I need you.

*oh,fuck school. Okay, i know school is important because we learn lots of interesting things and because we have to know these things for our future. "For a better job". I am feeling tired and i would prefer to spend my time with my friends or with something else which i like to do! (for example to watch movies).

Και τώρα που είσαι πάλι;

Πέρασε η μέρα κιόλας.

Ούτε ένα άγγιγμα.

Ούτε ένα φιλί.

Χρειάζομαι γνώσεις.

Αλλά όχι μόνο!

Χρειάζομαι και σένα.

Γιατί να μου λείπεις κιόλας;

Γιατί κάθε λεπτό να φαίνεται αιώνας;

Που είσαι..;

Μακριά μου πάντως.

Περνάει αργά η ώρα χωρίς εσένα.

Και τόσο γρήγορα μαζί σου.

Κανείς δεν καταλαβαίνει.

Χάνομαι στην σκέψη.

Στις στιγμές.

Βλέπω την καλύτερη ταινία ξανά και ξανά.

Τις αναμνήσεις μας.

Κυλάνε μπροστά μου.

Τα παρακολουθώ με λαχτάρα.

Πως να στο πω τώρα αυτό;

Δεν τα λέει όλα η λέξη σε χρειάζομαι.

Ούτε καν η λέξη σε αγαπάω.

Αλλά σε έχω ανάγκη στην ζωή μου.

Κάθε λεπτό.

Να με καθοδηγείς.

Να με κακομαθαίνεις.

Να με νευριάζεις.

Να με διορθώνεις. 

Να είμαι ο εαυτός μου.

Μόνο μαζί σου ισχύει πλήρως.

Δεν φοβάμαι να κλάψω.

Να φωνάξω. 

Να γελάσω.

Θέλω να ξέρω πως δεν θα φύγεις.

Αυτό που θέλω δεν μετράει;

Αυτό θέλω.

Γίνεται νύχτα χωρίς σκοτάδι;

Φως χωρίς λάμψη;

Εγώ χωρίς εσένα;

Δεν γίνεται.

Πρέπει να μαι πλάι σου.

Θέλω να μαι πλάι σου.

Εδώ μιλάω για τα πάντα.

Ίσως ναι..

Να είσαι τα πάντα.

Μην με κοιτάς που τρέμω.

Δεν είναι επειδή φοβάμαι.

Είναι γιατί αντικρίζω όλη μου την ζωή.

Το παρελθόν μου.

Το παρόν μου.

Και περισσότερο γιατί μέσα σε αυτά βρίσκετε..

~Το μέλλον ΜΑΣ.

I need you every day more and more..

.

Ήταν βράδυ και άρχισα να τρέχω,ήθελα να ξεφύγω από την μοναξιά,από το κενό και τα προβλήματα που αντίκριζα κάθε μέρα. Ήξερα πως όσο και να τρέξω το συναίσθημα δεν θα αλλάξει,απλά ήθελα να ξεδώσω λίγο..

Άρχισα να κουράζομαι,λαχάνιαζα,σταμάτησα. Λύγισα τα πόδια μου για λίγο και έπαιρνα βαθιές ανάσες,ανάσες που δεν είχα ξανά πάρει ποτέ,ένιωθα πως πνίγομαι για μια στιγμή. Ηρέμησα και η καρδιά μου γύρισε στους αρχικούς της χτύπους.Κοίταξα τριγύρω μου και το μέρος δεν μου θύμιζε τίποτα,σιωπή. Γύρισα πίσω μου και πλέον δεν έβλεπα τίποτα που να μου θυμίζει το πριν. Φοβήθηκα για λίγο αλλά το χα συνηθίσει,ήμουν μόνη.  Ξέσπασα σε κλάματα ξαφνικά και προχωρούσα στην ξύλινη μικρή γέφυρα που υπήρχε εκεί που τελείωνε το έδαφος. Έτρεμα ολόκληρη και προσπαθούσα να τρέξω αλλά δεν είχα πια δυνάμεις..ανέβηκα στην συνέχεια τα ξύλινα μισό σπασμένα σκαλιά και έκατσα σε ένα παγκάκι που είχε λίγο παραπέρα. Ήμουν τόσο κουρασμένη που για λίγο κοιμήθηκα. 

Όταν ξύπνησα δεν έβλεπα τίποτα,κανένα φως τριγύρω,τίποτα που να φωτίζει εκτός τα αστέρια του ουρανού,τα κοιτούσα σχεδόν όλο το βράδυ,είδα ένα αστέρι να πέφτει,και τότε ήταν η στιγμή που έπρεπε να κάνω μια ευχή,δάκρυσα και ρούφηξα την μύτη μου αδιαφορώντας αλλά από μέσα μου την είχα κάνει ήδη,εσύ. Εσύ είσαι η ευχή μου,ορίστε την έκανα και τώρα; σκέφτηκα. "Όλα ψέματα" φώναζα,όμως μέσα μου ακόμα πίστευα να ελπίζω,να ονειρεύομαι και να περιμένω να έρθεις να με πάρεις να γυρίσουμε μαζί,αλλά εσύ δεν ήσουν εκεί. Κοίταξα το έδαφος απογοητευμένη, έσκυψα το κεφάλι μου και ήμουν σαν πεθαμένη,δεν είχα δύναμη ούτε για δάκρυα πια,στέρεψαν και αυτά. Πέρασα ώρες έτσι. Είδα ένα τσαλακωμένο χαρτί στο έδαφος,έσκυψα και το πήρα για να το πετάξω στην λιμνούλα αλλά πριν προλάβω είδα ότι στο χαρτί μέσα είχε μια φωτογραφία σκισμένη. Είχα εξεπλάγη, ήταν η δικιά μου,την είχα δώσει τότε σε ένα αγαπημένο μου άτομο,ένιωσα απογοήτευση και διάφορες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου.Μα φυσικά,οι άνθρωποι πάντα περιμένουμε τους άλλους αλλά ποτέ δεν τρέχουμε κοντά στους άλλους,ένιωσα ντροπή..κάποιος με χρειαζόταν μια μέρα όπως τον χρειάζομαι και εγώ τώρα. Δεν ήμουν κοντά του..εγώ τον άφησα και χάθηκε. Ένιωσα ηλίθια, καλά να πάθω είπα. Και άρχισα να τρέχω πίσω στο παρελθόν να τον βρω, μα όταν γύρισα δεν ήταν εκεί πια για μένα..

Πληγώθηκα όπως πλήγωσα,χαμογέλασα όσο τους έκανα και χαμογέλασαν.

Έτσι είναι η ζωή,έτσι είναι το τέλος και η αρχή,ανάλογα όπως την επιλέξεις εσύ:)

Υ.Σ.Μια μέρα θα κάνω την ευχή μου αληθινή,απλά γιατί πιστεύω σε αυτήν!

H γλυκιά μελωδία

                                                          

Διαπερνά το σώμα μου ένα κύμα αίσθησης αγωνίας αλλά ταυτόχρονα χαράς. Στέκομαι και φαίνομαι σκεφτική χαμογελώντας για ώρα όμως μόνο εγώ ξέρω πως στην ουσία δεν σκέφτομαι τίποτα συγκεκριμένο, απλά χαζεύω στο κενό,έχω σταματήσει απλά λίγο μόνη μου και ας όλα συνεχίζουν γύρω μου, ίσως για να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα που έγιναν τελευταία, η αλήθεια είναι πως τίποτα τόσο σημαντικό, αλλά κάθε μέρα αυτή η λεπτομέρεια που κάνει διαφορετική την μέρα μας είναι ένα συμβάν και χρειαζόμαστε ένα μικρό διάλειμμα, λίγο χρόνο να αντιμετωπίσεις καλύτερα τα συναισθήματα σου. Τον εαυτό σου, την καλή και κακή πλευρά σου. Γιατί κανείς δεν σε ξέρει καλύτερα παρά μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός. 

Σκούντημα στον ώμο μου ξαφνικά, τρόμαξα αλλά το έκρυψα,το έθαψα σε μια στιγμή..χαμογέλασα και άρπαξα την τσάντα μου μιας και ήταν το νόημα ότι είχε χτυπήσει το κουδούνι για σχόλασμα μόλις.

Κατέβαινα τις σκάλες βιαστικά,σε είδα να με περιμένεις όπως έκανες πάντα..σου χα πει να φύγεις αλλά μέσα μου ήθελα να μείνεις,μονάχα για μια αγκαλιά,απλά δεν ήθελα να σε έχω στην αναμονή,δεν θέλω να με περιμένεις, είμαι ήδη δίπλα σου,εκεί. Δεν ήθελα να ξανά ζήσω επίσης τόσο έντονα αυτή την στιγμή που πρέπει να σ'αφήσω να φύγεις και περπατώντας να πιστεύω πως κάποια στιγμή ίσως εμφανιστείς,δεν ήθελα σε όλη την διάρκεια να σκέφτομαι στιγμές,να ακούω τις φωνές, να μου λείπεις..ήθελα να φύγεις,να με παρασύρει το μάθημα και να μην σκέφτομαι πως ήδη είσαι μακριά.

Χαμογέλασες και με πήρες αγκαλιά. Ομολογώ πως αξίζουν τα πάντα η ζεστή αίσθηση των χεριών σου.

Έγειρα  και ακούμπησα στο στήθος σου,άκουγα τόσο δυνατά την καρδιά σου..αυτός ο χτύπος είχε κάτι ξεχωριστό, ήταν σαν την πιο δυνατή μελωδία πάνω στην γη.

Δεν κούνησα από την θέση μου όσο με είχες αγκαλιά, άκουγα και άκουγα..είχα φτάσει σε σημείο να αδιαφορώ για όλους τους υπόλοιπους ήχους,είχαν εξαφανιστεί για μένα,άκουγα την πιο γλυκιά μελωδία..την μελωδία της καρδιάς του ανθρώπου που λατρεύω με όλη μου την δύναμη.

Είχα αρχίσει και ταξίδευα πια, έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά, άρχισε να βρέχει κάποια στιγμή και η μελωδία γινόταν όλο και πιο γλυκιά με τις σταγόνες τις βροχής. Άκουσα την φωνή του να μου λέει,πως πρέπει να φύγουμε. Το προσπέρασα..ενώ εγώ ήμουν αυτή που ρωτούσα συνέχεια για την ώρα, για να μην αργήσουμε. Ειλικρινά όμως εκείνη την στιγμή ζούσα το πιο όμορφο πράγμα της ζωής μου, και δεν ήθελα να το αφήσω να φύγει..θα μπορούσα να ζούσα όλη μου την ζωή έτσι..

Ακούγοντας τους χτύπους της καρδιάς του, κρίμα που δεν μπορούν να ακούσει την γλυκιά αυτή μελωδία κανείς άλλος, χάνει ένα πολύτιμο δώρο ζωής.

Το βράδυ που κοιμόμουν με ξύπνησε μια φωνή, που είπε ότι όποιος κρύβει μέσα του όμορφα συναισθήματα και τα πιο γλυκά όνειρα, η καρδιά του "κουρδίζει" με την πιο γλυκιά μελωδία..

Χαμογέλασα και ένιωσα περήφανη που είχα δημιουργήσει με κάποιον τόσο σημαντικό για μένα τον πιο όμορφο κόσμο, τον οποίο κανείς δεν θα μπορούσε να χαλάσει γιατί είναι μέσα μας:)

Δυο σκέλη.

Σκοτάδι-φως,σκοτάδι φως. Ανοιγοκλείνοντας τα μάτια μου μπροστά σε ένα μικρό λαμπάκι.Προσπαθούσα να καταλάβω τις δυο έννοιες των ονείρων. Μια με κλειστά μάτια και η άλλη με ανοιχτά.Στην μία περίπτωση νιώθω,σκέφτομαι όσα θέλω,η άλλη περίπτωση είναι απλά μια καθοδήγηση της πραγματικότητας,πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα ίσως. 
Πίσω-μπροστά,τα βήματα μου για να σε ξανά βρω,είτε στο παρελθόν είτε στο παρόν. Και το μέλλον; ένα όνειρο και αυτό φυλαγμένο με τα υπόλοιπα. Αναμονή και σιωπή,όμως οι δείκτες του ρολογιού συνεχίζουν την πορεία τους. Κυλάει ο χρόνος. Κάποιες φορές φαίνεται αργά,άλλες τόσο γρήγορα,και δεν ξέρω ακόμα αν έχω προλάβει ακόμα να κάνω ούτε τα μισά από όσα θέλω. Από όσα έχω ονειρευτεί.
Όμως την χάζευα,σαν πεντάχρονο παιδί που του φαίνεται περίεργο,λες και δεν είχα ξανά δει.
Μου είναι δύσκολο να καταλάβω ακόμα κάποια πράγματα, και αμφιβάλλω αν θα βρω απαντήσεις ποτέ ή τουλάχιστον σύντομα, για παράδειγμα ποιος καθορίζει τον χρόνο; Πέρασε αρκετή ώρα,είπα να μην φάω όλη μου την μέρα εκεί αφού είχε φτάσει ήδη οχτώ το βράδυ η ώρα..
Πήγα στο δωμάτιο μου αργά σέρνοντας τα πόδια μου σχεδόν και έκατσα στο πάτωμα κοιτώντας το κενό ,κρύωνα ομολογώ αλλά αυτό ήταν πολύ μακριά στις σκέψεις μου εκείνη την στιγμή. Ύστερα έγειρα το κεφάλι μου. Δεξιά-αριστερά, δυο τρόποι για να δεις το ίδιο πράγμα,από όπου σε βολεύει καλύτερα. Αυτό όταν ήμουν μικρή νόμιζα ότι γινόταν με όσα βλέπουμε,εικόνες..αλλά τώρα βλέπω ένα βαθύτερο νόημα.. από πια γωνιά βολεύει τον καθένα για να βλέπει όσα θέλει,αυτά που θέλει.
Μυστήριο και σκοτάδι βρίσκονται πίσω από όλα αυτά τα αθώα καθημερινά πράγματα,εμείς ζούμε την μια μεριά στο κεφάλαιο αυτό μάλλον,το φως..με την δικαιολογία έτοιμη αλλά στην πραγματικότητα ίσως κανείς μας να μην ξέρει.
Πήγα στο κρεβάτι μου γοργά και ξάπλωσα.
Ήρθε μια κοπέλα λίγο μετά,δεν της έδωσα σημασία..ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου. Έκατσε δίπλα μου και μου έπιασε το χέρι,χωρίς να ξέρω αν θέλω να σηκωθώ..με καθοδήγησε σε ένα όμορφο μέρος,είχε κρύο και άκουγα έναν καταρράχτη τον οποίο δεν έβλεπα πια μέσα από το σκοτάδι..πλησίασα προς τον ήχο και ακούμπησα το νερό. Ήμουν μόνη,η κοπέλα μεταμορφώθηκε σε σταγόνα νερού.
Δεν πρόλαβα να καταλάβω τι γινόταν και ένιωσα ξαφνικά μια γλυκιά μελωδία να παρασέρνει τα συναισθήματα μου,δεν μπορούσα να καταλάβω από που προερχόταν αλλά δεν ήθελα να τελειώσει..και ξαφνικά κάτι ζέστανε το κρύο που ένιωθα πριν..
Τότε ήταν που το πρώτο μέρος της θεωρίας όνειρο που τελείωσε,ξύπνησα.
Τότε λοιπόν άρχισε το δεύτερο μέρος,αυτό που σε ονειρευόμουν κάθε νύχτα να είσαι δίπλα μου πριν κοιμηθώ, και κάθε πρωί όταν ξυπνούσα. 
Ψιθύρισα καληνύχτα νομίζοντας ότι αυτή η ευχή θα σε προσέχει σαν να ήμουν εγώ εκεί να το κάνω,και αποκοιμήθηκα με την μορφή σου,σβήνοντας σιγά σιγά για την διαδικασία της αναισθησίας που θα ακολουθούσε μέχρι το πρωί.. 

Πρίγκιπας

Το στομάχι μου έχει δέσει κόμπος. Θέλω να πω τόσα πολλά όμως δεν βρίσκω λέξεις ώστε να τα περιγράψω, τα χείλι μου τρέμουν. Περπατάω σιγά σιγά για να σε κοιτώ πιο πολύ μέχρι να φτάσει η στιγμή που θα περάσεις από δίπλα μου και θα φύγεις χωρίς να με αντικρίσει το βλέμμα σου..σαν σκόνη στον αέρα θα μαι για σένα.Έφτασε η στιγμή που το χέρι σου περνάει αντίθετα από το δικό μου αλλά τόσο κοντά,δίπλα ,ήθελα να στο σφήξω, να μην φύγεις, ναι αυτό ήθελα να σου πω μάλλον..μην φύγεις. 
Ακόμα προχωράς,εγώ σταμάτησα. Δεν μπόρεσα να απομακρυνθώ και άλλο,δεν ήθελα...όμως δεν το τόλμησα να σε ακολουθήσω,να σου μιλήσω, να σε αγγίξω..
Κάθε φορά από το ίδιο μονοπάτι, την ίδια ώρα για ένα λεπτό κοντά σου,με τις ανάσες μας μόνο για ήχος μέσα στην σιωπή. Μα μια μέρα χάθηκες, δεν ήσουν εκεί..τότε ήταν που μετάνιωσα για την σιωπή που επικρατούσα κάθε φορά. Γύρισα σπίτι κλαίγοντας,δεν είχα δύναμη να συνεχίσω την μέρα μου, μια θετική σκέψη ότι σε είδα, ότι είσαι καλά. 
Πέρασαν μέρες αλλά ο χαμένος πρίγκιπας πουθενά. Σε έχασα,το επέτρεψα. Ένιωσα ηλίθια,απελπισμένη. 
Δεν ξανά πέρασα από εκεί,ήθελα να ξεχάσω. Όλη αυτή την αίσθηση με το στομάχι,τα χείλι μου,το σιγανό περπάτημα. Όλα αυτά,αλλά κυρίως εσένα. Να μην θυμάμαι το πρόσωπο σου,να μην θυμάμαι την εμφάνιση σου. Ευχόμουν το ανθρώπινο μυαλό να ήταν υπολογιστής και με ένα delete να καθάριζα. 
Πέρασαν μέρες ώσπου έφτασε ένα σημείωμα στο σπίτι μου "αύριο να είσαι εκεί" σκεφτόμουν και ξανά σκεφτόμουν,ποιος να ήταν. Ήταν ο μόνος που στάθηκε στο μυαλό μου,ναι ήλπιζα να ήταν αυτός, ο πρίγκιπας όπως τον είχα ονομάσει. Πήγα λοιπόν, εκεί ξανά την ίδια ώρα μετά από τόσο καιρό..ένιωσα περίεργα..έκατσα σε μια μεγάλη πέτρα και περίμενα. Η ώρα περνούσε και απογοητευόμουν. 
"Μα τι ηλίθια που είμαι, πως μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήταν αυτός." φώναξα και ήμουν έτοιμη για να φύγω, και τότε ήταν που ένιωσα ένα χέρι να πιάνει το δικό μου ενώ είχα γυρισμένη πλάτη. 
Έκλεισα με δύναμη τα μάτια μου και δακρύζοντας έπαιρνα βαθιές ανάσες τόσο γρήγορα, όχι άλλη απογοήτευση. Ήταν η τελευταία μου ελπίδα να ξανά πιστέψω, ίσως και σε αυτό που φαινόταν τίποτα για τους άλλους, για μένα ήταν δύναμη κάθε πρωί,τον χρειαζόμουν.Γύρισα αργά αργά και τότε τον είδα..ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά από ποτέ και έπεσα στην αγκαλιά του. Ήξερε. Ήξερε πως ένιωσα και ας μην έβγαζα μιλιά. Δεν χρειάζονται λέξεις λοιπόν κάποιες φορές για να εξηγήσεις κάποια πράγματα,φτάνει να υπάρχουν. Με κοίταξε χαμογελόντας και μου έδωσε ένα τριαντάφυλλο με ένα σημείωμα "Δεν θα ξανά φύγω ποτέ "O πρίγκιπας μου έμεινε.

:)

Νομίζω πως έφτασε η ώρα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.Αν και ακόμα στο μυαλό μου όλα είναι θολά.Τι έχω πάθει;Μόνο ένα άτομο βρίσκετε συνέχεια στο μυαλό μου.Πάλι εσύ είσαι; Γιατί δεν φεύγεις; Ούτε για ένα λεπτό;Έχουν μείνει λίγα πράγματα που θυμάμαι,που θέλω να θυμάμαι.Διάβασμα για έναν σκοπό,εγώ και εσύ.Οι άλλοι μείνανε πίσω,εκεί που τους αφήσαμε.Πίσω στον χρόνο.Μα να σου πω,μείνε και άλλο. Ακόμα δεν τελείωσα μαζί σου,μην βιαστείς δεν θα τελειώσω σύντομα.Θα έχω για χρόνο όλη μου την ζωή για σένα αν χρειαστεί,αρκεί να μην με αφήσεις.Το ξέρω πως νομίζεις πως έχω και άλλους δίπλα μου, αλλά εγώ μόνο εσένα νιώθω εδώ. Όλοι χάθηκαν, δεν ξέρω..δεν είναι εδώ. Να με φροντίζεις όπως κάνεις,είναι υπέροχο. Θα το κάνω και εγώ.Κάποιες όμορφες αναμνήσεις,θυμήσου τις εικόνες..Κλείσε τα μάτια σου και οι σκηνές είμαι σίγουρη θα εμφανιστούν. Όποτε σου λείψουν ξέρεις λοιπόν τι θα κάνεις.Και από σήμερα δεν θέλω να θυμάσαι δάκρυα,απλά ότι με άγγιζες,αυτό. Όλα τα άλλα ας τα ξεχάσουμε,δεν θέλω να θυμάμαι,ο καθένας επιλέγει το τι θέλει να θυμάται.Σου χα πει κάτι στο πάρκο,την ημέρα με τις κούνιες, θυμάσαι;Ένα μυστικό σου είχα ψιθυρίσει.Και μου είχες απαντήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο,χαμογελώντας.

Μονάχα αυτό αξίζει να κρατήσουμε. |08*|

na rthw na se parw na pame gia zesti sokolata eno ekso tha vrexei?:$

Ναι,αν γίνετε:)

Κ*

Όταν ξυπνήσω να σαι εδώ. Σε παρακαλώ.
Μέχρι να ξυπνήσω θα σε συναντήσω στα όνειρα μου.

Προσπαθώ να μην σκέφτομαι πως λείπεις από την πραγματικότητα.
Προσπαθώ να βρω αφορμή να νιώσω πως είσαι κοντά μου.
Έστω και με διαφορετικό τρόπο από ότι θα ήθελα.
Με μια σου λέξη,ένα χαμόγελο,κάτι..

Κάθε μέρα σε έχω ανάγκη, όλο και περισσότερο.
Όμως σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη μέρα.

Ίσως υπάρχουν στιγμές που αδιαφορώ,όμως δεν παύω να νοιάζομαι.
Μονάχα κουράζομαι.

Κουράζομαι να κάνω ότι μπορώ να δείχνω τα συναισθήματα μου, 
και στο τέλος να είμαι η χαμένη.
Προστατεύομαι τώρα και εγώ,για να μην μπορέσει κανείς να με πονέσει ξανά.
Κανείς
.Απέκτησα την δύναμη που έπρεπε να έχω,όμως αν δεν νιώσεις δεν μαθαίνεις. 
Ακόμα και συναισθήματα που δεν είναι τόσο ευχάριστα. 

Μόνο εσύ έμεινες.

Μόνο για σένα έχω ελπίδα πως δεν θα με απογοητεύσεις για τα όνειρα που έχουμε.
Μόνο εσύ μου υπενθυμίζεις κάθε μέρα πως αυτή η υπομονή θα έχει νόημα στο τέλος.
Και ας μην είναι κανείς σίγουρος.

Η δύναμη που μου μεταφέρεις μέσα από την θέληση σου,μου αρκεί.

Πλησιάζουν οι βροχές πάλι. Κρύο.
Και τι δεν θα έδινα για μια ζέστη σου αγκαλιά για ένα λεπτό.
Και ας μην σε ξανά έβλεπα ποτέ πια.
Μονάχα μια φορά μαζί σου
.Θα περιμένω όσο χρειαστεί,θα αντέξω.
Θα κοιτάω από το παράθυρο να εμφανιστείς μέσα από την βροχή. 
Μονάχα μια φορά θα ψιθυρίζω μέχρι εκείνη την μέρα και θα κοιτάω τον δρόμο.
Θα ελπίζω όσο υπάρχω.
Γιατί τα πιο όμορφα πράγματα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις.

*Όπως εσύ.

http://www.youtube.com/watch?v=j-uIxXecyjE&feature=related

θεωρίες

Τι είμαι; Τι είσαι; Υπάρχουμε, αλλά γιατί να πιστέψω πως αυτός εδώ είναι ο πραγματικός κόσμος;
Λοιπόν δεν ξέρω. Είναι ώρες που αναρωτιέμαι πολλά, δεν κάνω και κάτι για να μάθω, ίσως να μπορούσα. Ναι φοβάμαι, μήπως δεν μπορέσω να αντιμετωπίσω το συμπέρασμα,τις απαντήσεις στις τόσες ερωτήσεις που έχουν χαράξει το ανθρώπινο μυαλό.
Λείπουν αρκετά κομμάτια του παζλ όμως είμαι καλά έτσι. Ίσως να με περίμενε κάτι καλύτερο, ίσως και χειρότερο και απογοητευτώ..μου αρκούν όσα έχω, έχω ανάγκη να ελπίζω για το μέλλον και να ονειρεύομαι, δεν θέλω να ξέρω το μετά ακόμα. Όταν είναι η ώρα θα μάθω.
Σκέφτομαι μερικές φορές..ότι δεν θέλω να μεγαλώσω,όμως κάθε μέρα που μεγαλώνουμε ζούμε κάτι διαφορετικό, είναι σαν στάδια οι ηλικίες που πρέπει να περάσουμε.
Θα ήθελα να ζήσω λίγο παραπάνω απλά κάθε ηλικία, περνάνε τα χρόνια τόσο γρήγορα..από ένα κοριτσάκι που αντίκριζα στον καθρέφτη χωρίς να ξέρει σχεδόν τίποτα πλέον είμαι μια κοπέλα με υποχρεώσεις, ευθύνες. Τόσο γρήγορα έγιναν όλα. Ίσως για αυτό κάνουμε λάθη,γιατί δεν προλαβαίνουμε να μεγαλώσουμε,γιατί όλα τα ζούμε για πρώτη και τελευταία φορά,κάθε μέρα,κάθε χρόνο.
Η διαφορά μέσα μας που κρύβει ο καθένας μας, μας κάνει να ζούμε διαφορετική ζωή..όμως όλοι μας έχουμε κάτι κοινό,εγωισμό. Αποκτάμε εχθρούς που ποτέ δεν συμβαίνει για σοβαρό λόγο. Δηλαδή σε μια χειρότερη κατάσταση πως θα φερόμασταν; Όρια, να βάζουμε παντού, αλλά πρώτα από όλα στους ίδιους μας τους εαυτούς. Φτάνουν στιγμές που δεν ελέγχουμε κάποια πράγματα, γινόμαστε τόσο καλοί και τόσο κακοί ταυτόχρονα, ψάχνουμε για ανθρώπους που έχουν τους "κωδικούς" των ψυχών μας και κάπως έτσι τους αγαπάμε σιγά-σιγά, και αν κάποιος είναι όλος λάθος ταρακουνιόμαστε και η συμπεριφορά αλλάζει από το ένα λεπτό στο άλλο.

Καλή τύχη, ελπίζω να βρεις τον κωδικό που θα σου ταιριάξει απόλυτα, και όταν τον βρεις να τον προσέχεις γιατί θα θέλουν να στον κλέψουν.

(αδυναμίες)

Πάρε με αγάπη μου, πάρε με μακριά από όλους. Μερικές φορές νιώθω πως δεν ανήκω εδώ,ίσως να φοβάμαι να το παραδεχτώ όμως κανείς δεν θέλει το καλό μας. Δεν τους νοιάζει αν πονάμε, αν είμαστε μεταξύ μας καλά..μονάχα να επεμβαίνουν στις ζωές μας.

Το ξέρω πως κάποιες φορές γίνομαι υπερβολική, όμως το κάνω για εμάς. Θέλω να μας προστατέψω όσο μπορώ, γιατί αν σε χάσω.. εγώ θα επιβιώσω με το κενό,κανείς άλλος. Όσα λιγότερα ξέρουν τόσο το καλύτερο, δεν μπορώ να ξέρω πως οποιαδήποτε στιγμή μπορούν να μας εμποδίσουν για τα όνειρα μας.

Από εμάς και μόνο θέλω να εξαρτάται. Η ζωή είναι δικιά μας. 

Μόνο εμείς ξέρουμε πόσα έχουμε δώσει για να παλέψουμε για το παρόν που έχουμε τώρα,ότι και να λένε..εκείνοι απλά βλέπουν μια εικόνα όμορφη, δεν ξέρουν πόσο κόπο,δουλειά,φαντασία,δυσκολίες αντιμετωπίσαμε για αυτό το αποτέλεσμα. Όλα αυτά τα χτίσαμε μόνοι μας,κανείς δεν βοήθησε γιατί λίγοι νοιάζονται για την ευτυχία ενός άλλου ανθρώπου. Γιατί λοιπόν να έχουν και όλοι το δικαίωμα να μας το διαλύσουνε; 

Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν οι άνθρωποι. Αναγκάστηκα να προσέχω κάθε κίνηση μου περισσότερο. Πόσο μάλλον τους ανθρώπους που αγαπάω. Κι ας πρέπει μερικές φορές να τους στεναχωρώ και να τους πάω κόντρα σε κάποια πράγματα, όπως κάνω μαζί σου, και όπως κάνετε εσείς μαζί μου. Καλά κάνετε. Μερικές φορές οι άνθρωποι πρέπει να καταλαβαίνουν κάποια πράγματα και πρέπει να τους ξυπνάμε αν θέλουμε το καλό τους, και όχι να τους αφήσουμε να κυλήσουν στο χάος. 

 Υπομονή..αυτό κάνω μέχρι να με πας πίσω, εκεί στον όμορφο κόσμο. Να με πας σύντομα ε! Μονάχα αυτοί που με ξέρουν καλά ξέρουν τον τρόπο, κι ας όλοι ξέρουν την λέξη.. μια αγκαλιά!

Χορός του ονείρου

Δεν έχω δύναμη να ανοίξω καν τα μάτια μου. Δεν κοιμήθηκα καλά χθες.

Νιώθω το έδαφος να τρέμει,μήπως κάνει σεισμό ή τρέμω εγώ; Σαν να ακούω την πόρτα να ανοίγει, "ποιος είναι;" δεν απαντάει κανείς. "ποιος είναι είπα;" πάλι η πόρτα κλείνει και η σιωπή μένει κλειδωμένη στο δωμάτιο, μα ταυτόχρονα νιώθω τόσα συναισθήματα και λέξεις που θέλουν να βγουν προς τα έξω και με περιτριγυρίζουν. 
Νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό, πνίγομαι. 
Δεν αντέχω άλλο. Ακούω μια μελωδία από το παράθυρο που μου χαρίζει φως,μια γλυκιά και απαλή μελωδία. Σηκώθηκα και κύλησα μαζί της. Κάνω κύκλους με τα βήματα από εδώ και από εκεί.

-"Σου αρέσει η μουσική;" αποκρίθηκε ένα μικρό κοριτσάκι με μια ροζ κορδέλα στα μαλλιά της. Σταμάτησα και την κοίταξα σιωπηλή.  
-"Από εδώ έρχεται η μουσική " και μου έδειξε ένα μικρό μπαούλο που όταν το άνοιγε άρχιζε η μελωδία να παίζει,υπήρχε και ένας μικρός άγγελος εκεί,στο κέντρο. Χαμογέλασα και το πλησίασα. Το άφησε στο πάτωμα. "Θα σε προσέχει" ίσα ίσα που ψιθύρισε και έφυγε. Μα που πήγε; Μου άφησε έναν μικρό άγγελο. Είναι πολύ όμορφο για μικρό αγαλματάκι. Το παρατηρούσα για ώρα, είχε κάτι περίεργο στο βλέμμα του. Είχε τόσο αληθινά μάτια,λες και με κοιτούσε στην πραγματικότητα. Το άφησα δίπλα από το παράθυρο και συνέχισα τον χορό. Ξαφνικά τρίβω τα μάτια μου και τα ανοίγω.
 Καθόμουν ακόμα σε εκείνη την καρέκλα.

   Κοιτάω δεξιά,αριστερά όμως πουθενά το κοριτσάκι ή το μπαούλο.Και η μελωδία είχε χαθεί. Μάλλον ήμουν πολύ κουρασμένη και ονειρευόμουν.
 Ήταν ο χορός του ονείρου με κοινό,τον άγγελο μου.