Something among poems

I say heavy words, I regret of those.
My mouth may say a lot,
but my body represent my soul.h
And I cry, because I can feel,
that the pain without you exist.
Like a pathway sex works,
and your steps to my heart came so close.
Is mysterious and is hard,
but (baby) I love you, what you do not understand?

Love.

I do not say much about you. I do not show you much. 
Thats not because I do not feel much.Thats not because I do not think about you.
Thats because I am afraid.
I am afraid that if I talk, it will sounds bad. I am afraid which words to pick up. I am thinking usually which is the perfect one. And in the end is none. None of the words can say what I mean.
I am afraid that if I do something, you will not like it. You may find it too much, I may scare you.
I am afraid, because I know.
 I know I am falling in love. It scares me sometimes.
And as I know, love can be the most beautiful feeling on the world, and in the same time the most painful feeling on the world. People say that "even if there are million reasons to leave, you would still look for the one reason to stay" Stop wondering why, love is the answer. 
Sometimes I may act weird, sometimes I will be angry, sometimes I will shout, cry and say things that I would not mean. But I am still here. Here because most of the times I smile, I am exciting,  I give and take back love. And it's beatiful. Our love, is beautiful little one. I would never change it for anything, I would never change you. I am not perfect and you are not too. We accepted it and we try our best. We are happy together, this is why our 'problems' look so small. We know. We know everything will be fine because we have each other. I know you will be here to listen me anytime, I know you will help me as much as you can for everything, and the same me for you. And thats love. We do not see it sometimes but is here, between us, every single day. Thank you, thank you for being around me and loving me.

Μήπως.

Μήπως να μείνω;
'Η μήπως να φύγω;
Είναι αγάπη;
Ή μήπως απάτη;
Κάστρο.
Με πρίγκιπα ή δράκο;
Φοβάμαι μα ρισκάρω.
Διστάζω μα προχωράω.
Με ρώτησαν γιατί.
Αγάπη είναι η απάντηση.
Η αγάπη είναι πιο δυνατή.

Εσύ

Μερικές φορές είναι υπερβολικό.
Μερικές φορές δεν είναι αρκετό.
Υπερβολή που σε πνίγει, θες να φύγεις.
Δεν μπορείς να το ζητήσεις.
Ούτε να το συζητήσεις.

Μα υπάρχει και το αγνωείς.
Είναι μέθη που παράληλα θαρείς.
Δίκαιος και εγωιστής.
Εσύ.
Αγάπη και εραστής.

Δεν θα παραπονεθείς.
Ούτε θα παραπλανηθείς.
θα είσαι ηλικρινείς.
Δεν θα το αρνηθείς.

Θα είσαι πάντα εδώ.
Θα μου κάνεις τον καλό.
μα αν αλλάξω έλεγες,
 "θα σε αποχαιρετώ". 

silence

 

 Silence.
Silence has a meaning, you said.
You said with the power of your eyes. 
Are you?
Are you coming close to me?
Or you just go through like a butterfly on the tree?
Searching for flowers in the spring.
Baby, is it spring or you bring it?
"Don't wait, make it happen" they say.
Silence again. 
Silence because you do not know the answer they say.
Silence because you know more than everyone I say.
You know. You feel it.
Silence is the most powerful scream.
You touched me without actually touching me. 

Shush!

Come closer.
No with your feet.
With your way, baby.
Having a smoke in that window.
Remember?
You do.
We did not talk, but we said a lot.
You get it.
Everything was okay.
And if it wasn't, it will be okay.
Your smile confirmed it.

Συνάντηση.

Παράθυρο μικρό,θολό.

Ανοίγει η πύλη.

Περιπλανήσεις με αναμνήσεις. 

Κουβέντες βαριές,άβολες.

Πιέζω τον εαυτό μου μα δεν βγαίνει λέξη.

Ματιές. Ματιές κοφτές,βαθιές.

Οι πράξεις πιο έντονες.

Έχω στο μυαλό μου πολλά που θέλω να πω..

Να ΣΟΥ πω.

Δύσκολο να εκφραστώ.

Από την συνάντηση τι μπορώ να έχω..

Τι θα ήθελα να έχω..

-Μια αγκαλιά; είπα αυθόρμητα και τολμηρά.

Βλέμμα αρνητικό, απογοητευτικό.

Βιαστικός και απόμακρος.

Μια αφορμή μόνο έφτανε για να χωθώ. 

Φόβος πως δεν θα σε ξανά δω..

Φόβος  να ρωτήσω για κάτι περισσότερο.

Απλά κάτι..

Κάτι να έχω για την υπόλοιπη νύχτα.

Ήταν αρκετό. 

Αρκετό,να σε αγγίξω για ένα λεπτό.

Σύντομο λεπτό.

Μην φεύγεις ούρλιαζε η ψυχή μου.

Γεια σου ψιθύριζε η φωνή μου.

Νωρίς για μεγάλα λόγια.

Σε φοβίζουν τα μεγάλα λόγια είχες πει. Λόγια που λέγονται 'νωρίς'. Λόγια που ξεθωριάζουν με τον χρόνο. Μα,τι και αν μετάνιωσα για λόγια που δεν πρόλαβα να πω; Για λόγια που θα έκαναν κάποιον έστω για ένα λεπτό να χαμογελάσει, ή έστω να καταλάβει; Φοβάμαι μη φοβηθείς.
Όμως είσαι πάντα εκεί, σε κάθε στάση να με περιμένεις ως το πρωί, σε κάθε μέρα η νύχτα με βροχή, σε κάθε ανούσια,δύσκολη η όμορφη στιγμή. Και αν είναι νωρίς για λόγια,γιατί δεν είναι νωρίς για πράξεις; Γιατί γνωρίζεις ότι με αυτές τις λίγες πράξεις κάνεις κάποιον να νιώσει όμορφα. Γιατί γνωρίζεις πως να με κάνεις να χαμογελάω για περισσότερο από ένα λεπτό. Και συνεχίζεις..
Μα αν σχολιάσω,αν βγάλω φωνή είναι 'νωρίς'. Πότε είναι νωρίς και πότε αργά τελικά; Νομίζω εμείς το ορίζουμε κάθε φορά.
Μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι με σταματάς για να μην χαλάσει η μαγεία. Οι λέξεις σκοτώνουν την μαγεία, είναι απειλή, μα και ομορφιά ταυτόχρονα όταν ξεστομίσεις από μέσα σου πεταλούδες. Πεταλούδες που πετάνε μέσα σου και σε παίρνουν μαζί τους. Και πετάς,πετάς τριγύρω..στον εσωτερικό του κόσμο . Αναζητάς να μείνεις όσο πιο πολύ γίνεται,είναι όμορφα εκεί.

Τα βλέπεις εκείνα τα περιστέρια;
Μας κοιτάνε περίεργα.
Αναρωτιούνται τι είναι το ανθρώπινο είδος.
Είσαι άνθρωπος μα δεν μπορείς ούτε εσύ να δώσεις απάντηση.
Τι είμαστε τελικά, ένας σκελετός η μια ψυχή αγγέλου;
Ή μήπως και τα δύο;
Ή μήπως τίποτα από τα δύο.
Σιωπάς.

Είναι όμορφα απόψε.
Είναι πιο σκοτεινά από ποτέ.
Έχει κρύο.
Μα είναι όμορφα απόψε.
Θα με κοιτάς από μακριά.
Δεν θα με πάρεις αγκαλιά.
Μα είναι όμορφα απόψε.
Θα είσαι εδώ.
Δηλαδή εκεί.
Αλλά κάπου κοντά.

Έναν τίτλο.

Περπατούσαμε σιωπηλοί χαζεύοντας το δάσος που διασχίζαμε αργά. Έβγαλε την φωτογραφική μηχανή από την τσάντα του και άρχισε να με βγάζει φωτογραφίες, μου έλεγε να χαμογελάω σε κάθε φωτογραφία και ύστερα έβαλε στην θήκη την φωτογραφική μηχανή. Σταμάτησα αυτόματα να χαμογελάω και μου φώναξε "σκέψου πως τα μάτια μου είναι φωτογραφική μηχανή, με περισσότερη χωρητική μνήμη..συνέχισε να χαμογελάς σε παρακαλώ" Ξαφνιάστηκα,αρχικά νόμιζα πως ήταν παράλογος μα όσο τα λεπτά περνούσαν τον ένιωθα όλο και πιο κοντά μου, και όσο τα χείλι του σχημάτιζαν το χαμόγελο του, τα χείλι μου έκαναν το ίδιο.

Ξαπλώσαμε για λίγο στο γρασίδι κοιτώντας τον ουρανό. Ένιωθα ασφάλεια κρατώντας μου το χέρι, έτσι αφέθηκα και αποκοιμήθηκα.. 

Όταν ξύπνησα το μόνο που είχε μείνει ήταν ένα κομμάτι χαρτί στο χέρι μου με έναν τίτλο, τίτλο βιβλίου. Πήγα και το αγόρασα αμέσως κλαίγοντας που είχε χαθεί, μου είχε πει πως όταν φεύγει δεν ξανά γυρνάει. Το βιβλίο ήταν ήδη στα χέρια μου, με τον τίτλο "καινούργια γη". 

Δεν το άφηνα από τα χέρια μου, το διάβασα παντού, λεωφορεία,τρένα,δρόμους,καφετέριες.. Το τέλος έφτανε σύντομα.

Μέχρι που ένα πρωί στης 6 η ώρα το πρωί βρισκόμουν στην τελευταία πρόταση.. Έκλεισα το βιβλίο βιαστικά,το κράτησα αγκαλιά και κλαίγοντας χαμογελούσα ταυτόχρονα. Έπρεπε να συνεχίσω να χαμογελάω, γιατί έβλεπα τα μάτια του στις αναμνήσεις μας. 

Τότε άρχισε μια καινούργια μέρα, καινούργια εποχή, μια καινούργια γη και ψυχή.

Σκοτεινό στενό.

Με εκείνη την γλυκιά φωνή της μάνας μεγάλωσα, με εκείνη την χαμηλή,φοβισμένη φωνή... "Nα μην πλησιάζεις εκεί". Χρησιμοποιούσε το μην, να με προστατέψει, ή ίσως να προστατέψει τους φόβους της. Να με κρατήσει μακριά από εκείνο το σκοτεινό στενό, να με έχει δίπλα της κάθε λεπτό. Ξυπνούσε τα βράδια τρέμοντας από αγωνία να με δει,να με αισθανθεί ..αγωνία μήπως δεν με βρει..πως μεγαλώνοντας η περιέργεια να είχε μείνει σταθερή;. Ένα από εκείνα τα βράδια ψάχνοντας τα σεντόνια βρήκε μια τελευταία αναπνοή. Οι ανάσες μου σε εκείνο το στενό λιγόστεψαν, τα βήματα προς τα εκεί πολλαπλασιάστηκαν. Οι άνθρωποι εκεί, σιωπηλοί. Τα λόγια δεν είχαν θέση σε εκείνη την ζωή. Μονάχα καπνός τριγύρω και που και που ένα βλέμμα στα παλιά, εκεί που έβλεπες από το σκοτεινό στενό το φως να χάνετε καθημερινά. 

Κάποιες νύχτες ήταν ήσυχα την άκουγα να με νανουρίζει, άλλες πάλι την άκουγα να κλαίει..Ξυπνούσα να την ησυχάσω μα στεκόταν μακριά..στο μονοπάτι με το φως. Στην προσπάθεια να σηκωθώ, να την αγγίξω όλο απομακρυνόταν, σαν κεραυνός..τόσο εμφανής και μακρινή. Τα κορμί μου αδύναμο να σταθώ.."σ'αγαπώ" της φώναζα και χανόμουν στο κενό. Χανόταν και αυτή, αυτή η μορφή, που έβλεπα τον καπνό  να την δημιουργεί..

Ανοίγω τα φτερά μου,μητέρα.

Ποιον δρόμο να ακολουθήσω. Ποιο μονοπάτι είναι σωστό, ποιο λάθος. Ποια αγκαλιά ασφαλής και ποια επικίνδυνη. Ένα βλέμμα βαθύ στο πλήθος ψάχνω. Σαν εκείνο πίσω από μια φωτιά να με κοιτά επίμονα. Βρίσκομαι στο κέντρο ενός κύκλου, τεράστιου κύκλου, φωνάζω μα κανείς δεν με ακούει. Μήπως δεν έχω φωνή; Μήπως δεν έχουν συνείδηση; 

Χαμήλωσε ο ήλιος, γονατίζω στην άσφαλτο. Νιώθω πόνο μα πιέζω τον εαυτό μου. Ουρλιάζω. Κανείς δεν με κοιτά, δεν με βοηθά. Με αναγκάζουν να με πονέσω, να προσπαθήσω. Ραγίζει η πλάτη μου, αρχίζουν τα σημάδια μου. Ανοίγω τα φτερά μου.

Με αυτά πρέπει να πετάξω μακριά από τον κύκλο, να ταξιδέψω,να ζήσω, μα πρέπει πρώτα να πονέσω,να φροντίζω τον εαυτό μου, να δώσω δύναμη στα φτερά μου, να με πάνε ψηλά. 

Παλιά φάνταζε παραμύθι της γλυκιάς μητέρας, θα μεγαλώσεις έλεγε, θα ανοίξεις τα φτερά σου και το μονοπάτι αυτό σου φαινόταν μακρύ για χρόνια, νόμιζες ότι ήταν ατελείωτα χρόνια όμως η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει ήδη. Δεν κοιτούσα τον χρόνο, έτρεχα,βιάστηκα, δεν προετοιμάστηκα. Ακόμα σε χρειάζομαι. Εσύ μου έδωσες φτερά,εσύ γλυκιά γυναίκα για να πετάω μακριά από κάθε κίνδυνο, για να με προστατεύεις με τον τρόπο σου είτε είμαι κοντά σου είτε όχι. Καιρό καθόμουν κρυμμένη κάτω από τα δικά σου φτερά, προστατεύοντας με την δύναμη σου δυο παιδιά και τον εαυτό σου ταυτόχρονα. Μου χάρισες και άλλη μια ψυχή, να μην νιώθω μόνη στην ζεστή σου αγκαλιά, να έχω δυο ζωές μέσα από την δικιά σου,την δικιά μου και  ενός άγγελου, του Άγγελου.

Πετάω μητέρα, ακόμα βλέπω την ανησυχία στο βλέμμα σου από ψηλά..φοβάσαι μην με σημαδέψουν, μην με πονέσουν,μην πέσω. Μην φοβάσαι μητέρα,με δίδαξες πολύ καλά. Έκανες όμορφη δουλειά,μου έδωσες τα πάντα, δύναμη,υπομονή,επιμονή. Είμαι περήφανη.  

Σ'αγαπώ:)