Ερωτευμένη τρελή-τρελή ερωτευμένη.

Πήγαινε στο ίδιο παγκάκι κάθε πρωί. Σαν αυτό να ήταν μια αφορμή. 
Εκεί κοντά, ανάμεσα στα τόσα μαγαζιά, δούλευε και εκείνος. Τον κοιτούσε κρυφά,συχνά. Εκείνος δεν την είχε προσέξει, σαν κοπέλα, μόνο σαν μια απλή πωλήτρια που ήθελε να βγάλει λίγα χρήματα,να επιβιώσει. Δεν είχε προσέξει πως όταν την κοιτούσε,εκείνη άλλαζε πλευρά από ντροπή. Ντροπή όμως γιατί; Ντροπή να αισθάνεσαι; Ένιωθε ντροπή να τον κοιτάει στα μάτια,χαμήλωνε το βλέμμα της. Σαν κατώτερη. Ίσως φοβόταν τι θα πει ο κόσμος. Ήταν σαν σκιά, μια σκιά που τον παρακολουθούσε καθημερινά, παρακολουθούσε κάθε του κίνηση. Που και που χαμογελούσε. Κανείς δεν ήξερε γιατί. Κανείς δεν κατάλαβε τον λόγο. 
Και κάθε φορά που έπρεπε να μαζέψει τα λουλούδια της στο τέλος της μέρας και να φύγει, λυπόταν που έπρεπε να τον αποχωριστεί, λυπόταν που δεν μπορούσε να του το πει. Ο μεγαλύτερος της φόβος την ξημέρωνε κάθε αυγή, ο φόβος ότι δεν θα τον ξανά δει. Βιαζόταν να πάει να τον αντικρίσει μια ακόμη παραπάνω στιγμή. Έτρεχε στους δρόμους κάθε πρωί. Ήταν η ερωτευμένη τρελή ή η τρελή ερωτευμένη.  
Και όταν δεν πουλούσε τίποτα κάποιες μέρες, δεν την ένοιαζε, έφευγε χαμογελαστή. Χαρούμενη που τον είδε. Οι μέρες περνούσαν, τα λουλούδια άρχισαν να ξεραίνονται όλο και περισσότερα. Δεν πουλούσε σε αυτό το σημείο πια, έπρεπε να αλλάξει μέρος. Δάκρυσε. Αναρωτιόταν που θα πήγαινε το επόμενο πρωί, χωρίς εκείνον δίπλα της, χωρίς να ακούει τις ανάσες του. Χωρίς τίποτα. Μονάχα λίγα λουλούδια ,όπου κάποια μάτωναν τα χέρια της.  Ίσως και κάποιες πεταλούδες που ακουμπούσαν για μια στιγμή στα λουλούδια της. Ήταν οι μόνες φίλες της. Με πια αφορμή θα πήγαινε να τον ξανά δει. Με πια αφορμή θα την πλησίαζαν οι πεταλούδες. Φοβόταν πως έχανε όσα είχε. Ο κρίκος ήταν τα λουλούδια. Χωρίς λουλούδια ήταν σαν χωρίς αναπνοή. 
Το επόμενο πρωί λουλούδια δεν υπήρχαν, ένιωθε πως έχανε τις δυνάμεις της. Χρειαζόταν να τον δει. Έπεσε κάτω σχεδόν λιπόθυμη. Βρισκόταν εκεί για αρκετή ώρα..μόνη. Όταν ξαφνικά πεταλούδες μπήκαν από το μπαλκόνι, απλώθηκαν παντού πάνω της. Ήρθαν οι φίλες τις, να την βοηθήσουν.  Την σήκωσαν με όλη την δύναμη που διαθέτουν τα φτερά μιας πεταλούδας και την έβγαλαν από το σπίτι, την ταξίδεψαν  στον ουρανό και την άφησαν στο ίδιο εκείνο παγκάκι. 
Εκείνος την πλησίασε,τρομαγμένος που ήταν λιπόθυμη. Μα όσο την κοιτούσε τόσο πιο όμορφη του φαινόταν. Μόλις την άγγιξε στο μάγουλο,εκείνη ανατρίχιασε, ξύπνησε. Τον κοίταξε έκπληκτη. Κοίταξε γύρω της, πεταλούδες παντού και μπροστά της εκείνος κρατώντας ένα λουλούδι που του χάρισε μια πεταλούδα. Τέντωσε το χέρι του και της το έδωσε. Ένα μεγάλο χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο της. Χωρίς κανέναν φόβο. 

Μια παράσταση η ζωή σου.

Μια παράσταση είναι η ζωή, και εσύ είσαι ο σκηνοθέτης. Στέκεσαι απέναντι από μια άδεια σκηνή που σιγά σιγά πληθαίνει. Προσπαθείς να φτιάξεις σκηνές που σου αρέσουν,δοκιμάζεις ανθρώπους,χρώματα,συναισθήματα. 
Κάποιοι επεμβαίνουν και σε παρασέρνουν. Τους εμπιστεύεσαι ώστε να γεμίσουν την σκηνή σου ζωντάνια..κάποιοι δεν τα καταφέρνουν,σε απογοητεύουν. 
Θα περάσουν αρκετοί ηθοποιοί,πρόσεχε. Αυτή είναι η διαφορά από μια θεατρική παράσταση και την ζωή,η ψευτιά. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα:).
Έρχονται και φεύγουν πολλοί άνθρωποι από τις σκηνές σου,κάποιοι απλά στέκονται για λίγο και φεύγουν,κάποιοι επιλέγουν να ενώσετε τις σκηνές σας,τις δυνάμεις σας. 'Η ίσως να σου κλέψουν την παράσταση. 
Θυμάσαι κάποιες σκηνές πιο έντονα,αυτές που σου άρεσαν πολύ,και αυτές που δεν σου άρεσαν καθόλου,οι αναμνήσεις. Αυτές μένουν στην μνήμη σου. Αυτά είναι παζλ της ζωής σου,οι αναμνήσεις.
Φτιάξε αυτή την παράσταση όσο μπορείς καλύτερα,έχεις το πάνω χέρι. Μπορείς να αλλάξεις ότι δεν σου αρέσει,αρκεί να το θες και να μην ακούς καμιά απελπιστική φωνή από την σκηνή. Θα σου πουν πολλά,ο καθένας ότι θέλει ή τον συμφέρει ώστε να γίνει η δικιά του η σκηνή/ζωή καλύτερη,ευκολότερη. Λίγοι ή ίσως κανείς θα σου δώσει την κατάλληλη συμβουλή,χωρίς να υπολογίσει τον εαυτό του. 
Καλή τύχη. Θα στέκομαι από κάτω να παρακολουθώ με αγωνία την παράσταση σου. Κάνε την όμορφη,να χαμογελάσουμε μαζί στο τέλος.

Περιπλάνηση.

Με θυμάσαι; Χθες ήμουν εκεί,ήσουν και εσύ. Τι πήγε λάθος; Κάτι πήγε λάθος. Κοφτές οι ανάσες μας,μικρές οι φράσεις μας. Έχουμε να πούμε πολλά,όμως και ταυτόχρονα εκείνη την στιγμή τίποτα. Ψάχνουμε μια αφορμή,μια λέξη,μια κατάλληλη λέξη να επιβιώσει μια σύντομη συζήτηση. 
Μοιάζει ασήμαντη, μα τόσο σημαντική επίσης. Κουνάω τα πόδια μου από το παγκάκι σαν μικρό παιδί. Δεν το ελέγχο, είναι η αγωνία. Αγωνία για το μετά,για το αν θα υπάρξει μετά. Ένα ακόμη λεπτό χάρισε μου μετά.  Για αυτό σε κοιτώ ως το τέλος, γιατί δεν ξέρω μετά. Και ας φαίνομαι χαζή. Και ας φαίνεται ότι σπαταλάω χρόνο ήδη. Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν θέλει να μάθει τον αληθινό λόγο. 
Δεν είναι το άγγιγμα στο κορμί αυτό που σε αγγίζει. Είναι η ματιά πριν φύγεις,είναι το χαμόγελο που αποκτάς εξαιτίας μου για ένα λεπτό. Αυτό το ένα λεπτό στα τόσα χρόνια της ζωής σου,μοιάζει ασήμαντο. Θα ξεχαστεί. Όμως τα δικά σου λίγα λεπτά που μου χάρισες,έχουν πάρει ήδη μια θέση και για το μέλλον. Περιπλάνηση είναι όλα, οι απλές φράσεις είναι περιπλάνηση για να οδηγήσει στο άκουσμα μιας λέξη. Το άγγιγμα,μια περιπλάνηση και αυτή για ένα φιλί. Τα μάτια σου με οδηγούν να κοιτάξω ψηλά,περιπλάνηση να με δεις να χαζεύω.. Και το παιχνίδι συνεχίζει. Χωρίς λόγο η απάντηση στο γιατί. Για ικανοποίηση μιας μικρής μας πληγής. 
Τώρα με θυμήθηκες; Δεν πειράζει αν όχι. Θα με συνηθίσεις. Θα μείνω εδώ, ίσως όχι για πάντα,δεν υπάρχει το πάντα αλλά όσο μπορώ. Εδώ προσδιορίζοντας την ζωή σου, όχι τον τόπο της ύπαρξις σου. Περιπλάνηση ήταν και αυτό. Γεια,σε χαιρετώ, περιμένω μια απάντηση..μην το αφήνεις κενό. 

Μην μ'αφήνεις.

Δεν ήθελες να έρθω μαζί σου και ας σε παρακάλεσα..είπες πως είμαι πολύ γλυκιά για τους δρόμους,πως δεν θα τα καταφέρω,πως θα πεθάνω σαν πεταλούδα σε γυαλί. Δεν σε κατάλαβα..δεν κατάλαβα τον κίνδυνο που να περιγράψεις προσπαθούσες με απλά λόγια σε ένα παιδί. Ήμουν ακόμα παιδί, εσύ μεγάλωσες από τους δρόμους,από την ζωή. Ένιωσα ασφάλεια δίπλα σου και αυτό μου ήταν αρκετό για να σε ακολουθήσω,να φύγω. Δεν υπολόγιζα τίποτα άλλο. Κανέναν κίνδυνο,καμιά απειλή,κανένα πρόβλημα,μονάχα εγώ...και εσύ.
Σαν να ένιωθα περισσότερο ότι κινδυνεύω αφού θα μείνω πίσω, μόνη. Μην μ'αφήνεις ψιθύριζα συνεχώς και όλο απομακρυνόσουν. Φοβάμαι.
Μια αγκαλιά ακόμη, φώναξα και έτρεξα κατά πάνω σου..σκεφτόμουν πως ίσως να μην σε ξανά δω. Γιατί όπως έλεγες,οι δρόμοι έχουν λακκούβες,και κάποιες είναι πιο βαθιές.

Dance

Can anybody say that it was just a dream? who? why? And if somebody can say it, I can not accept it. I saw it,I felt it. Nobody can  destroy this sweet memory. Nobody can take it from me so easy.It's part of my life. You are part of my life..or at least you were. 
Catch me, catch me I will fall. As I dance with closed eyes I feel that I will. Don't leave me fall from this beautiful cloud and to catch my shadow. I need something more, I need to fall in your arms. I need to dance again with you and step by step to create something special between us.
What to believe? What to do now? I just dance hoping that you will follow my steps one day.
I am thinking so many things that seems to be less important for others,like colours,the sky,the birds. And yes, I feel still so small in front of other people,in front of the life, however, I don't want to grow up yet. I want to stay as much as I can in this a small bubble which I call "my dream life". There, all are perfect,with the thinking that for each problem there is solution, with the thinking that there is still hope,love. I can feel it,there is around us. So don't search about it in other person,in other country..is around,everywhere.

τριαντάφυλλο

Τα βήματα λιγοστεύουν,ανεβαίνω τις τελευταίες σκάλες.. Δεν ακούω τίποτα. Σαν να βρίσκομαι μόνη σε ένα πελώριο κτίριο. Στρίβω δεξιά,αντικρίζω έναν βαθύ,σκοτεινό διάδρομο. Δεν μπορούσα να δω που είναι το τέλος του διαδρόμου, όμως όσο περπατούσα ευχόμουν πως θα έφτανα σύντομα. Έμοιαζα φοβισμένη.. 

Ακούω ένα γάβγισμα από την πόρτα που βρισκόταν αριστερά μου, ταράχτηκα. Σπρώχνω την πόρτα,μπαίνω στο δωμάτιο.. Σε ένα χρωματιστό δωμάτιο. Υπήρχε ένα μικρό παράθυρο που έμπαινε φως, το οποίο φως έφτανε μέχρι έξω, φώτιζε τον διάδρομο..και ένας μικρός σκύλος στην αγκαλιά ενός νεαρού. Σηκώθηκε από την καρέκλα που καθόταν, πήρε το ροζ τριαντάφυλλο από το τραπέζι και μου το έδωσε. Μόλις το πήρα στα χέρια μου και πήγα να πω ευχαριστώ, με διέκοψε. 

Μου είπε να σωπάσω αρχικά. Μετά.. "Είναι για σένα, δεν είναι τέλειο..είναι σαν και μένα, δεν είμαι τέλειος. Συγνώμη."  και με έσφιξε στην αγκαλιά του. Δεν μίλησα..δεν ήθελα να πω κάτι εκείνη την στιγμή. Πήρα μια βαθιά ανάσα και χαμογέλασα.

Εκείνο το βράδυ το πέρασα με το τριαντάφυλλο στα χέρια μου,το επόμενο πρωί είχε ξεραθεί..όμως η μυρωδιά του ήταν ακόμα εκεί!

Πίσω.

Πίσω από ένα τζάμι θολό προσπαθώ να σε δω.. 
Πίσω από τζάμι σπασμένο προσπαθώ να σε αγγίξω.. 
Πίσω από ένα τζάμι μικρό προσπαθώ να πάρω λίγο φως, να ζήσω. 
Πίσω, και όλο πίσω μένω. Περιμένοντας,ελπίζοντας να κοιτάξεις ξανά λίγο πίσω. Πίσω από το παράθυρο. Πίσω από την κουρτίνα, πίσω..να με βρεις. Και σε φαντάζομαι να σταματάς στην μέση του δρόμου,να γυρνάς και να κρύβομαι,να πέφτω χαμηλά. Και σκέφτομαι τότε πιο το νόημα να γυρίσεις αν φοβάμαι,αν κρυφτώ.. Ίσως για να έρθεις. Να με κοιτάξεις από κοντά,να μου μιλήσεις, να με καθησυχάσεις. Να σιγουρευτώ πως δεν σου τράβηξε την προσοχή κάτι άλλο, πως γυρνάς για μένα. Για μας.

Ε-Η σύνδεση σας όμως κι οι εμπειρίες μένουν, κι είναι υπέροχα, κι είσαι πολύ τυχερή για αυτά, είναι πολύ ξεχωριστά, μοναδικά, κι αξίζουν όσο αρκετές άλλες συμβατικές σχέσεις που τις έχεις κοντά αλλά δεν σε πάνε πουθενά πιο μακριά. Με αυτόν γνώρισες έναν άλλο κόσμο, έναν άλλο άνθρωπο. Κι άπαξ και τον γνώρισες αυτό δεν αλλάζει, δεν αναιρείται που φεύγει. Τώρα ξέρεις πως κάπου θα υπάρχει κι όταν χρειαστείς κάποτε θα τον ψάξεις. Έχει ανοίξει τα φτερά του. Βρέθηκε για να σου δείξει τον τρόπο του. Θα ανοίξεις κι εσύ τα δικά σου με το δικό σου τρόπο. Θα κάνεις αυτά που θες στη ζωή σου. Κι αν είναι τόσο σημαντικό τα φτερά σου θα σε οδηγήσουν και σ αυτόν.

-Η διαφορά είναι ότι έπαψε να πιστεύει πως μπορεί να υπάρξει κάτι αργότερα..ήταν αδύνατον για αυτόν. Ενώ αυτός μου λέει συνέχει ότι τίποτα δεν είναι απίθανο,απλά δύσκολο και αυτό με έκανε να θέλω να είμαι μαζί του, έστω για λίγο.
Γιατί δεν μου έλεγε απλά είσαι ξεχωριστή,όμορφη..με έκανε να νιώθω έτσι.
Έχω χάσει τον έλεγχο με την ζωή μου, δεν ξέρω τι γίνεται,μπερδεμένα συναισθήματα συνέχεια..θέλω να κλάψω,αλλά και να γελάσω ταυτόχρονα από χαρά,ούτε εγώ ξέρω τι θέλω.Δεν είμαι ακόμα έτοιμη να το αποχωριστώ..

Ε-Είναι της ηλικίας και της φάσης. Ίσα ίσα τώρα αποκτάς τον έλεγχο της ζωής σου. Για πράγματα που δεν μπορείς όμως να κάνεις κάτι μην τρώγεσαι. Το τιμόνι της δικής σου ζωής σου ανήκει, όχι των άλλων-είναι κάτι που πρέπει να θυμάσαι.

-Είναι σαν αμάξι που βρίσκεσαι με άλλους μέσα -με ανθρώπους που επηρεάζουν την ζωή σου αυτή την χρονική στιγμή. Σε κάθε στάση αλλάζεις αμάξι,αλλάζεις παρέα στο αμάξι και όσο και αν προσπαθείς να οδηγήσεις, επηρεάζεσαι..σαν να σου λένε όχι πάμε από αυτόν τον δρόμο, όχι να κόψουμε δρόμο,όχι πάμε από εκεί να δούμε κάτι καινούργιο και όλοι μαζί οδηγούν ταυτόχρονα.


Υ.Σ. Ε~Ευρυδίκη-Αντωνία Φουρναράκη 

Σχέδια

Σχέδια. Σχέδια που συνέχεια αλλάζουν. 
Εξαιτίας των καινούργιων γεγονότων που σου πετάει η ζωή..σαν να προσπαθεί να σε αποτρέψει,να σε απομακρύνει από τον στόχο σου. Επιμένεις, δεν τα παρατάς. 
Αλλάζεις τον δρόμο, όμως πάντα βρίσκεις εκείνα τα σκοτεινά στενάκια που κανείς δεν βλέπει για να φτάσεις στον προορισμό σου. Βρίσκεις τον τρόπο, ακόμα και αν είναι άλλος..τίποτα δεν θα σε εμποδίσει. 
Νιώθω περήφανη όσο σε βλέπω να βαδίζεις. Ένας είναι ο σκοπός. 
Μου χαμογελάς από μακριά.
Θα τα καταφέρεις..θα τα καταφέρουμε!
Υποσχεθήκαμε. 
Κρατηθήκαμε. 
Φιληθήκαμε. 
Υπήρξαμε. 
Και τώρα τι; πεθάναμε,δεν υπάρχουμε; 
Δεν θα φύγουμε από αυτή την ζωή πριν εκπληρώσουμε την υπόσχεση, τα σχέδια, τα όνειρα. Δεν μπορούμε να φύγουμε μη έχοντας κάνει κάτι. Κάτι για να διαρκέσει η μαγεία. Δεν θα το επιτρέψουν οι δυνάμεις μας.

P.S. Good Luck!

Big *nh2

Η φούσκα με τα όνειρα μιας στιγμής,μιας συνάντησης..δεν έσκασε. Ταξίδεψε,ταξιδεύει. Εκπλήσσομαι. Χαίρομαι. Ήρθε,σκέφτηκα. Ήρθε αυτό που περίμενα,το εντελώς διαφορετικό. Και ας είναι να μείνει λίγο,θα έχω την χαρά να λέω πως ήταν εδώ. Πως έζησα λίγο,για λίγο..και ας κύλησε το δάκρυ της αποχώρησης ήδη. Το δάκρυ που είναι σαν ταμπέλα που σε ενημερώνει ώστε να προετοιμαστώ να γυρίσω πίσω,πίσω στην παλιά μου ζωή. Ήταν σκοτεινά.. δεν το είδε, για αυτό και δεν φοβήθηκα,δεν το σκούπισα. Ένιωσα την σταγόνα να φτάνει στα χείλι μου και εκείνον τόσο κοντά μου,έτοιμος να μου χαρίσει ένα φιλί. Ήταν η στιγμή που με το χέρι μου καθάρισα τα χείλι μου βιαστικά, ήταν η στιγμή που χαμογέλασα πλαγιαστά.
Δεν έφυγε. Δεν έφυγε ακόμα. Αν έφευγε τότε, όταν τον γνώρισα..τώρα δεν θα ήμουν εδώ,δεν θα έγραφα την συνέχεια. Την όμορφη συνέχεια.
Τον διέκρινα ξαφνικά μετά από μια κουραστική μέρα μέσα στο πλήθος.. περπατούσε βιαστικά,ήμουν έτοιμη να τον φωνάξω όταν είδα την ματιά του να πέφτει πάνω μου και το χαμόγελο του να εμφανίζεται πάλι στο πρόσωπο του. Έτρεξε και με αγκάλιασε. Έτσι,ξαφνικά,μια κοπέλα που είχε δει μονάχα άλλη μια φορά.. Μιλήσαμε για λίγο,όμως αυτός ο χρόνος έφτασε να πούμε τόσα πολλά. Ακόμα και το πόσο πολύ μου αρέσουν τα γλυκά. Πράγματα που ίσως να μην ξέρει άλλος κανείς. Κανείς. 
Την επόμενη μέρα περπατούσαμε για ώρες ,μακριά. Όχι για να πάμε κάπου συγκεκριμένα,αλλά για να ξοδέψουμε όσο περισσότερο χρόνο γίνεται μαζί,αφού μετά πάλι θα έπρεπε να γυρίσουμε. Γνωρίσαμε  για λίγες ώρες έναν άλλο κόσμο,ονειρευτήκαμε, και ύστερα γυρίσαμε πίσω,πίσω στον κόσμο με τους διάφορους ανθρώπους, πίσω στην πραγματικότητα. Δεν είμασταν μόνοι πια και έπρεπε να δείχνουμε δυνατοί για να προστατέψουμε την μαγεία..την μαγεία μας.
Σιωπή για μια στιγμή..έβγαλε ένα τεράστιο πορτοκαλί γλειφιτζούρι από την τσάντα του και μου το πρόσφερε μαζί με μια αγκαλιά. Πως να συγκρατήσεις τα συναισθήματα σου εκείνη την στιγμή, πως να κρατήσεις μια απόσταση που προσπαθείς,πως να αρνηθείς έναν χορό στο δωμάτιο του ενώ γύρω σου υπάρχουν μονάχα κεριά και απέναντι σου εκείνος να σου χαμογελά, πως να πεις όχι δεν θέλω να ζήσω ένα παραμύθι. Πως ενώ πρέπει κάπως να προστατέψεις τον εαυτό σου, γιατί ξέρεις ότι κάποια στιγμή αυτός θα φύγει, θα εξαφανιστεί. Ενώ ξέρεις ότι μετά κανείς δεν θα είναι εκεί να σε αρπάζει από το χέρι για να κάνετε κάτι μαζί..κανείς δεν θα είναι εκεί να σου πει "ώρα να πετάξουμε μακριά από αυτή την βαρετή ζωή με μια φούσκα ονείρων". Τώρα νιώθω ελεύθερη, δεν λέω απλά ότι "οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι".
Είναι σαν πουλί..που δεν μπορείς να το εγκλωβίσεις,να το φυλακίσεις ..έρχεται,μένει για λίγο και μετά έχει ανάγκη να πετάξει, να φύγει.. Θα σου λείψει, όμως δεν μπορείς να το κρατήσεις ξέροντας ότι μακριά σου θα είναι καλύτερα..δύσκολα αλλά το αφήνεις ελεύθερο,να αποφασίσει μόνο του τον προορισμό του,τον χρόνο του.. Ελπίζοντας ότι μια μέρα θα γυρίσει. Όχι να γυρίσει στην περιοχή σου,αλλά να γυρίσει σε σένα. Το αποχαιρετάς από πολύ πιο πριν,γιατί φοβάσαι πως ίσως να μην προλάβεις αργότερα.. Και περνάς την κάθε μέρα χωρίς να ξέρεις πόσο θα κρατήσει η μαγεία,μέχρι που παύει να σε νοιάζει και σκέφτεσαι τον τρόπο που θα κρατήσει  είτε μείνει είτε φύγει.
Γιατί ανάμεσα μας πάντα θα υπάρχει μαγεία.


Υ.Σ. Ευχαριστώ για όσα μου χάρισες αυτές τις μέρες..δύναμη και όμορφες αναμνήσεις κυρίως.

Big *nh1

Απόγνωση. Απόγνωση και θυμός ταυτόχρονα. 

Δεν θα μιλήσω. Δεν θα βρίσω. Όμως δεν μπορώ να μείνω να ανεχτώ τα πάντα. Υπομονή αρχικά. Μετά θα φύγω,τουλάχιστον θα το αποφύγω. 
Νιώθω. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Νιώθω,και με ενοχλεί. 
Με ενοχλεί η αδιαφορία. 

Περπατούσα και κοιτούσα τα κύματα να χτυπούν τους βράχους. Ένιωθα κάποιες σταγόνες το κορμί μου να βρίσκουν. Ένιωθα ότι με μια ανάσα αναπνέω όλο τον αέρα. Ένιωθα ελεύθερη,ξεχωριστή. Ένιωθα. Έτσι ήταν και μαζί του,ένιωθα. Ήμουν άλλη. Προσπάθησα να το ξανά νιώσω,ήλπιζα πως θα μπορούσα και με άλλους ανθρώπους. Ίσως έκανα λάθος,ίσως να είναι νωρίς. Προσπαθώ,τουλάχιστον.

Μου έλειψες ήλιε,σκέφτηκα..βαρέθηκα χειμώνα,γεμάτο βροχές..ένιωθα την ζεστασιά και πάλι,έβλεπα το φως. Και κάπου εκεί χαμένη στον κόσμο μου με τις περίπλοκες σκέψεις, είδα έναν νεαρό να στέκεται στην άκρη του δρόμου και να προσπαθεί με τον δικό του τρόπο να κάνει τα παιδιά να χαμογελάσουν,να ονειρευτούν. Τον χάζεψα. Μου χαμογέλασε. Πήγα να φύγω,με τράβηξε. Μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί που έλεγε nagy hunor,μου είπε θα τα πούμε και έφυγε. Τον έψαξα, εξαφανίστηκε. 
Ταξίδευε από εδώ και από εκεί, μου είχε πει. Θα έφυγε. Θα ξανά γυρίσει όμως μια μέρα,μου είχε υποσχεθεί. 

Δεν ήξερα τι να κρατήσω, τι είχε πει ή τι είχε υποσχεθεί. Προτίμησα να θυμάμαι το χαμόγελο,εκείνο το ένα λεπτό που ξεχώρισε από όλη μου την ζωή. 
Το χαμόγελο του που γέννησε το δικό μου.