! Να μείνουμε λίγο ακόμα μαζί μήπως μια μέρα κουραστώ, μα αυτή η περίπτωση δεν υπάρχει, γιατί εσύ είσαι η ζωή μου ολόκληρη, ο πιο σημαντικός λόγος που ζω, το μεγαλύτερο όνειρο που έγινε αληθινό,οι μεγαλύτερες υποσχέσεις που δεν έσβησε ο χρόνος, απλά σε περίμενα και ήρθες, δεν με άφησες μόνη μου σε αυτόν τον κόσμο.
Τελικά δεν ξέρω αν ήρθες ή ήσουν πάντα εδώ, μήπως η ζωή μας έχει ξαναφέρει μαζί? μήπως ήσουν εκείνος ο άγγελος που ζούσαμε μαζί στις όμορφες ζωγραφιές και τα όμορφα παραμύθια, ή μήπως εκείνος που φανταζόμουν πως θα έχω για πάντα πλάι μου. Ίσως να ήσουν εσύ που έκλεψες κομμάτι ονείρου μου πριν σε γνωρίσω καν, μα τώρα που σε γνώρισα είσαι το πολυτιμότερο όνειρο που έγινε πραγματικότητα! Είσαι αληθινός, είσαι ζωή. Είσαι εκείνος που διώχνει τον φόβο και την θλίψη με μια ζεστή αγκαλιά.
Είσαι αληθινός και ακόμα δεν το έχω πιστέψει. Σε κοιτώ στα μάτια και απλά εύχομαι να μην χαθείς.. Είσαι το χρώμα στα ασπρόμαυρα όνειρα μου, η λάμψη του δικού μας ήλιου, η μυρωδιά από τα δικά μας μαγικά λουλούδια, η μελωδία που δεν θα κουραστώ ποτέ να ακούω, η ανάσα που ζω, η μέρα της νύχτας,οι λέξεις της σιωπής..όλα είσαι εσύ.
Όταν είμαι μαζί σου παρακαλάω τα αστέρια να σε προσέχουν απλά να σαι καλά και όλα τα άλλα θα είναι εντάξει, να προσέχεις να μην μου πάθεις τίποτα κακό. Αν πονέσεις.. πονάω το ίδιο ακριβώς, όταν είσαι χαρούμενος εσύ είμαι και εγώ. Δεν είναι εξάρτηση..είναι αγάπη, αγάπη χωρίς ψέμα και προδοσία. Αγάπη αγνή, πραγματική. Που θα δώσουμε εμείς το καλύτερο δυνατό τέλος. Εξάλλου φτάσαμε ως εδώ και αυτό είναι το πιο σημαντικό στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ.




Υ.Γ. Σε αγαπάω.

Ο μικρός Βαλάντης.

Χθες.

Ήταν μια ακόμη ξεχωριστή μέρα.

Γυρνούσα από το σχολείο τόσο βιαστικά,

όταν είδα κάτι που με έκανε να παγώσω για κάποια λεπτά.

Είδα ένα μικρό παιδί πέντε-έξι χρονών,

 να βγαίνει από το αυτοκίνητο αγγίζοντας το

 και σιγά σιγά να ακουμπάει τον τοίχο του σπιτιού του.

Ανέβαινε προσεχτικά  τις σκάλες όταν άκουσε μια φωνή να του λέει

'Τι κάνεις Βαλάντη?' 

Χάθηκε για λίγο, προσπαθούσε να αναγνωρίσει την φωνή,

ήταν το μόνο που μπορούσε να τον βοηθήσει..απάντησε 

'Καλά..'

Ούτε καν γύρισε το κεφάλι, ήξερε πολύ καλά πως

δεν μπορούσε να δει.

Γιατί ο μικρός Βαλάντης είναι τυφλός.

Γιατί ο μικρός Βαλάντης δεν έχει δει ποτέ τους φίλους του, την οικογένεια του..

Τον εαυτό του!

Αυτό το παιδί καρφώθηκε στο μυαλό μου και με έκανε να καταλάβω τόσα πολλά!

Αυτό το παιδί βλέπει πιο καθαρά από μας τελικά.

Μπορεί να μην πιστεύει στα παραμύθια με ένα καλό τέλος, 

αλλά έχει μάθει κάποια πράγματα από την ζωή που κάποιοι ποτέ δεν θα καταλάβουν!

Αυτό το παιδί έχει νιώσει πραγματική στέρηση.

Έχει πραγματικές ανάγκες, κάτι που εμείς έχουμε κάθε μέρα,

όπως να κοιτάξει για λίγο τον ήλιο ή τα αστέρια. 

Ο μικρός Βαλάντης έχει και δύναμη όμως, γιατί χαμογελάει για αυτά που έχει!

Αυτό σημαίνει εκτίμηση.

Είναι αληθινή ιστορία ναι,
να χαμογελάς πάντα μικρέ Βαλάντη.
Το έγραψα γιατί το αξίζει.

Βροχή.

*Κρυώνω και η δικιά σου αγκαλιά βρίσκετε μακριά.

*Βρέχει και πηγαίνω γοργά στους δρόμους του Λονδίνου.

Όλοι βγάζουν τις ομπρέλες τους να μην βραχούν, εγώ απλά στέκομαι στην άκρη του πεζοδρομίου με τα δυο χέρια μου στις τσέπες, νιώθω το νερό να κυλάει σε όλο μου το σώμα από άκρη σε άκρη.Αρχίζω και δίνω σημασία σε κάθε σταγόνα που πέφτει, ακούω την βροχή όλο και πιο δυνατά.Οι δρόμοι αδειάζουν και η βροχή μεγαλώνει, κρυώνω τόσο που ακούω τα δόντια μου να τρέμουν όμως με ζεσταίνει η ιδέα  πως είσαι καλά και οι αναμνήσεις  μας είναι ότι πιο ζεστό έχω.Μετά από αρκετή ώρα που έχει σταματήσει η βροχή, εμφανίζετε το όμορφο ουράνιο τόξο με τα υπέροχα χρώματα του, μόλις το είδα μου θύμησε το χαμόγελο σου και κρυφά τα χείλη μου χαμογέλασαν το ίδιο.Προχώρησα λοιπόν προς το μικρό μου καταφύγιο. Άναψα το τζάκι και έφτιαξα ένα ζεστό τσάι, έκατσα στο ζεστό χαλί  και πήρα ένα κομμάτι χαρτί για να σου γράψω ένα μικρό γράμμα..
"Σήμερα ήταν μια όμορφη μέρα λοιπόν, και από ότι βλέπεις δεν σε ξέχασα, η αλήθεια είναι πως μου λείπεις, μου λείπεις πολύ. Θα ήταν ακόμα πιο όμορφη η μέρα μου, αν μου την ολοκλήρωνες εσύ, με την δικιά σου ζεστή αγκαλιά.
Όπως και να έχει μου φτάνει που είσαι καλά, να συνεχίσεις να είσαι.
Ελπίζω σύντομα να σε ξανά δω, να σου πω τόσα από κοντά, μέχρι τότε να προσέχεις γιατί μετά θα σε προσέχω εγώ. Θα είμαι εδώ και από εδώ μακριά και το ξέρεις,στιγμή δεν θα λείψω από την ζωή σου.  
Βλέπω φωτογραφίες μας και κλαίω πνιχτά, θυμάμαι τα πάντα από το ωραίο μας παρελθόν.
Πιστεύω πως αυτό που έχουμε εμείς είναι ότι πιο όμορφο πάνω στην γη.
http://www.youtube.com/watch?v=AecI4XXST7g&feature=related"

Έστειλα αυτό το γράμμα αμέσως το επόμενο πρωί, είχα όμως την απορία αν έφτασε ποτέ γιατί απάντηση δεν πήρα.Πέρασαν οι μέρες τόσο γρήγορα σαν τις στάλες από βροχή, η μία μετά την άλλη..η απουσία μεγάλωνε και το βλέμμα μου στράβωνε όλο και περισσότερο. Ξαφνικά ξανά ακούω τον ίδιο ρυθμό από την βροχή, τραβάω την κουρτίνα και προσπαθώ να δω μέσα από το παράθυρο, όμως το μόνο που βλέπω είναι τις σταγόνες να κυλάνε από πάνω μέχρι κάτω και μαζί τους να πηγαίνει και το δάχτυλο μου, το μυαλό μου θολώνει και πλέον κάνω ότι μου πει η καρδιά, με παρασέρνει το συναίσθημα και βγαίνω έξω, ξανά γίνομαι παιδί, ξαπλώνω στις λάσπες για να δω τα αστέρια όσο η βροχή θα σταματάει. 

Απλά ήξερα πως αυτό μας ενώνει και θα μας ενώνουν παντοτινά ότι και αν συμβεί, γιατί πάντα θα τα κοιτάς και θα τα αγαπάς όπως και εγώ.Θυμάμαι που μου έλεγες πως όλοι διεκδικούν το μεγαλύτερο, το φωτεινότερο αστέρι, όμως εμείς έχουμε το μικρότερο το πιο ασήμαντο για τους άλλους, αλλά ότι πιο σημαντικό για εμάς, γιατί μόνο εμείς ξέρουμε την αξία του.
Λοιπόν αυτό το αστέρι θα το κοιτάμε όχι με τα μάτια, γιατί δεν φαίνεται καν, αλλά με τις μισές καρδιές μας που θα ολοκληρώνονται κάθε βράδυ σε αυτό το αστέρι.
Να προσέχεις ζωή μου.
Θα τα πούμε σύντομα, στο υπόσχομαι, στα πιο όμορφα όνειρα μας!
Αντίο.


Υ.Σ. Σε αγαπώ! 

όταν η μοναξιά κυρίαρχη.

Είναι δύσκολος αντίπαλος. Είσαι στα ώρια να τα παρατήσεις όλα και δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Είναι κάποια ανάγκη που έχεις και εκεί σε χτυπάνε όλοι για να πονάς.
Ανάγκη κάποιο δικό σου πρόσωπο να είναι πλάι σου. 
Ανάγκη να ονειρευτείς ξανά και ξανά!
Ανάγκη να ξανά δεις εκείνον τον περαστικό, τουλάχιστον εκείνος σου έφτιαξε την μέρα με ένα χαμόγελο χωρίς να σε ξέρει καν.
Ζητάω πολλά? Εσύ αυτά τα έχεις κάθε μέρα, εγώ θα τα λαχταρώ για πολύ ακόμα! Δεν με νοιάζει όμως γιατί εγώ ξέρω πραγματικά την αξία τους, για σένα το τίποτα είναι η ζωή μου, κάποιο όνειρο μου. Τώρα φτάνει όμως η στιγμή που κλείνω τα μάτια και βλέπω το απολυτό μαύρο, που είναι τα όνειρα, τα χρώματα, τα χαμόγελα? Σκέτη απογοήτευση, γονατίζω και εγώ, θέλω λίγο ξεκούραση..ας κάτσω λοιπόν να γράψω όσα πραγματικά βλέπω σήμερα. Βλέπω σκιές, πολλές σκιές από ανθρώπους μα 2-3 σαν εμένα, αυτοί είναι πραγματικά δίπλα μου μέσα στους τόσους!

Σκέφτομαι το παρελθόν ξανά, γυρίζει στο μυαλό μου σαν ταινία, όμως αυτή την φορά την βλέπω πραγματικά, τώρα βλέπω στιγμές μόνο με εκείνους τους ανθρώπους, οι άλλες διαγράφτηκαν γιατί τελικά για εκείνους  δεν ήταν τίποτα. Έτσι λοιπόν τώρα έχω μια 'κασέτα' με την αληθινή ζωή μου στα χέρια μου, και είναι τόσο μικρή η ζωή μου, τόσο καιρό πίστευα πως ήταν εμπλουτισμένη, μα τελικά ήταν σχεδόν άδεια!  
'ΑΝΤΕΧΩ ΑΚΟΜΑ' φωνάζω, μα τρέμω ολόκληρη μήπως βουρκώσω και φτάση η μέρα που δεν θα έχω κανέναν να μου ξανά απλώσει το χέρι για να συνεχίσουμε αυτό τον μονοπάτι της ζωής μαζί. 
Φοβάμαι, όμως ξέρω επίσης πως δεν θα με αφήσουν, ελπίζω τουλάχιστον γιατί όταν η μοναξιά κυρίαρχη όλα είναι τόσο άσχημα, το γέλιο εξαφανίζετε και τα δάκρυα δεν τελειώνουν.

Τουλάχιστον ο αρκούδος μου δεν θα με αφήσει ποτέ, όπως και εγώ.
Ελπίζω αύριο να είναι μια καλύτερη μέρα και όταν κλείσω τα μάτια να δω πολλά ξανά!