Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορείς να εκφράσεις, όσα και να γράψεις, όσα και να πεις.

Δεν φταίνε οι λέξεις, φταίει το μέσα σου, κάτι δεν πάει καλά μα δεν ξέρεις τι.

Ίσως να είναι τα πάντα γύρω σου, που πάντα κάτι πάει στραβά, μερικές φορές σε κουράζει και σε φέρνει στο όριο να λυγίσεις, ακόμα και αν εκείνο τον καιρό όλα είναι καλά.

Ίσως να υπάρχει λόγος από την άλλη, αλλά να μην θες να τον δεις γιατί ξέρεις πως θα πονέσεις περισσότερο, ίσως η αδιέξοδο που υπάρχει να την έχτισες εσύ γιατί φοβάσαι να δεις πίσω από αυτό κάτι χειρότερο ή να παραδεχτείς κάτι που πίστευες πως ήταν απλό και τελικά βγήκε πιο δυνατό από όσο περίμενες. 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, δεν ξέρω αν θέλω να καταλάβω κιόλας. Φοβάμαι. Φοβάμαι να δω πως ότι είχα πριν τώρα λείπει, φοβάμαι να αντιμετωπίσω  τον κόσμο εκεί έξω, φοβάμαι πως μια πραγματική αγκαλιά θα την έχω σπάνια, πόσο ανάγκη την έχω κάποιες φορές, και όταν κοιτάζω να δω απέναντι μου και τις περισσότερες φορές απογοητεύομαι, τότε νιώθω την παγωνιά του κόσμου, τον εγωισμό, το μίσος που κουβαλάνε κάποια άτομα. 

Με ρώτησαν πριν λίγες μέρες  γιατί γράφω όλα αυτά, πως είναι σαν να μιλάω σε μένα, ξέρετε τι όμως? αυτό ακριβώς, όταν μιλάω σε μένα δεν χωράει κανένα ψέμα!

-Τώρα είμαι εδώ, από εκεί έφτασα επιτέλους εδώ,δίπλα σου, όπως σου είχα πει.
-Δεν ξέρω βασικά αν ήρθες ή ήσουν πάντα εδώ, απλά δεν θέλω να φύγεις. 
-Πάντα εδώ θα είμαι.
-Όπως πάντα?
-Όπως πάντα!*






Οι μέρες περνούσαν..
Ο ένας δενόταν περισσότερο με τον άλλον. 
Δυο άνθρωποι από τόσο μακριά, κράτησαν μια υπόσχεση, μια υπόσχεση που δεν ξέρεις αν θα την τηρήσει ούτε καν ο διπλανός σου, και όμως ρίσκαραν και όμως εμπιστεύτηκαν, πίστεψαν,περίμεναν. 
Ίσως να έχουν περάσει πολλά μαζί έστω από μακριά, να πέρασαν εμπόδια, μα και όμορφες στιγμές, όλα όσα έχουν για αναμνήσεις τους έφεραν εδώ σήμερα, μαζί. 
Μέρες και νύχτες οι στιγμές τους στιγματίστηκαν για όλη τους την ζωή.
Δεν ξέρω τι είναι το διαφορετικό, δεν ξέρω αν το έχει νιώσει κάποιος για σένα κάτι τέτοιο, αλλά είναι όμορφο! Δεν ξέρω αν κάποιος στην κυριολεξία θα έδινε την ζωή του για σένα. Ξέρω όμως πως εγώ θα το έκανα και δεν θα έμενα στα λόγια, ξέρω πως δεν έχει νόημα η ζωή αν λείπεις εσύ. Ξέρω και τι σι μένεις για μένα από την πρώτη μέρα και στιγμή που σε γνώρισα. Ξέρω πως εσύ μου χάρισες τα πιο όμορφα χαμόγελα και στιγμές που είχα ποτέ σε όλη μου την ζωή, πως είσαι δίπλα μου και με στηρίζεις για κάθε απόφαση μου, πως θες το καλό μου για αυτό και μου λες την δικιά σου γνώμη, πως μπορώ να σε εμπιστευτώ και να σου δώσω ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Όταν με αγγίζεις να ξερες μονάχα πως νιώθω, ταξιδεύω με το άγγιγμα σου και απολαμβάνω το κάθε δευτερόλεπτο σε άλλα μέρει μαζί σου, ελπίζοντας μονάχα να μην είναι το τελευταίο μου ταξίδι πάνω στο κορμί σου, στα φιλιά σου, στα όνειρα σου! Να μείνουμε λίγο ακόμα μαζί μήπως μια μέρα κουραστώ, μα αυτή η περίπτωση δεν υπάρχει, γιατί εσύ είσαι η ζωή μου ολόκληρη, ο πιο σημαντικός λόγος που ζω, το μεγαλύτερο όνειρο που έγινε αληθινό,οι μεγαλύτερες υποσχέσεις που δεν έσβησε ο χρόνος, απλά σε περίμενα και ήρθες, δεν με άφησες μόνη μου σε αυτόν τον κόσμο.
Τελικά δεν ξέρω αν ήρθες ή ήσουν πάντα εδώ, μήπως η ζωή μας έχει ξαναφέρει μαζί? μήπως ήσουν εκείνος ο άγγελος που ζούσαμε μαζί στις όμορφες ζωγραφιές και τα όμορφα παραμύθια, ή μήπως εκείνος που φανταζόμουν πως θα έχω για πάντα πλάι μου. Ίσως να ήσουν εσύ που έκλεψες κομμάτι ονείρου μου πριν σε γνωρίσω καν, μα τώρα που σε γνώρισα είσαι το πολυτιμότερο όνειρο που έγινε πραγματικότητα! Είσαι αληθινός, είσαι ζωή. Είσαι εκείνος που διώχνει τον φόβο και την θλίψη με μια ζεστή αγκαλιά.
Είσαι αληθινός και ακόμα δεν το έχω πιστέψει. Σε κοιτώ στα μάτια και απλά εύχομαι να μην χαθείς.. Είσαι το χρώμα στα ασπρόμαυρα όνειρα μου, η λάμψη του δικού μας ήλιου, η μυρωδιά από τα δικά μας μαγικά λουλούδια, η μελωδία που δεν θα κουραστώ ποτέ να ακούω, η ανάσα που ζω, η μέρα της νύχτας,οι λέξεις της σιωπής..όλα είσαι εσύ.
Όταν είμαι μαζί σου παρακαλάω τα αστέρια να σε προσέχουν απλά να σαι καλά και όλα τα άλλα θα είναι εντάξει, να προσέχεις να μην μου πάθεις τίποτα κακό. Αν πονέσεις.. πονάω το ίδιο ακριβώς, όταν είσαι χαρούμενος εσύ είμαι και εγώ. Δεν είναι εξάρτηση..είναι αγάπη, αγάπη χωρίς ψέμα και προδοσία. Αγάπη αγνή, πραγματική. Που θα δώσουμε εμείς το καλύτερο δυνατό τέλος. Εξάλλου φτάσαμε ως εδώ και αυτό είναι το πιο σημαντικό στην ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ.




Υ.Γ. Σε αγαπάω.

Ο μικρός Βαλάντης.

Χθες.

Ήταν μια ακόμη ξεχωριστή μέρα.

Γυρνούσα από το σχολείο τόσο βιαστικά,

όταν είδα κάτι που με έκανε να παγώσω για κάποια λεπτά.

Είδα ένα μικρό παιδί πέντε-έξι χρονών,

 να βγαίνει από το αυτοκίνητο αγγίζοντας το

 και σιγά σιγά να ακουμπάει τον τοίχο του σπιτιού του.

Ανέβαινε προσεχτικά  τις σκάλες όταν άκουσε μια φωνή να του λέει

'Τι κάνεις Βαλάντη?' 

Χάθηκε για λίγο, προσπαθούσε να αναγνωρίσει την φωνή,

ήταν το μόνο που μπορούσε να τον βοηθήσει..απάντησε 

'Καλά..'

Ούτε καν γύρισε το κεφάλι, ήξερε πολύ καλά πως

δεν μπορούσε να δει.

Γιατί ο μικρός Βαλάντης είναι τυφλός.

Γιατί ο μικρός Βαλάντης δεν έχει δει ποτέ τους φίλους του, την οικογένεια του..

Τον εαυτό του!

Αυτό το παιδί καρφώθηκε στο μυαλό μου και με έκανε να καταλάβω τόσα πολλά!

Αυτό το παιδί βλέπει πιο καθαρά από μας τελικά.

Μπορεί να μην πιστεύει στα παραμύθια με ένα καλό τέλος, 

αλλά έχει μάθει κάποια πράγματα από την ζωή που κάποιοι ποτέ δεν θα καταλάβουν!

Αυτό το παιδί έχει νιώσει πραγματική στέρηση.

Έχει πραγματικές ανάγκες, κάτι που εμείς έχουμε κάθε μέρα,

όπως να κοιτάξει για λίγο τον ήλιο ή τα αστέρια. 

Ο μικρός Βαλάντης έχει και δύναμη όμως, γιατί χαμογελάει για αυτά που έχει!

Αυτό σημαίνει εκτίμηση.

Είναι αληθινή ιστορία ναι,
να χαμογελάς πάντα μικρέ Βαλάντη.
Το έγραψα γιατί το αξίζει.

Βροχή.

*Κρυώνω και η δικιά σου αγκαλιά βρίσκετε μακριά.

*Βρέχει και πηγαίνω γοργά στους δρόμους του Λονδίνου.

Όλοι βγάζουν τις ομπρέλες τους να μην βραχούν, εγώ απλά στέκομαι στην άκρη του πεζοδρομίου με τα δυο χέρια μου στις τσέπες, νιώθω το νερό να κυλάει σε όλο μου το σώμα από άκρη σε άκρη.Αρχίζω και δίνω σημασία σε κάθε σταγόνα που πέφτει, ακούω την βροχή όλο και πιο δυνατά.Οι δρόμοι αδειάζουν και η βροχή μεγαλώνει, κρυώνω τόσο που ακούω τα δόντια μου να τρέμουν όμως με ζεσταίνει η ιδέα  πως είσαι καλά και οι αναμνήσεις  μας είναι ότι πιο ζεστό έχω.Μετά από αρκετή ώρα που έχει σταματήσει η βροχή, εμφανίζετε το όμορφο ουράνιο τόξο με τα υπέροχα χρώματα του, μόλις το είδα μου θύμησε το χαμόγελο σου και κρυφά τα χείλη μου χαμογέλασαν το ίδιο.Προχώρησα λοιπόν προς το μικρό μου καταφύγιο. Άναψα το τζάκι και έφτιαξα ένα ζεστό τσάι, έκατσα στο ζεστό χαλί  και πήρα ένα κομμάτι χαρτί για να σου γράψω ένα μικρό γράμμα..
"Σήμερα ήταν μια όμορφη μέρα λοιπόν, και από ότι βλέπεις δεν σε ξέχασα, η αλήθεια είναι πως μου λείπεις, μου λείπεις πολύ. Θα ήταν ακόμα πιο όμορφη η μέρα μου, αν μου την ολοκλήρωνες εσύ, με την δικιά σου ζεστή αγκαλιά.
Όπως και να έχει μου φτάνει που είσαι καλά, να συνεχίσεις να είσαι.
Ελπίζω σύντομα να σε ξανά δω, να σου πω τόσα από κοντά, μέχρι τότε να προσέχεις γιατί μετά θα σε προσέχω εγώ. Θα είμαι εδώ και από εδώ μακριά και το ξέρεις,στιγμή δεν θα λείψω από την ζωή σου.  
Βλέπω φωτογραφίες μας και κλαίω πνιχτά, θυμάμαι τα πάντα από το ωραίο μας παρελθόν.
Πιστεύω πως αυτό που έχουμε εμείς είναι ότι πιο όμορφο πάνω στην γη.
http://www.youtube.com/watch?v=AecI4XXST7g&feature=related"

Έστειλα αυτό το γράμμα αμέσως το επόμενο πρωί, είχα όμως την απορία αν έφτασε ποτέ γιατί απάντηση δεν πήρα.Πέρασαν οι μέρες τόσο γρήγορα σαν τις στάλες από βροχή, η μία μετά την άλλη..η απουσία μεγάλωνε και το βλέμμα μου στράβωνε όλο και περισσότερο. Ξαφνικά ξανά ακούω τον ίδιο ρυθμό από την βροχή, τραβάω την κουρτίνα και προσπαθώ να δω μέσα από το παράθυρο, όμως το μόνο που βλέπω είναι τις σταγόνες να κυλάνε από πάνω μέχρι κάτω και μαζί τους να πηγαίνει και το δάχτυλο μου, το μυαλό μου θολώνει και πλέον κάνω ότι μου πει η καρδιά, με παρασέρνει το συναίσθημα και βγαίνω έξω, ξανά γίνομαι παιδί, ξαπλώνω στις λάσπες για να δω τα αστέρια όσο η βροχή θα σταματάει. 

Απλά ήξερα πως αυτό μας ενώνει και θα μας ενώνουν παντοτινά ότι και αν συμβεί, γιατί πάντα θα τα κοιτάς και θα τα αγαπάς όπως και εγώ.Θυμάμαι που μου έλεγες πως όλοι διεκδικούν το μεγαλύτερο, το φωτεινότερο αστέρι, όμως εμείς έχουμε το μικρότερο το πιο ασήμαντο για τους άλλους, αλλά ότι πιο σημαντικό για εμάς, γιατί μόνο εμείς ξέρουμε την αξία του.
Λοιπόν αυτό το αστέρι θα το κοιτάμε όχι με τα μάτια, γιατί δεν φαίνεται καν, αλλά με τις μισές καρδιές μας που θα ολοκληρώνονται κάθε βράδυ σε αυτό το αστέρι.
Να προσέχεις ζωή μου.
Θα τα πούμε σύντομα, στο υπόσχομαι, στα πιο όμορφα όνειρα μας!
Αντίο.


Υ.Σ. Σε αγαπώ! 

όταν η μοναξιά κυρίαρχη.

Είναι δύσκολος αντίπαλος. Είσαι στα ώρια να τα παρατήσεις όλα και δεν ξέρεις τι να κάνεις.
Είναι κάποια ανάγκη που έχεις και εκεί σε χτυπάνε όλοι για να πονάς.
Ανάγκη κάποιο δικό σου πρόσωπο να είναι πλάι σου. 
Ανάγκη να ονειρευτείς ξανά και ξανά!
Ανάγκη να ξανά δεις εκείνον τον περαστικό, τουλάχιστον εκείνος σου έφτιαξε την μέρα με ένα χαμόγελο χωρίς να σε ξέρει καν.
Ζητάω πολλά? Εσύ αυτά τα έχεις κάθε μέρα, εγώ θα τα λαχταρώ για πολύ ακόμα! Δεν με νοιάζει όμως γιατί εγώ ξέρω πραγματικά την αξία τους, για σένα το τίποτα είναι η ζωή μου, κάποιο όνειρο μου. Τώρα φτάνει όμως η στιγμή που κλείνω τα μάτια και βλέπω το απολυτό μαύρο, που είναι τα όνειρα, τα χρώματα, τα χαμόγελα? Σκέτη απογοήτευση, γονατίζω και εγώ, θέλω λίγο ξεκούραση..ας κάτσω λοιπόν να γράψω όσα πραγματικά βλέπω σήμερα. Βλέπω σκιές, πολλές σκιές από ανθρώπους μα 2-3 σαν εμένα, αυτοί είναι πραγματικά δίπλα μου μέσα στους τόσους!

Σκέφτομαι το παρελθόν ξανά, γυρίζει στο μυαλό μου σαν ταινία, όμως αυτή την φορά την βλέπω πραγματικά, τώρα βλέπω στιγμές μόνο με εκείνους τους ανθρώπους, οι άλλες διαγράφτηκαν γιατί τελικά για εκείνους  δεν ήταν τίποτα. Έτσι λοιπόν τώρα έχω μια 'κασέτα' με την αληθινή ζωή μου στα χέρια μου, και είναι τόσο μικρή η ζωή μου, τόσο καιρό πίστευα πως ήταν εμπλουτισμένη, μα τελικά ήταν σχεδόν άδεια!  
'ΑΝΤΕΧΩ ΑΚΟΜΑ' φωνάζω, μα τρέμω ολόκληρη μήπως βουρκώσω και φτάση η μέρα που δεν θα έχω κανέναν να μου ξανά απλώσει το χέρι για να συνεχίσουμε αυτό τον μονοπάτι της ζωής μαζί. 
Φοβάμαι, όμως ξέρω επίσης πως δεν θα με αφήσουν, ελπίζω τουλάχιστον γιατί όταν η μοναξιά κυρίαρχη όλα είναι τόσο άσχημα, το γέλιο εξαφανίζετε και τα δάκρυα δεν τελειώνουν.

Τουλάχιστον ο αρκούδος μου δεν θα με αφήσει ποτέ, όπως και εγώ.
Ελπίζω αύριο να είναι μια καλύτερη μέρα και όταν κλείσω τα μάτια να δω πολλά ξανά!

έρωτας*.*

απόσταση.

Ο έρωτας της ζωής μου βρισκόταν μακριά,πολύ μακριά. Μια στιγμή μας έφερε μαζί, μια τυχαία συνάντηση ένα βράδυ που έβρεχε  και βρισκόμουν για λίγες μέρες σε μια πανέμορφη πόλη για κάποιες επαγγελματικές δουλειές. 
Είχα πάει για μια βδομάδα, μέσα σε αυτή την βδομάδα γνώρισα των άνθρωπο που περίμενα όλη μου την ζωή, των άνθρωπο που θα με αγαπούσε όπως και εγώ. Εκείνο το βράδυ έψαχνα ένα ξενοδοχείο για να μείνω, όταν ανέβαινα γρήγορα τις σκάλες για να ρωτήσω αν είχαν κάποιο δωμάτιο μου έπεσαν κάποια χαρτιά τα οποία έπρεπε να μαζέψω γρήγορα για να μην βραχούν, τότε εκείνη την στιγμή με περνάν τηλέφωνο, όλα έγινα τόσο γρήγορα και όλα μαζί, τότε βρέθηκε ένας άνθρωπος που με βοήθησε με τα χαρτιά και να τα προλάβω όλα, των ευχαρίστησα γρήγορα και έτρεξα στο δωμάτιο. Ήταν ένας καλός άνθρωπος σκέφτηκα μόνο ο οποίος έτυχε για μια στιγμή να ήταν εκεί και έφυγε. Το επόμενο πρωί καθώς πήγαινα προς το αυτοκίνητο  για δουλειά, με περίμενε στην είσοδο..τον κοίταξα για λίγο και προχώρησα με αργό ρυθμό, όταν μου είπε πως δεν προλάβαμε να γνωριστούμε χαμογέλασα, έτσι ξεκίνησαν όλα..
Με φιλοξένησε λοιπόν σπίτι του, μου έδειξε τα πιο όμορφα μέρει , με έκανε να αισθανθώ πως πήγα για διακοπές και όχι για δουλειά. Ήρθε η στιγμή όμως που έπρεπε να γυρίσω πίσω, έτσι λοιπόν ανταλλάξαμε απλά τηλέφωνα ώστε αν έρθει ποτέ αυτός εδώ η εγώ ξανά πάω εκεί να τα ξανά πούμε.

ο χρόνος κυλάει.

Ο χρόνος πέρασε, γύρισα ξανά στην ρουτίνα της ζωής μου, ξανά στην καθημερινότητα μου, αλλά το μυαλό μου είχε μήνη πίσω, το σώμα μου μονάχα γύρισε, το μυαλό μου ταξίδευε σε εκείνον τον άνθρωπο, περάσαμε τόσο όμορφα μαζί και κράτησε τόσο λίγο, ήταν κάτι απρόοπτο, όλα τα όμορφα έρχονται εκεί που δεν τα περιμένεις.
Ο χρόνος με έκανε να προσαρμοστώ ξανά στην πραγματικότητα, ότι έγινε έγινε είπα και πήρα την απόφαση να μπουν όλα στην θέση τους. Μέσα τα κεφάλια στις δουλειές και να περιμένω ένα καλύτερο αύριο. Ένα όμορφο πρωί λοιπόν με πήραν από την δουλειά και μου είπαν πως δεν θα δουλεύαμε εκείνη την μέρα, η αλήθεια είναι πως χάρηκα, ώρα για ξεκούραση, έτσι λοιπόν είχα χρόνο να κοιμηθώ περισσότερο, να κάνω μια βόλτα και να βάλω λίγη μουσική μαγειρεύοντας, είχα λοιπόν την ευκαιρία να ανοίξω  και τον ηλεκτρικό υπολογιστή ώστε ακούγοντας μουσική να δω κάποια μηνύματα που μου έστελναν συγγενείς που έμεναν λίγο μακριά και δεν τους έβλεπα συχνά, κάποια στιγμή είδα και ένα μήνυμα που με έκανε να ενθουσιαστώ. Ήταν από εκείνον! Με ρωτούσε αν είμαι καλά και πως είναι ένας τρόπος και αυτός επικοινωνίας, λοιπόν του απάντησα.

pc

Έτσι έμπαινα πιο συχνά υπολογιστή, είχαμε συχνή επικοινωνία και γνωριστήκαμε πολύ καλύτερα. Με έκανε να χαμογελάω και να κάνω όνειρα για το μέλλον, μου έμαθε πράγματα που δεν ήξερα, με έκανε να ξανά γεννηθώ και να ζήσω κάτι τελείως διαφορετικό! Συνδύαζα δουλειά την μέρα και την νύχτα ζούσα ένα όνειρο, όνειρο μακρινό μα τόσο αληθινό!
Έγινε σημαντικός στην ζωή μου, των είχα πλέον ανάγκη στην καθημερινότητα μου. Ένιωθα πολλά, κάθε μέρα και περισσότερα, ήξερα όμως πως ήταν δύσκολα όσα ονειρευόμουν, εξωπραγματικά, μα πάντα είχα μια ελπίδα να φωτίζει μέσα μου κάθε φορά που μιλούσα μαζί του, κάθε φορά που μου χάριζε αναμνήσεις υπέροχες, κάθε φορά που με εμπιστευόταν! 
Δεν είχα ξανά ζήση κάτι παρόμοιο και για μένα ήταν σημαντικό κομμάτι για την ζωή μου όλο αυτό! Σκεφτόμουν συνέχεια πως η ζωή μου είναι να μένω εδώ πως δεν μπορώ να τα εγκαταλείψω όλα και να πάω να τον βρω, ήμουν δειλή και φοβόμουν πως μόνο εγώ το έβλεπα  διαφορετικά. Δεν ήξερα τον τρόπο ώστε να του δείξω όσα ήθελα, προσπάθησα όμως αρκετές φορές, αλλά πάντα κάτι με εμπόδιζε. 

απόφαση.

Πήρε την πρωτοβουλία και μου είπε πως του λείπω και πως έχει πάρει μια απόφαση μεγάλη. Μου είπε 'Σου έχω μια έκπληξη αύριο, ελπίζω να σου αρέσει μόνο, να σκεφτείς μονάχα πως το είχα ανάγκη και εγώ και ότι το ήθελα. Πως όσα κάνω όλον αυτόν τον καιρό δεν τα έχω κάνει για κανέναν, και πως όλα αυτά που μου χάρισες εσύ δεν μου τα έδωσε κανείς επίσης!' έκλεισε το'pc' χωρίς να μου πει τίποτα παραπάνω και απλά περίμενα, είχαν στεγνώσει τα χείλη μου και προσπάθησα να καταλάβω. 

περιμένω.

Έτσι λοιπόν το βράδυ ήμουν γεμάτη σκέψεις και κοιτούσα συνέχεια τον ουρανό να ξημερώσει, να χαθεί το σκοτάδι και να δω ξανά το γαλάζιο του ουρανού και το φως του ήλιου! Περίμενα και περίμενα! Θα μπορούσα να περιμένω για όλη μου την ζωή. Ήλπιζα μονάχα να είναι καλά και να μην έγινε κάτι, σκέφτηκα μετά πως αν των χάσω δεν θα είχε νόημα όσα ζήσαμε, γιατί πίστεψα σε κάτι αληθινό, ήταν ότι πιο πραγματικό είχα ζήσει σε όλη μου την ζωή, ήθελα να τα αφήσω όλα και να τρέξω στην αγκαλιά του, μα ο φόβος για απόρριψη με κράταγε εδώ, δεν ήξερα τι να κάνω, η λογική και η καρδιά μου συγκρούστηκαν για πρώτη φορά, δεν ήθελα να κάνω κάτι λάθος και να μου στοίχιζε ότι αγαπούσα, γιατί ναι, αγάπησα και ας μην το έδειχνα και ας μην του το είχα πει ποτέ.

μαζί.

Λοιπόν, βράδιασε και τίποτα ακόμα,άκουσα την πόρτα να χτυπά, νόμιζα πως ήταν ο γείτονας για να μου επιστρέψει ένα πιάτο που έτυχε να του δώσω με ένα κομμάτι γλυκό. Όμως όταν άνοιξα την πόρτα και των είδα, ο χρόνος πάγωσε! Ήταν το πιο όμορφο συναίσθημα που είχα νιώσει, η πιο όμορφη έκπληξη! Δεν ήξερα τι να πω, τι να κάνω, απλά των κοιτούσα με λαχτάρα! Τότε με πήρε αγκαλιά και μου έδωσε το πιο γλυκό φιλί! Ήταν το πιο όμορφο βράδυ πλάι στον άνθρωπο που αγάπησα περισσότερο και από την ζωή μου, εκείνος μου έμαθε τη είναι ζωή πραγματικά, αυτός έγινε η ζωή μου, ο λόγος που ζω και αναπνέω!

Επιτέλους δυο κομμάτια έγιναν ένα. Επιτέλους βρήκα των άνθρωπο που με ολοκληρώνει, που με αγαπάει όπως και εγώ! 

Από τότε ζήσαμε μαζί, ρισκάραμε δουλειές και όλα όσα χτίσαμε μόνοι μας, για κάτι καινούργιο που θα χτίζαμε μαζί. Ευχαριστώ την ζωή, που μου έδωσε τον πρίγκιπα που από μικρό κορίτσι περίμενα  να έρθει να με πάρει, ευχαριστώ επίσης και εκείνον που μου χάρισε στιγμές,αναμνήσεις και έναν υπέροχο γάμο.  

νύφη

Με έκανε να νιώσω πριγκίπισσα και να πραγματοποιήσω όλα τα όνειρα μου μαζί του! 

Έχουμε ακόμα πολλά ταξίδια να κάνουμε με το μυαλό και τις καρδιές μας.

Έχουμε να ζήσουμε πολλά ακόμα μικρέ άγγελε.

Σε αγαπάω να το θυμάσαι!

Θα σε κάνω όσο μπορώ πιο ευτυχισμένο, κάθε μέρα, εγώ θα σε προσέχω και θα είμαι πλάι σου μέχρι την τελευταία μου ανάσα! 

Σε αγαπάω έρωτα μου♥
http://www.youtube.com/watch?v=rzJikUFVxes

κράτα τα χέρια σφιχτά!

Βλέπω γύρω μου κόσμο,κόσμο γεμάτο σκέψεις για κάποια προβλήματα,για κάποια δυσκολία.

Θυμάμαι που μου έλεγαν οι μεγάλοι ποτέ να μην τα παρατάω,να προσπαθώ. Τώρα βλέπω καθαρά, λένε πράγματα που δεν κάνουν οι ίδιοι, πράγματα που λένε για το 'καλό μας' χωρίς να κοιτάνε τα δικά τους λάθη πρώτα.Έμαθα να διορθώνω και εγώ τους άλλους όμως μονάχα όταν ξέρω πως έχω δίκιο, πως κάνω το σωστό και νοιάζομαι πραγματικά. Άρχιζα να παίζω στις κούνιες και να λέω 'εε παιδάκι δεν είναι σωστό να σπρώχνεις έτσι την κούνια γιατί μπορεί να περάσει κάποιος και να χτυπήσει' και έφτασα εδώ στο να λέω 'θα έδινα την ζωή μου για σένα' τώρα δεν νοιάζομαι απλά, αγαπάω υπερβολικά! Όλα αλλάζουν, σκέψεις και επιλογές. Βαρέθηκα ο ένας να παραπατάει στα λάθη του άλλου και η σειρά να συνεχίζετε χωρίς σταματημό, ως εδώ, η δικιά σας καθημερινότητα δεν θα γίνει η ζωή μου, το ψέμα και το μίσος δεν θα γίνει τρόπος ζωής μου, η επιλογή σας θα μείνει για τον εαυτό σας, εγώ θα το αλλάξω όσο μπορώ όλο αυτό, για κάθε πρόβλημα και μια λύση, για κάθε χτύπημα από την ζωή κάποιο φάρμακο, φάρμακο όπως μια ζεστή αγκαλιά και ένα χέρι να σε κρατά γερά! 

Χμμ. Τι όμορφη μέρα! Νιώθω τον άνεμο να μπερδεύει τα μαλλιά μου, τον ήλιο να δίνει χρώμα πάνω στο άσπρο, μυρίζω κάτι όμορφο, σαν λουλούδι,αχ ναι είναι η κολόνια της μαμάς μου που απέμεινε πάνω μου μετά από μια μεγάλη αγκαλιά.. παρατηρώ επίσης μια ηλικιωμένη γυναίκα με την εγγονή της  που της έχει πιάσει σφιχτά τα χέρια και τις λέει ιστορίες από την ζωή της, αντικρίζω αμέσως το χαμόγελο στα χείλι της και το μυαλό τις που τρέχει στο παρελθόν, τώρα πια η ζωή της ήταν ένα παραμύθι, αναρωτιέμαι μονάχα αν είχε όμορφο τέλος.Είναι ωραίο να έχεις κάποιον να σε ακούει με τις ώρες, όχι μόνο με τα λόγια που βγαίνουν από το στόμα αλλά και από την αίσθηση και τα λόγια που βγαίνουν από την καρδιά, όταν τα  νιώσεις σε κάθε παύση θα θες να μάθεις και άλλα και άλλα..θα ξέρεις πως όταν ακούσεις κάποιον θα σε ακούσει και εκείνος όποτε χρειαστείς και νιώσεις την ανάγκη να μιλήσεις, απλά θα είναι δίπλα σου όπως ήσουν και εσύ, θα σου κρατά τα χέρια σφιχτά και θα σε παρηγορήσει για όλη σου την ζωή.  
http://www.youtube.com/watch?v=T3y_tjLBqTY

εμείς μαζί θα γεράσουμε♥

حلم♥

Ονειρεύομαι.

Κλείνοντας απλά τα μάτια φαντάζομαι πως θα ταν ένα ένα τα όνειρα μου να πραγματοποιούν τε.

Βλέπω την ευτυχία στα χείλη μου να χαμογελάνε από μόνα τους, αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπά τόσο δυνατά που ακούω τους χτύπους της, ξαφνικά έχω ανάγκη τόσο μια αγκαλιά, ξαφνικά τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα χαράς. Αδειάζω το μυαλό μου όσο μπορώ και προσπαθώ να τα ζήσω σαν να ήταν όλα πραγματικότητα.

Ο αέρας από το παράθυρο με κάνει να αισθανθώ την ανάσα κάποιου ανθρώπου, είναι σαν να βρίσκετε ακριβός από πίσω μου, νιώθει την ανάγκη για μια αγκαλιά που έχω και έρχεται από μπροστά μου, δεν τον βλέπω, απλά τον νιώθω. Ακουμπάει το χέρι του στο πρόσωπο μου, με χαϊδεύει απαλά και  μου σκουπίζει τα δάκρυα.  Το σκοτάδι της νύχτας με κάνει να ψάχνω το φως μα η λάμψη προέρχεται από εκείνον, εκείνου του ανθρώπου που ακούω τα βήματα του να έρχονται όλο και πιο κοντά μου.Κάθε βήμα του είναι μια ευχή, μια ελπίδα, ένα όνειρο, για αυτό πατάει γερά κρατώντας μου το χέρι σφιχτά. Με κάνει να νιώθω σιγουριά και ασφάλεια.

 Νιώθω τα πόδια μου να παγώνουν, νιώθω κάτι σαν σταγόνες από νερό, σκύβω σιγά σιγά να το ακουμπήσω και ξαφνικά όλο μου το κορμί παγώνει, μου αφήνει το χέρι και φεύγει με μια ανησυχία, ανοίγω τα μάτια μου γρήγορα να τον προλάβω..και βλέπω έναν άγγελο με φτερά να περπατά και στα χέρια του να κρατά την δικιά μου καρδιά, ήταν σταγόνες αίμα που με σημάδεψαν και στον διάδρομο καθώς έφευγε, ακολούθησα κάθε σταγόνα από αίμα, κάποια στιγμή οι σταγόνες χάθηκαν, με οδήγησαν στο παράθυρο που ο αέρας  μπήκε σαν ανάσα, απλά κοίταξα ψηλά τα άστρα και ψιθύρισα να την προσέχεις. Από τότε η καρδιά μου και εγώ σου ανήκουμε.  

Να είσαι καλά για να είναι και αυτή μικρέ μου άγγελε! 

[Κάποιος είπε πως παραληρώ, εγώ όμως ξέρω πως ήταν αληθινό♥]

You Can't Break A Broken Heart!

Μια καρδιά αντέχει πολλά.

Κάποιες πληγές αναγκαστικά πρέπει να τις κρύβουμε και να λέμε πως είμαστε καλά.

Κάποιες δεν μπορούμε, ο πόνος είναι εμφανές και η θλίψη βγαίνει προς τα έξω.

Μέσα από τα μάτια μας, από τα λόγια που κόβονται στην μέση για μια βαθιά ανάσα, από τα δάκρυα που στέγνωσαν στο πρόσωπο και τα χείλια που τρέμουν κάθε φορά που σε ρωτάνε 'πως είσαι?'

και ΠΡΕΠΕΙ να πεις πως είσαι καλά.

Προσπαθούν να βοηθήσουν κάποια άτομα γύρω μας, 

μα δεν σημαίνει πως πάντα το πετυχαίνουν.  

Δεν μπορούν τα πάντα να σου αλλάξουν την διάθεση μας από το ένα λεπτό στο άλλο και κάτι που επηρεάζει όλη μας την ζωή ιδικά.

Μερικές φορές το μέσα μας είναι πιο δυνατό από κάθε άλλο.

Τότε καταλαβαίνουμε πως η ζωή μας εξαρτάται από εκεί μέσα, από τα συναισθήματα μας.

Πως τον πόνο και την χαρά δεν την οδηγούμε μόνο εμείς.

Μια καρδιά για να σπάσει πρέπει να ήταν ενωμένη.

Μα για να πονέσει κιόλας πρέπει να θελήσει κάτι.

Δεν πονάμε για κάτι που δεν μας ενδιαφέρει.

Ο πόνος είναι σαν να πεθαίνει ο μισός σου εαυτός, σαν να πεθαίνει το μέσα σου και να μένει μόνο η εμφάνιση της εικόνας.

Τα φαινόμενα απατούν που λέμε!

Η χαρά πάλι είναι η ολοκλήρωση που μπορείς να έχεις.

Το θέμα με αυτά είναι πως τους άλλους ΙΣΩΣ τους ξεγελάσεις, μα τον εαυτό σου?

Ξέρεις πως νιώθεις και δεν χωράνε ψέματα.

Πονάς.

Δεν είναι όλα τέλεια, λογικό.

Και εγώ πονάω όπως και εσύ.

Εγώ για διαφορετικούς λόγους όμως, και όμως με νιώθεις, το ξέρω.

Δεν είσαι εδώ άσκοπα, δεν θα σπαταλούσες χρόνο αν δεν το ήθελες.

Το έκανες όμως.

Δεν είναι για μένα όχι.

Είναι για αυτά εκεί μέσα μας.

Για ένα κόκκινο κουτί που μας παραμύθια σαν για το σχήμα της. 

ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.

Και φαίνεται ίδια σε όλους τους ανθρώπους, μα δεν είναι.

Η κάθε μια, έχει κάτι διαφορετικό!

Κανείς δεν ξέρει αν ο πόνος τελειώνει για κάποιους.

Και αν τελειώσει, μένουν σημάδια χαραγμένα. 

Δεν είναι όλες οι πληγές μικρές,είναι αλήθεια.

Όμως αν βρούμε το σωστό φάρμακο όλα θα πάνε καλά,ψάξε, μην αφήσεις την πληγεί να μεγαλώσει.

Θα πονάς εσύ και όσοι σε νοιάζονται.

http://www.youtube.com/watch?v=1rcnuIKATlY

ο περαστικός♥

Ήσουν περαστικός.
Ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι που βλέπουμε στον δρόμο, έτσι πίστευα μέχρι χθες δηλαδή. 
Περπατούσες κρατώντας κάποια πράγματα στα χέρια που έπρεπε να μεταφέρεις από το αυτοκίνητο. Μόλις είχαμε παρκάρει το αυτοκίνητο και πηγαίναμε να περάσουμε καλά μια ακόμα μέρα από το όμορφο καλοκαίρι με κάποιους γνωστούς της μαμάς μου. Μόλις με κοίταξες, πάγωσα. Αυτά τα όμορφα μάτια που με κοίταξαν με αυτόν τον γλυκό τρόπο ήθελα να με κοιτάνε πάντα. Κοιταζόμασταν στα μάτια όσο περισσότερο μπορούσαμε, σαν να ήθελες να μου μιλήσεις, να μου πεις κάτι μα δεν μπορούσες. Έπρεπε να χωριστούν οι δρόμοι που μας έφεραν μαζί εκείνη την στιγμή. Έπρεπε μα δεν το θέλαμε. Με κοίταξες μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο με την άκρη του ματιού σου.
Δεν ξέχασα αυτά τα μάτια, αυτό το γλυκό πρόσωπο. Ύστερα προσπάθησα να περάσω όσο γίνεται καλύτερα, παίζοντας με το νερό από τις μικρές και μεγάλες πισίνες, στην 'χώρα του νερού'. Κάποια στιγμή κουράστηκα, πήγα και κάθισα με τους 'μεγάλους' και συνέχεια σκεφτόμουν αυτά τα μάτια, που καρπώθηκαν στο μυαλό μου, ήταν τόσο όμορφα πραγματικά! 
Κάποια στιγμή κοιτούσα τους ανθρώπους από μπροστά μου που περνούσαν και αναρωτιόμουν γιατί αυτοί εδώ δεν με ένοιαζε καθόλου που έφευγαν, ενώ εκείνος ο περαστικός με έκανε να θέλω τόσο να μείνει μαζί μου λίγο ακόμα, πριν φύγει μακριά ξανά.
Το βλέμμα μου ξαφνικά γύρισε προς τα αριστερά, και ναι! Ήταν αυτός εκεί.. με κοιτούσε ασταμάτητα μες στα μάτια και προχωρούσε σιγά σιγά από μπροστά μου, σαν να μου έλεγε πως με έψαχνε. Τον κοιτούσα ξανά μες στα γαλανά του μάτια και χανόμουν, ήθελα να του φωνάξω 'μην φύγεις'! Πήρε κάποια πράγματα και έφτασε η ώρα που έφευγε με το πούλμαν, ξανά πέρασε από μπροστά μου, αυτή την φορά, σέρνοντας τα πόδια του με το ζόρι, γιατί ήθελε να μείνει όμως δεν γινόταν.
Με κοίταξε λοιπόν για τελευταία φορά και μου χαμογέλασε, του χαμογέλασα και εγώ και έσκυψα το κεφάλι μου ώστε να σβήσω από την μνήμη μου πως έφυγε, ήθελα να πιστεύω πως θα μείνει πάντα εδώ. 
Έτσι λοιπόν είπαμε το πιο όμορφο καλημέρα και το πιο όμορφο αντίο, χωρίς λόγια, με τα μάτια. Χωρίς να γνωριζόμαστε καθόλου, ούτε καν το όνομα δεν ξέρει ο ένας του άλλου. 
Απλά έχω το βλέμμα και τα μάτια του για αναμνήσεις, και μου φτάνει μπορώ να πω, γιατί δεν θα τον ξανά δω, οπότε μου φτάνει που τον συνάντησα μια φορά στην ζωή τυχαία.


Θα σε θυμάμαι μικρέ. Να προσέχεις και να είσαι καλά, εκεί που είσαι!♥
14.08.2011
[έτσι αποφάσισα να σου δώσω κάτι δικό μου, ένα άρθρο, που δεν θα δεις ποτέ!]
http://www.youtube.com/watch?v=w6KYjytwr1w